Ας ξεκινήσουμε με το μόνο σίγουρο:
ο κόσμος δεν πηγαίνει απλώς κατά διαόλου — έχει ήδη φτάσει, έχει παρκάρει και κατεβάζει βαλίτσες.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Πόλεμοι που έχουν πάψει να είναι «μακριά μας», μια διεθνής σκηνή που θυμίζει reality χωρίς μοντάζ, ο Τραμπ να κυκλοφορεί ξανά ανεξέλεγκτος σαν sequel που κανείς δεν ζήτησε αλλά ακόμη σπάει ταμεία, ακρίβεια που δεν χρειάζεται πια στατιστική για να τη νιώσεις (την πληρώνεις στο ταμείο), ανεργία, διαφθορά, «Κυπριακό» σε μόνιμη κατάψυξη — και μέσα σε όλα αυτά…
η Εκκλησία.
Με τον Τυχικό.
Στα πολιτικά δικαστήρια.
Όλα τα χε η Μαριωρή…
Γιατί ναι, την ώρα που η κοινωνία ψάχνει ανάσα, η Εκκλησία ψάχνει… αρμοδιότητες. Την ώρα που ο κόσμος αναρωτιέται πώς θα τη βγάλει τον μήνα, εκείνοι αναρωτιούνται ποιος είπε τι, ποιος είχε δικαίωμα να πει τι και αν αυτό ειπώθηκε με τον σωστό εκκλησιαστικό τόνο και βάση καταστατικού.
Αν υπήρχε δελτίο ειδήσεων αποκλειστικά για πραγματικά προβλήματα, το θέμα Τυχικός θα έπαιζε κάπου ανάμεσα στο «γάτα εγκλωβίστηκε σε δέντρο» και στο «ξεχάστηκε φως αναμμένο στο υπόγειο οικείας».
Κι όμως, όχι.
Για την Εκκλησία είναι μείζον ζήτημα και αν κρίνω και από τα δελτία ειδήσεων, όχι μόνο για την εκκλησία.
Ζήτημα Θεσμικό και βαρύ.
(Σχεδόν κοσμογονικό — αν ζεις στους κύκλους του οργανισμού της και δεν έχεις ιδέα τι συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο.)
Ο μικρόκοσμος της μεγαλοπρέπειας
Η Εκκλησία έχει αυτό το μοναδικό χάρισμα:
να ζει σε ένα σύμπαν παράλληλο, όπου τα πάντα αλλοιώνονται από τον δικό της παραμορφωτικό καθρέφτη.
Εκεί μέσα:
- η κοινωνία είναι “background noise”,
- ο άνθρωπος είναι εν δυνάμει πελάτης,
- και η «ποιμαντική μέριμνα» εξαντλείται σε ανακοινώσεις, ανακοινωθέντα και…ασυμβίβαστα (καλή ώρα).
Διότι όταν έχεις πραγματική επαφή με την κοινωνία, δεν τρέχεις στα πολιτικά δικαστήρια για εσωτερικά σου ζητήματα, δεν τρέχεις σε γιορτές και κανάλια.
Τρέχεις στα συσσίτια, στα σχολεία, στα σπίτια που δεν περισσεύουν για τον λογαριασμό του ρεύματος. (και μην μπερδεύεσαι: σ αυτά δεν τρέχει η εκκλησία, τρέχουν οι πιστοί με τον δικό τους οβολόν και τον προσωπικό τους χρόνο.)
Η μεγάλη αλήθεια (που δεν λέγεται ποτέ στο κήρυγμα)
Ας το πούμε χωρίς λιβάνια και ψαλμωδίες:
Για την Εκκλησία — και όχι μόνο την κυπριακή, αλλά όλες τις Εκκλησίες του πλανήτη — το πρώτο, δεύτερο και τρίτο μέλημα είναι η διατήρηση της ισχύος και του πλούτου.
Όχι η κοινωνία.
Όχι ο άνθρωπος.
Όχι ο πόνος.
Αυτά έρχονται τέταρτα, πέμπτα ή όταν περισσέψει χρόνος και διάθεση.
Και το έργο που “παράγεται” είναι το απολύτως αναγκαίο και με την συνδρομή των ίδιων των πιστών με αποδέκτη τον ίδιο τον πιστό.
Και τόσο όσο να δικαιολογεί στον ελάχιστο βαθμό τον πλούτο που μαζεύεται στα…χρηματοκιβώτια της εκκλησιάς.
(Σαν εταιρεία που “κόβει” προσωπικό το οποίο λαμβάνει τον βασικό μισθό, με σκοπό να μη διαλυθεί και την ίδια ώρα μοιράζει μπόνους στη διοίκηση.)
Ο Τυχικός δεν είναι το θέμα
Για να είμαστε δίκαιοι:
ο Τυχικός δεν είναι το πρόβλημα.
Είναι το σύμπτωμα.
Το πρόβλημα είναι μια Εκκλησία που, ενώ υποτίθεται ότι στέκεται δίπλα στην κοινωνία, έχει χάσει κάθε επαφή μαζί της. Που θεωρεί τις εσωτερικές της ισορροπίες σημαντικότερες από την πραγματικότητα έξω από τα τείχη της.
Και κάπως έτσι, την ώρα που:
- ο κόσμος φοβάται,
- οι νέοι φεύγουν,
- οι παλιοί δεν αντέχουν,
- και η χώρα βράζει κάτω από την επιφάνεια,
η Εκκλησία κοιτάζει τον καθρέφτη της και αναρωτιέται αν της απευθύνθηκαν με τον πρέποντα σεβασμό.
Εδώ ο κόσμος χάνεται…
…όπως επίσης και εκείνοι που ψάχνουν ποιος κρατά το κλειδί του θησαυροφυλακίου.
Όχι για να το ανοίξουν “προς τα έξω” — προς θεού, μη παρεξηγηθούμε —
αλλά για να σιγουρευτούν ότι παραμένει καλά κλειδωμένο.
Και μετά απορούν γιατί ο κόσμος απομακρύνεται.
Γιατί η πίστη έχει αντικατασταθεί από ειρωνεία.
Διότι κύριοι με τα σοβαρά εσωτερικά θέματα: όταν ο κόσμος πραγματικά καίγεται,
δεν μπορείς να ζητάς από αυτόν τον κόσμο να ασχοληθεί με το αν σβήνει η …φωτιά στους κόλπους της εκκλησίας.
