Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Η Αμερική ξέρει.
Δεν επαναφέρει απλώς το εκτελεστικό απόσπασμα – Το προσφέρει σε live μετάδοση προς τέρψιν κάθε θανατολάγνου.
Στις 3 Δεκεμβρίου, αν δεν ανατραπεί ο σχεδιασμός, η ισχυρότερη χώρα του πλανήτη θα στήσει έναν άνθρωπο απέναντι από στρατιώτες, θα σηκώσει τις κάμερες, θα πατήσει το rec και θα ενεργοποιήσει την λειτουργία της ζωντανής μετάδοσης.
Ο Νιντάλ Χασάν δολοφόνησε δεκατρείς ανθρώπους και τραυμάτισε δεκάδες άλλους.
Δεν υπάρχει εδώ απόπειρα εξωραϊσμού του εγκλήματος ούτε φτηνή συμπόνια για τον δράστη. Η “στήλη” δεν συμπονά τον δράστη. Το ερώτημα δεν είναι αν το έγκλημά του είναι άξιο τιμωρίας. Είναι τι επιλέγει να γίνει ένα κράτος όταν τον τιμωρεί.
Η εκτέλεση ως «περιεχόμενο»
Ο Πιτ Χέγκσεθ, Υπουργός ΠΟΛΕΜΟΥ των ΗΠΑ, λέει ότι ο κόσμος πρέπει να δει πως τέτοιες πράξεις έχουν συνέπειες (!). Πρόκειται για την ίδια ακριβώς λογική με την οποία κάποτε έστηναν αγχόνες στις πλατείες: να βλέπει το πλήθος, να φοβάται και —κυρίως— να ικανοποιείται.
Μόνο που τώρα η πλατεία έγινε τηλεοπτικό θέαμα. Οι πλατείες χωράνε λίγους ενδιαφερόμενους. Η τηλεοπτική εικόνα φτάνει σε όλους. Το λες και κοινωνική παροχή.
Ο Χέγκσεθ λοιπόν ο οποίος προσποιείται πως αν ακούσουμε για μία εκτέλεση το δίδαγμα δεν θα είναι αρκετά ισχυρό όσο να το δούμε υπεραμύνθηκε της απόφασης να δούμε την εκτέλεση Live στην τηλεόραση.
Βλέπεις, τελικά, η ανθρωπότητα δεν εξελίσσεται. Κάνει δύο κοπιαστικά βήματα προς τα μπρος και χρειάζεται μόνάχα μία συμμορία από υπανθρώπους για να κουτρουβαλιαστεί πολλά βήματα προς τα πίσω σε μία “ιστορική” στιγμή.
Ο ψηφιακός Μεσαίωνας
Η φιλοσοφία Τραμπ δεν είναι μόνο πολιτική. Μάλλον δεν είναι καθόλου πολιτική. Είναι αισθητική εξουσίας: δημόσια διαπόμπευση, εκδίκηση, επίδειξη δύναμης και διαρκής αναζήτηση εχθρών. Ένας ψηφιακός Μεσαίωνας που ταιριάζει στην καουμπόϊκη ιδιοσυγκρασία του.
Το κράτος του Τραπ δεν αρκείται να εκτελέσει. Θέλει κοινό. Θέλει διασταλμένες κόρες. Θέλει η τιμωρία να γίνει προϊόν και οι θεατές τοποθετημένοι στο σύγχρονο Κολοσσαίο να αλαλάζουν την αιματολαγνεία τους.
Ρωτάμε αν αυτό είναι το μέλλον που θέλουμε. Λάθος ερώτηση. Θέλουμε δεν θέλουμε, προς τα εκεί μας πάνε όσοι επιλέξαμε να κρατούν το τιμόνι. Τα δείγματα τα έχουμε ήδη συλλέξει: πολιτική που τρέφεται από την οργή, ηγέτες που μιλούν σαν μπράβοι, κοινωνίες που χειροκροτούν την ταπείνωση και αλγόριθμοι που – το υποψιαζόμασταν και τώρα το επιβεβαιώνουμε – ανταμείβουν τη βαρβαρότητα.
Τον Δεκέμβρη θα είναι ο Χασάν. Αν όλα πάνε “κατ’ ευχήν” αύριο θα είναι κάποιος άλλος.
Το ζοφερό μέλλον θα περιλαμβάνει ανάμεσα σε άλλα (όλο και πιο φυσιολογικά) notifications του τύπου:
«Η εκτέλεση αρχίζει τώρα. Πατήστε εδώ για να την παρακολουθήσετε».
Του οφείλουμε μία αναγνώριση και του Τραμπ και της εκλεκτής συμμορίας του, για την μετάβασή μας ένα βήμα πιο κοντά στο απόλυτο σκοτάδι.
οι εικόνες είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης
