Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως, μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας, αυτό που λείπει περισσότερο δεν είναι οι απόψεις, αλλά οι καθαρές φωνές. Οι φωνές εκείνες που δεν βιάζονται να εξηγήσουν, που δεν προσπαθούν να πείσουν, αλλά επιμένουν να παρατηρούν. Σε τέτοιες στιγμές, η συνάντηση με έναν καλλιτέχνη λειτουργεί σχεδόν σαν υπενθύμιση: ότι η τέχνη δεν κρίνει αλλά διακρίνει.
Αυτή ήταν και η ουσία της συνάντησής μου με τον Άδωνη Φλωρίδη. Έναν καλλιτέχνη ο οποίος εκτός από το ότι ωριμάζει ταινία την ταινία, ωριμάζει προϊόντος του χρόνου και σαν μέλος της κοινωνίας. Ως ένας ενεργός πολίτης που παρατηρεί και συμμετέχει και ως δημιουργός που νοιάζεται.
Μιλήσαμε περίπου μία ώρα, κρατήσαμε υλικό περίπου 30 λεπτά (δηλαδή εγώ κράτησα, ο Άδωνης δεν ζήτησε την παραμικρή «λογοκρισία»), θα μπορούσα ωστόσο να τον ακούω για πολλές ώρες να μου εξηγεί ανάμεσα σε άλλα γιατί είμαστε αυτό που είμαστε, μέσα σε μία κοινωνία που προσποιείται ότι είναι κάτι άλλο και που υιοθετεί ταυτότητες που δεν γνωρίζει καν τι αντιπροσωπεύουν.
Μιλώντας για την τέχνη του, για την πόλη μας, τη Λεμεσό και για όσα μας περιβάλλουν, ένιωσα ξανά πόσο άρρηκτα δεμένα είναι όλα αυτά στο σύμπαν του καλλιτέχνη.
Κατάλαβα πως όσο κι αν προσπαθούμε να την οριοθετήσουμε, η τέχνη παραμένει ο λιγότερο φιλτραρισμένος καθρέφτης της κοινωνίας μας. Μας δείχνει όχι αυτό που θα θέλαμε να είμαστε, αλλά αυτό που είμαστε τη δεδομένη στιγμή. Κι αυτό, ειδικά σήμερα, είναι πράξη ευθύνης – και τόλμης.
Αυτό που ακολουθεί είναι ολόκληρη η συζήτηση με τον Άδωνη Φλωρίδη, τον οποίο ευχαριστώ που έκατσε να μου μιλήσει…
Νίκος Κατσαρός.
