Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Σιγά σιγά ολοκληρώνεται και ο χάρτης των υποψηφίων των κομμάτων για τις βουλευτικές του Μαΐου. Οι λίστες κλείνουν, τα ονόματα ανακοινώνονται και το “πολιτικό παζλ” παίρνει την τελική του μορφή.
Δύσκολη τέχνη η άγρα ψήφου.
Οφείλεις, επιλέγοντας τους υποψηφίους που θα σε αντιπροσωπεύσουν, να προσμετράς διαφορετικές και ετερόκλητες παραμέτρους. Να είναι δημοφιλής, να ξέρει να πουλάει τον εαυτό του/της, να μπορεί να διαχειριστεί τον λόγο σε πολιτικό επίπεδο. Δηλαδή να απαντά στις ερωτήσεις με ερωτήσεις ή να απαντά στην ερώτηση Α με την απάντηση της ερώτησης Β. Δύσκολα πράγματα. Θέλει τέχνη και εμπειρία.
Ωστόσο, όπως αποδεικνύουν τα κόμματα (ειδικά τα κοινοβουλευτικά), έχουν εντρυφήσει τόσο στην τέχνη αυτή, που οι επιλογές τους είναι σχεδόν χειρουργικά τοποθετημένες. Τίποτα δεν αφήνεται εντελώς στην τύχη. Κάθε υποψηφιότητα κουβαλά έναν συμβολισμό, μια στόχευση, ένα κοινό στο οποίο απευθύνεται.
Τα κόμματα λοιπόν προσπαθούν να φτιάξουν όσο πιο ελκυστική και “μονόχρωμα πολύχρωμη” τη βιτρίνα τους, σαν τα ειδικά «μαγαζιά» του Άμστερνταμ, ώστε να προσελκύσουν τους πελάτες-ψηφοφόρους. Από εκεί και πέρα η ευθύνη της επιλογής είναι του πολίτη. Ο ψηφοφόρος καλείται να περάσει μπροστά από τη βιτρίνα και να αποφασίσει τι αξίζει να «αγοράσει».
Αυτό μεταφράζεται σε δύο κύριους πυλώνες. Ο πρώτος είναι η επιλογή της ψήφου μας και ο δεύτερος, εξίσου σημαντικός, η ανταπόκρισή μας στην εκλογική διαδικασία. Δηλαδή όχι μόνο ποιον επιλέγουμε, αλλά και αν τελικά μπαίνουμε στον κόπο να επιλέξουμε.
Δεν γίνεται να μην ξέρεις πού είναι η σκούπα και ο φλόκος και να παραπονιέσαι διότι το σπίτι δεν είναι καθαρό.
Οπότε: Δεν γίνεται να μην ψηφίζεις και να παραπονιέσαι επειδή οι άνθρωποι που μας κυβερνούν και καθορίζουν τις ζωές μας είναι ανεπαρκείς και επικίνδυνοι. Η αποχή μπορεί να είναι στάση, αλλά δεν παύει να είναι και άρνηση της ευθύνης της επιλογής.
Να ένα σενάριο και μία απλοϊκή παραβολή που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα:
Πάμε στα μαγαζιά να «αγοράσουμε» έπιπλα για το …κοινόβιό μας. Αν έχουμε κρίση και άποψη για το πόσο πρέπει να παγώνει το ψυγείο μας, τι είδους ξύλο καλό θα ήταν να είναι το τραπεζάκι μας και ποιου ορθοπεδικού σχεδιασμού η πολυθρόνα μας, τότε ας πάμε να πούμε τη γνώμη μας. Γιατί αυτά τα «έπιπλα» θα τα χρησιμοποιούμε όλοι μαζί, καθημερινά, για χρόνια.
Αν δεν το κάνουμε εμείς, θα το κάνουν άλλοι (κομματόσκυλα, χρηματοδότες των κομμάτων με σκοπό το αυριανό όφελος και παραμυθιασμένοι συμπολίτες μας). Και τότε δεν θα έχουμε κανένα δικαίωμα να απορούμε πώς βρεθήκαμε να ζούμε σε ένα σπίτι που δεν μας αρέσει.
Εδώ ζούμε όλοι μας. Και εμείς και εκείνοι. Και καλό θα ήταν να έχουμε λόγο όλοι στο πού και πώς θα ζούμε. Διότι το ..ενοικιαστήρο κάθε φορά είναι πενταετές. Πολύς χρόνος για να μη μας απασχολεί το πως θα τα ζήσουμε.
