ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ. Δεν ακούγεται σαν το όνομα επιτραπέζιου με κρυφούς ρόλους ή παρουσίασης κάποιου σημαντικού πρότζεκτ;
Το Οργανωμένο έγκλημα στην πραγματικότητα, σύμφωνα με το λεξικό εννοιών που συμβουλεύτηκα (ψέματα: το ΑΙ ρώτησα), έχει την εξής ερμηνεία:
ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ: δίκτυο ατόμων που συνεργάζονται συστηματικά για τη διάπραξη εγκλημάτων, με στόχο το κέρδος ή την ισχύ, χρησιμοποιώντας βία, εκφοβισμό και διαφθορά. Χαρακτηρίζεται από δομή, ιεραρχία, καταμερισμό καθηκόντων, χρήση επιχειρηματικών δομών και —συχνά— διεθνή δράση.
Κοίτα τώρα: Αν αφαιρέσεις την βία, άνετα περιγράφεις την έννοια της πολιτικής. Διάβασέ το και πες μου αν κάνω λάθος:
Πολιτική είναι: ένα δίκτυο ατόμων που συνεργάζονται συστηματικά ΚΑΙ για την διάπραξη εγκλημάτων, με στόχο το κέρδος ή την ισχύ, χρησιμοποιώντας (όχι απαραίτητα) βία, εκφοβισμό και διαφθορά. Χαρακτηρίζεται από δομή, ιεραρχία, καταμερισμό καθηκόντων, χρήση επιχειρηματικών δομών και συχνά διεθνή δράση.
Έχει γούστο να έχει εμπνεύσει το ένα. Το οργανωμένο έγκλημα την πολιτική ή το αντίθετο.
Αφορμή γι αυτή την (ελαχίστως) φιλοσοφική προσέγγιση μου έδωσε μία έρευνα που διάβασα στο philenews και αφορά την εγκληματικότητα στον τόπο μας.
Eπιγραμματικά και με δύο λόγια: η Κύπρος είναι 129η από 193 χώρες — και, ναι, όσο χαμηλότερα στην κατάταξη τόσο καλύτερα. Τα highlights των “καλύτερων” επιδόσεών μας: 34η θέση σε ξένους εγκληματικούς παράγοντες (ναι, σοκαριστήκαμε), 78η στον ιδιωτικό τομέα και 80η στο εμπόριο απομιμήσεων (οι μαιμούδες μας είναι… διεθνώς ανταγωνιστικές). Αλλά αυτό που με νοιάζει είναι το οργανωμένο έγκλημα: δεν είναι δουλειά του ποδαριού· μοιάζει με συγχρονισμένη κολύμβηση στη σκιά του νόμου. Κι εμείς χειροκροτάμε. Συγχρονισμένα.
Εκεί τα κύρια συμπεράσματα των εμπειρογνομώνων (εκείνων δηλαδή που γράφουν αναφορές με ωραίες γραμματοσειρές) μιλάνε για προσαρμοσμένο στους διεθνής κανόνες νομοθετικό πλαίσιο ναι μεν, το οποίο δεν εφαρμόζεται σωστά δε.
Ο κόσμος έχει έντονη την αίσθηση ότι η διαφθορά αλωνίζει και μας έχει κάτσει στο σβέρκο και ότι για να υπάρξει πρόοδος πρέπει να υπάρξει διεθνής συνεργασία.
Με λιγότερα και πιο κατανοητά λόγια. 1)Γράφουμε στα …κιτάπια μας τους νόμους και τους έχουμε όπως έχουμε στα μουσεία τα εκθέματα: Τους θαυμάζουμε από μακριά. 2) Ο κόσμος έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στο σύστημα και 3) αν δεν μας …”διορθώσουν” απ έξω, εμείς δεν είμαστε ικανοί να το κάνουμε μόνοι μας.
Εγώ λέω πάλι ότι μια χαρά ικανοί είμαστε να το αντιμετωπίσουμε και η μαγική παράμετρος είναι: να θέλουμε. Σ’ ένας τόπος μια σταλιά ΔΕΝ γίνεται να μην ξέρουμε για ποιους μιλάμε οπότε η λύση θα ήταν εφικτή αν ξεκινούσαμε με αυτή την παραδοχή. Ξέρουμε και με βάση αυτό πράττουμε. Δύσιολο ακούγεται όταν η διαφθορά, αν αυτή υπάρχει, είναι κομμάτι της εξίσωσης. Είναι όντως δύσκολο να πιάσεις το ποντίκι αν η γάτα το κάνει παρέα.
Στην τελική, αν είναι να καλέσουμε τους ξένους, ας το κάνουμε για να τους ταΐσουμε ψητό χαλλούμι, να τους τρατάρουμε γλυκό τριαντάφυλλο και να τους κεράσουμε παγωμένη ζιβάνα. Όχι για να παραδεχτούμε ότι ξέρουμε να χρησιμοποιούμε το κρεβάτι μας αλλά δεν έχουμε όρεξη να το στρώσουμε — μεταφορικά. Εκτός αν μιλάμε για την κόρη μου, οπότε και κυριολεκτικά.
Ο παπα- Ράτσης
