Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Η γυναίκα που πυροβολήθηκε τέσσερις φορές από τον σύζυγό της στο Ζακάκι ξύπνησε και επικοινωνεί με το περιβάλλον της. Και μαζί με την ανακούφιση για την εξέλιξη της υγείας της, εμφανίστηκε ήδη η πληροφορία ότι οι Αρχές αναμένουν το πότε θα είναι σε θέση να καταθέσει, ώστε να «ρίξει φως» στην υπόθεση.
Σε αυτή την οικογένεια έχει ήδη πέσει αρκετό κακό. Ο άντρας που την πυροβόλησε αυτοκτόνησε. Δεν καταζητείται, δεν πρόκειται να συλληφθεί, δεν θα δικαστεί. Επομένως, να ρωτήσουμε ξεκαθαρά ο ένας τον άλλον και ο καθένας τον εαυτό του: ποιον ακριβώς σκοπό θα υπηρετήσει μια οδυνηρή εξιστόρηση όσων συνέβησαν και όσων προηγήθηκαν;
Αν υπάρχουν συγκεκριμένες θεσμικές ευθύνες που πρέπει να διερευνηθούν —προηγούμενες καταγγελίες, απειλές, χειρισμός του υπηρεσιακού όπλου ή παραλείψεις των αρμοδίων— τότε μια απολύτως αναγκαία και προσεκτική κατάθεση μπορεί να έχει αξία. Αλλά αν υπάρχει τέτοια ανάγκη εκείνοι που πρέπει να ερωτηθούν είναι άλλοι. Όχι το θύμα. Το θύμα το μόνο που μπορεί να ικανοποιήσει είναι να συμπληρωθεί το παζλ της δημόσιας περιέργειας.
Η γυναίκα αυτή δεν οφείλει να μας προσφέρει το τελευταίο επεισόδιο ενός «αστυνομικού σίριαλ». Δεν οφείλει να μας εξηγήσει τι ειπώθηκε, τι προηγήθηκε και ποια ήταν τα προβλήματα του γάμου τους, ώστε εμείς να μη μείνουμε μετέωροι χωρίς όλες τις «ενδιαφέρουσες» λεπτομέρειες.
Έχει ήδη δεχθεί τέσσερις σφαίρες εξ επαφής. Το να αναγκαστεί να ξαναζήσει τα πάντα χωρίς σαφή και ουσιαστικό λόγο δεν είναι διαλεύκανση. Είναι μια ακόμη τιμωρία. Και για τους υπόλοιπους, απλώς ένα μάτι στην κλειδαρότρυπα.
