Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Ένας ημιτελικός φορτωμένος με πόλεμο, αδικίες, εκδίκηση και εθνική μνήμη, όσο κι αν επίσημα επιμένουν ότι πρόκειται «απλώς για ένα παιχνίδι».
Ο Λιονέλ Σκαλόνι έσπευσε να πει ότι ο ημιτελικός με την Αγγλία είναι «ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι και τίποτε άλλο». Τι να πει ο άνθρωπος; Αυτή είναι μία on record, σωστή δήλωση ενός προπονητή. Είναι όμως και μια δήλωση που δεν αντέχει ούτε τριάντα δευτερόλεπτα έξω από την αίθουσα Τύπου.
Αργεντινή και Αγγλία συναντώνται ξανά σε Μουντιάλ έπειτα από 24 χρόνια και για πρώτη φορά σε επίπεδο εθνικών ομάδων από το 2005. Στο μεταξύ, ο Μέσι έφτασε στα 39 χωρίς να έχει παίξει ποτέ απέναντι στην Αγγλία. Και τώρα θα το κάνει σε έναν ημιτελικό που κουβαλά πολύ περισσότερα από μια θέση στον τελικό.
Πριν από τις Μαλβίνες
Η σχέση των δύο είναι παλιότερη και πιο περίπλοκη. Οι Βρετανοί μετέφεραν το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή, μαζί με τη μεγάλη οικονομική τους επιρροή και τους σιδηροδρόμους. Οι Αργεντινοί, όμως, όπως συνέβη με όλους τους Λατινοαμερικάνους μετέτρεψαν το παιχνίδι σε κομμάτι της δικής τους ταυτότητας.
Το πρώτο βαθύ ρήγμα άνοιξε στο Μουντιάλ του 1966. Ο αρχηγός της Αργεντινής Αντόνιο Ρατίν αποβλήθηκε, αρνήθηκε να εγκαταλείψει το γήπεδο και ο Άλφ Ράμσεϊ χαρακτήρισε αργότερα τους Αργεντινούς «ζώα». Για τη μία πλευρά ήταν αγγλική αλαζονεία. Για την άλλη, λατινοαμερικανική “αταξία”. Το δηλητήριο είχε ήδη εισαχθεί στις εθνικές φλέβες.
Ο πόλεμος και το χέρι
Ύστερα ήρθαν τα Φόκλαντ —οι Μαλβίνες για τους Αργεντινούς— και ο πόλεμος του 1982. Τέσσερα χρόνια μετά την δύσκολη εμπόλεμη εκείνη περίοδο, ο Μαραντόνα θα σκοράρει με το «χέρι του Θεού» και αμέσως θα πετύχει το «γκολ του αιώνα». Εκείνο που κόλλησε τη μπάλα στο αριστερό και πέρασε προμενάδα τη μισή Αγγλική ενδεκάδα και ερωτοτρόπησε βίαια με την όποια αξιοπρέπεια του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Ο ίδιος δήλωσε αργότερα, καθώς ο Ντιέγο δεν ήξερε από διπλωματίες, ότι εκείνη η νίκη έμοιαζε με εκδίκηση για τους νεαρούς Αργεντινούς που σκοτώθηκαν στον πόλεμο.
Δεν ήταν βέβαια εκδίκηση. Οι νεκροί δεν επιστρέφουν με τα γκολ. Ήταν όμως η συμβολική ιστορία που είχε ανάγκη να ακούσει μια πληγωμένη χώρα.
Ο Μπέκαμ, ο Σιμεόνε και η «ρεβάνς»
Το 1998 ο Ντέιβιντ Μπέκαμ αποβλήθηκε μετά την πρόκληση του Ντιέγο Σιμεόνε και η Αργεντινή προκρίθηκε στα πέναλτι. Ο Μπέκαμ έγινε ο αποδιοπομπαίος τράγος της Αγγλίας (περίεργο με τέτοιο ζηλευτό παρουσιαστικό να τον συγκρίνουμε με τράγο). Τέσσερα χρόνια αργότερα ωστόσο, πέτυχε με πέναλτι το γκολ της αγγλικής νίκης απέναντι στην Αργεντινή. Το ποδόσφαιρο λατρεύει να βαφτίζει τέτοιες στιγμές «λύτρωση», επειδή χρειάζεται πάντα έναν ήρωα, έναν κακό και έναν λογαριασμό που κλείνει.
Δεν είναι ποτέ μόνο ένας αγώνας
Ήδη σε αυτό το Μουντιάλ ακούστηκαν από Αργεντινούς παίκτες συνθήματα για τις Μαλβίνες, ενώ ο Σκαλόνι προσπαθεί να χαμηλώσει τη θερμοκρασία διότι οι φυσικές θερμοκρασίες στα γήπεδα του μουντιάλ είναι ήδη υψηλές και η ανάφλεξη δεν θέλει παρά ένα τσαφ. Όσο κι αν προσπαθεί όμως ο προπονητής της Αργεντινής, δεν θα τα καταφέρει πλήρως. Διότι το Μουντιάλ δεν είναι διοργάνωση συλλόγων. Παίζουν εθνικές ομάδες, σηκώνονται σημαίες, ακούγονται ύμνοι και οι έντεκα αντιπροσωπεύουν λαούς μαζί με τις μνήμες, τις ήττες, τις νίκες και τα απωθημένα τους.
Το όραμα είναι να αφήσουμε την πολιτική «έξω από το ποδόσφαιρο». Όμως αυτό είναι αδύνατο.
Το μόνο που θα καταφέρουμε προσπαθώντας, μόλις ακουστούν οι ύμνοι και κυλήσει η μπάλα, είναι να πάρουμε ξανά την Ιστορία στο δισάκι μας στους ώμους και να τη σεργιανήσουμε κοντά στο μίσος και την αντιπαλότητα μέσω σώβρακων και φανέλων.
Είναι το Αργεντινή – Αγγλία ένας απλός ποδοσφαιρικός αγώνας. Ούτε απλός. Ούτε απλά ποδοσφαιρικός.
