Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Η ανάρτηση του γιου της γυναίκας που πυροβολήθηκε δεν είναι ακόμη ένα στοιχείο για δημόσια κατανάλωση. Δεν είναι πρόσκληση για νέα σενάρια, ούτε υλικό για να συνεχιστεί το παζάρι των εικασιών.
Είναι ένα όριο.
Μια οικογένεια που αυτή τη στιγμή στέκεται δίπλα σε μια γυναίκα που παλεύει να κρατηθεί στη ζωή, ζητά το αυτονόητο: να σταματήσουν οι ανακρίβειες, τα «μήπως», τα «άκουσα», τα «λένε ότι». Δεν μας χρωστάνε εξηγήσεις. Δεν μας χρωστάνε λεπτομέρειες. Δεν μας χρωστάνε την τραγωδία τους.
Και την ίδια ώρα, μέσα σε αυτή την παράκληση για σεβασμό, υπάρχει μια φράση που δεν πρέπει να προσπεράσουμε: χρόνια ψυχολογικής βίας, φόβου και ελέγχου. Γιατί η βία δεν αρχίζει πάντα τη στιγμή που ακούγεται ένας πυροβολισμός. Συχνά υπάρχει πολύ πριν. Μέσα στη σιωπή. Στον φόβο. Στην εικόνα μιας «κανονικής» ζωής που απ’ έξω μοιάζει ακίνδυνη.
Ο σεβασμός στην οικογένεια δεν σημαίνει σιωπή απέναντι στη βία. Σημαίνει να μη λεηλατούμε τον πόνο της. Να αφήσουμε τις Αρχές να κάνουν τη δουλειά τους, αλλά και να μη βαφτίζουμε κάθε τέτοια υπόθεση απλώς «οικογενειακή τραγωδία».
Γιατί πίσω από κάθε τέτοια φράση υπάρχει σχεδόν πάντα μια γυναίκα. Καθόλου τυχαίο. Και πίσω από κάθε γυναίκα, υπάρχουν συνήθως άνθρωποι που δεν ζητούν δημοσιότητα.
Ζητούν ανάσα.
