Η αλήθεια είναι ότι 16 ώρες μετά την ολοκλήρωση του τελικού της Λευκωσίας, δεν μπήκα στην διαδικασία να διαβάσω σχόλια Απολλωνιστών στα Σόσιαλ Μήντια.
Έχω λάβει μηνύματα, όπως και τηλεφωνήματα από φίλους, κάποιοι εκ των οποίων θέλησαν να μου αναλύσουν τις ευθύνες του Λοσάδα για την απώλεια του κυπέλλου. Στηρίζουν την άποψη τους, στο ότι ήταν ο χαμένος (εκ του αποτελέσματος) στην σκακιέρα των πάγκων. Για τις αλλαγές που έκανε και ότι βιάστηκε κτλ.
Μου ανέλυσαν επίσης, ποιοι παίχτες δεν έβγαιναν και ποιοι δεν έμπαιναν…
Σχόλιο: Πόλυς Χαραλάμπους
Η απάντηση είναι απλή… Η ουσία είναι τι βάθος έχει ο κάθε «σκακιστής» στον πάγκο, όπως και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των παιχτών που έχει η κάθε πλευρά.
Για να μην το ζαλίζουμε πολύ το ζήτημα. Είναι αυτονόητο, στον (κάθε) χαμένο προπονητή, πολύ περισσότερο μετά απο έναν τελικό κυπέλλου, να ασκηθεί κριτική. Ωστόσο, πρέπει έχει κάποια όρια…
Να μην υπάρχει ξεχείλωμα.
Θυμάστε τι χαρακτηρισμούς χρησιμοποιούσαμε (δημοσιογράφοι και οπαδοί) για τον σενιόρ Λοσάδα, ενόσω ο Απόλλωνας ήταν αήττητος στο πρωτάθλημα;
Οδηγό του τρένου τον είπαμε, «μάγο» τον είπαν κάποιοι άλλοι.
Ε… δεν μπορεί βρε παιδιά, όση πίκρα κι αν έχετε κάποιοι για το ότι το κύπελλο δεν ήρθε στην Λεμεσό, ξαφνικά να λέτε ή να θέλετε να μας πείτε, ότι πρόκειται για «ταξιτζή» από την Αργεντινή και όχι για προπονητή…
Υ.Γ. Καμία διάθεση να υποτιμήσουμε το επάγγελμα του ταξιτζή. Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε ως παράδειγμα (για το θέμα που ενδιατρίψαμε) την οποιαδήποτε επαγγελματική κατηγορία. Αποφασίσαμε να μην χρησιμοποιούσαμε τον… κλασικό χαρακτηρισμό του «αχάπαρου».
