Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Καταλαβαίνω την ανάγκη να μη μετατραπεί μια σχολική παρέλαση σε πεδίο αντιπαράθεσης ή σε ευκαιρία για προσβλητικά και ακραία μηνύματα.
Άλλο, όμως, αυτό και άλλο η απαγόρευση κάθε συνθήματος και κάθε πινακίδας ή εμβλήματος, ανεξάρτητα από το περιεχόμενό τους. Αυτό φτιάχνει παιδιά περιορισμένα στρατιωτάκια την στιγμή που τα βάζουμε να υποδύονται όντως τα στρατιωτάκια.
Όταν απαγορεύονται όλα, δεν αποτρέπεται μόνο η πρόκληση. Αποκλείεται κυρίως η έκφραση.
Τι ακριβώς φοβόμαστε;
Μήπως υπήρξαν συγκεκριμένα περιστατικά; Μήπως το Υπουργείο θέλει να προλάβει πολιτικά μηνύματα, εθνικιστικές εξάρσεις ή εντάσεις μπροστά στους επισήμους; Αν αυτός είναι ο φόβος, ας ειπωθεί καθαρά. Η γενική απαγόρευση, χωρίς εξήγηση και χωρίς το περιθώριο να εκφράσουν και να εκφραστούν για τα ανθρώπινα, αφήνει την εντύπωση ότι το ζητούμενο είναι η απόλυτη ομοιομορφία (απαραίτητο χαρακτηριατικό για τους “εύκολους” συμμορφωμένους αυριανούς ενήλικες):
Ιδια στολή, ίδιος βηματισμός, ίδια σιωπή.
Πειθαρχία ή συμμόρφωση;
Δεν λέω πως μια τέτοια οδηγία αποδεικνύει από μόνη της προσπάθεια φίμωσης. Είναι, όμως, εύλογο να ανησυχούμε όταν από τα παιδιά ζητείται να εκφράζουν τη συλλογική μνήμη χωρίς να μπορούν να εκφράσουν τίποτε δικό τους. Κι αν πίσω από αυτή την αυστηρότητα υπάρχουν κατάλοιπα τακτικών που μας θυμίζουν άλλες, καθόλου καθησυχαστικές εποχές, το ερώτημα είναι: τι προσπαθούμε να προστατεύσουμε —και τι επιλέγουμε να μη συζητήσουμε;
οι εικόνες είναι προϊόν Τεχνητής Νοημοσύνης
