Το Μουντιάλ μάς χάρισε πολλές εκπλήξεις, αλλά η μεγαλύτερη ήταν ότι κάποιοι έδωσαν την εντύπωση πως το ποδόσφαιρο μπορεί να λειτουργεί με… προεδρικά διατάγματα. Αντί να συζητάμε για τακτικές, γκολ και πρωταγωνιστές, βρεθήκαμε να συζητάμε για πολιτικές παρεμβάσεις και σενάρια που δεν έχουν θέση ούτε σε χολιγουντιανή παραγωγή.
Αν υπήρχε η εντύπωση ότι η ισχύς ενός προέδρου μπορεί να επηρεάσει όσα συμβαίνουν μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, το Βέλγιο φρόντισε να τη διαλύσει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Οι «κόκκινοι διάβολοι» δεν μπήκαν σε πολιτικές αντιπαραθέσεις. Μπήκαν στο γήπεδο, έπαιξαν ποδόσφαιρο και έφυγαν με ένα βαρύ 4-1 στις αποσκευές των διοργανωτών.
Κάποιοι μπορεί να πίστεψαν ότι το VAR συνδέεται πλέον με τον Λευκό Οίκο ή ότι οι κόκκινες κάρτες μπορούν να ακυρωθούν με… υπογραφή. Ευτυχώς για το ποδόσφαιρο, οι μπάλες δεν υπακούν σε διατάγματα και τα γκολ δεν επικυρώνονται με προεδρικές δηλώσεις.
Το πιο ειρωνικό της υπόθεσης είναι πως όλος αυτός ο θόρυβος κατέληξε σε μια τεσσάρα. Αν ήταν σχέδιο, μάλλον χρειάζεται… επανεξέταση. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μόνο που έμεινε ήταν ένας αποκλεισμός και μια υπενθύμιση ότι οι αγώνες κερδίζονται με ποδοσφαιριστές και όχι με πολιτικούς.
Και επειδή ποτέ δεν ξέρεις τι ξημερώνει, ας ελπίσουμε ότι η επόμενη «καινοτόμος πρόταση» δεν θα είναι να αλλάξουν οι κανονισμοί μετά τον αποκλεισμό. Να δούμε ξαφνικά το 1-4 να μετατρέπεται σε… νίκη στα χαρτιά ή να ανακαλυφθεί ότι στο ποδόσφαιρο κάθε γκολ αξίζει τρεις πόντους όταν το χρειάζεται η γηπεδούχος ομάδα.
Το ποδόσφαιρο έχει πολλούς άγραφους νόμους, αλλά έναν κανόνα δεν τον αλλάζει κανείς: όσο θόρυβο κι αν κάνεις εκτός γηπέδου, μέσα στο χορτάρι μιλάει μόνο ο πίνακας του σκορ. Και αυτός έγραψε ξεκάθαρα: Βέλγιο 4, ΗΠΑ 1.
Π.Τ.
