Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Ο Εντ Σίραν αποφάσισε τελικά να μιλήσει. Δεν του πήρε πολύ χρόνο. Τόσο όσο να μετρήσει και να ζυγίσει τα λόγια του πάρα πολύ καλά. Και συνήθως αυτό το κάνουν όσοι επιχειρούν damage control και όχι εκείνοι που εκφράζουν την θέση ή την άποψή τους.
Μίλησε σε θαυμαστές του σε μία συναυλία του και αποφάσισε ότι σοφό θα ήταν να ξεκινήσει χαρακτηρίζοντας την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου του 2023, «φρικτή» για να συνεχίζει αποκαλόντας τα όσα ακολούθησαν στη Γάζα «καταστροφικά, αδικαιολόγητα και δυσανάλογα».
Ζήτησε συγγνώμη για πιθανά λάθη του και διαβεβαίωσε ότι οι συναυλίες του παραμένουν χώροι όπου άνθρωποι με διαφορετικές απόψεις μπορούν να στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλο (στην αρένα προφανώς, διότι πάνω στη σκηνή, σύμφωνα με τις αποφάσεις του, δεν ισχύει αυτό).
Ακούγεται ανθρώπινο. Είναι όμως; Περισσότερο βολικό θα έλεγε κανείς.
Η δήλωση ήρθε αφού ο Macklemore απομακρύνθηκε από την περιοδεία επειδή είπε επί σκηνής «Free Palestine», μίλησε για τη Γάζα και έδειξε εικόνες της καταστροφής. Ιδιοκτήτες σταδίων φέρονται να απείλησαν ότι θα ακυρώσουν τις συναυλίες εάν παρέμενε στο πρόγραμμα. Ο Σίραν λέει ότι η τελική απόφαση ανήκε στον διοργανωτή. Ίσως. Όμως το όνομα στην περιοδεία, η σκηνή και η τεράστια διαπραγματευτική δύναμη ήταν απολύτως δικά του. Και η ουδετερότητα παύει να είναι ουδετερότητα όταν εφαρμόζεται μόνο στην πιο αδύναμη φωνή.
Μετά ονομάζεται φίμωση.
Η 7η Οκτωβρίου ήταν μια αιματηρή επίθεση. Οι αποκαλύψεις για προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν, εγκληματικές αποτυχίες των ισραηλινών υπηρεσιών και θανάτους Ισραηλινών από ισραηλινά πυρά θέτουν σοβαρά ερωτήματα — δεν μετατρέπουν, όμως, την επίθεση σε πταίσμα.
Αλλά μια πολυετής, οργανωμένη κρατική επιχείρηση που ισοπεδώνει πόλεις, εκτοπίζει έναν ολόκληρο πληθυσμό, δολοφονεί παιδιά και όσα παραμένουν ζωντανά από τύχη τους στερεί τροφή, νερό και περίθαλψη, είναι ξεκάθαρα κάτι άλλο. Η συσκευασία τους σε δύο ισόποσες δόσεις «πόνου και από τις δύο πλευρές» δεν είναι σολομώντεια σοφία.
Είναι μία δυσανάλόγη ηθική λογιστική για να μη δυσαρεστηθεί κανένα ταμείο.
Και από την άλλη η τεράστια υποκρισία του Σίραν έγκειται και αποδεικνύεται στην φράση του επί σκηνής:”Αυτή η συναυλία εξακολουθεί να είναι ένας χώρος όπου όλοι είναι ευπρόσδεκτοι και όπου ο καθένας εδώ μπορεί να στέκεται δίπλα σε ανθρώπους που έχουν αντίθετες απόψεις.”: δεν μπορείς να υμνείς μια σκηνή όπου χωρούν όσοι διαφωνούν, όταν από αυτήν έχει ήδη απομακρυνθεί εκείνος που διαφώνησε δημόσια. Δεν υπερασπίζεσαι την ελευθερία της έκφρασης αφού πρώτα αποδεχθείς τη φίμωση και μετά ανάβεις τους προβολείς για να βγει το …μεροκάματο.
Ο Εντ Σίραν δεν έπεισε κανέναν αντιθέτως ενίσχυσε την αίσθηση που είχαμε ότι αν δεν ήθελε να χάσει το κομμάτι των θαυμαστών του που τάσσονται στην σωστή πλευρά της ιστορίας, θα ντυνόταν κάπα, τη σημαία του κράτους του Ισραήλ και θα φώναζε συνθήματα υπέρ των IDF.
*όλες οι εικόνες είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης
