Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Ο Φειδίας Παναγιώτου εμφανίστηκε σε εκδήλωση μνήμης με κοντό παντελόνι και ξαφνικά μας αποκαλύφθηκε η έννοια του σεβασμού. Ένας σεβασμός που σ αυτόν τον τόπο μετριέται σε εκατοστά υφάσματος, αναζητείται στο σιδέρωμα του γιακά και έχει ως απαραίτητο αξεσουάρ το κοστούμι και τη γραβάτα, διαφορετικά δεν υπάρχει ούτε ο σεβασμός ούτε η αξιοπρέπεια.
Η εμφάνισή του ήταν άστοχη. Και αυτό είναι το περισσότερο που μπορώ να του αποδώσω. Αυτό, όμως, απέχει πολύ από την εθνική τραγωδία που στήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι η γνωστή, αρτηριοσκληρωμένη και υποκριτική αντίληψη που ταυτίζει το «καθώς πρέπει» με το φαίνεσθαι.
Αν φοράς σακάκι περνάς αυτομάτως τις εξετάσεις σοβαρότητας. Αν το καπελάκι σου είναι στραβό ή φαίνεται η κάλτσα και δεν είναι χρωματικά ευπρεπής, θεωρείσαι ύποπτος ασέβειας.
Το πρόβλημα δεν είναι η γκαρνταρόμπα
Στον Φειδία έχουμε να καταλογίσουμε ένα καράβι πράγματα: τις θέσεις του σε κρίσιμα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα, τις αντιφάσεις του και, κυρίως την ΜΗ θέση του. Τις φορές που η έλλειψη γνώσης, κατάρτισης και ουσιαστικής θέσης τον έχουν εκθέσει.
Αυτά είναι πολιτική κριτική. Το σορτσάκι του δεν είναι.
Διότι δίπλα του μπορούν και ίσως να βρέθηκαν, άνθρωποι με άψογα κοστούμια, σιδερωμένες γραβάτες και υποδειγματικά σοβαρό ύφος, των οποίων τα λόγια και τα πεπραγμένα είναι πολύ πιο επιλήψιμα.
Εκεί, όμως, η δημόσια αγανάκτηση δεν βρίσκε πεδίο ενεργοποίησης. Τυφλώνεται από τα ακριβά υφάσματα και την υψηλή ραπτική.
Η ασέβεια απέναντι σε νεκρούς και ζωντανούς δεν έχει να κάνει με ρούχα. Βρίσκεται στις πράξεις, στις αποφάσεις και στη σιωπή.
Όλα τα υπόλοιπα είναι ενδυματολογική ηθικολογία για όσους δυσκολεύονται να κοιτάξουν πέρα από το dress code.
