Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Κάθε φορά που ο Ντόναλντ Τραμπ αποφασίζει να παίξει το παιχνίδι που του πήραν στα προηγούμενα γενέθλιά του, εκείνο του πλανητάρχη, ο υπόλοιπος κόσμος ψάχνει να δει που στρογγυλοκάθισε η μπίλια της τιμής του πετρελαίου. Μία παγκόσμια οικονομία που στηρίζεται στα updates της διάθεσης ενός και μόνο άντρα. Και εδώ που τα λέμε, όχι και κάποιου που απολαμβάνει καμία εμπιστοσύνη. Μάλλον το αντίθετο.
Το Ιράν ξανά πεδίο βολών, οι αγορές κλονίζονται, οι τιμές προς τη δόξα τραβάν και όλοι υποκρινόμαστε πως ζούμε σε οργανωμένο διεθνές σύστημα.
Στην πραγματικότητα, ζούμε σε μια αλυσίδα εξάρτησης από τις ξαφνικές διαθέσεις ενός τύπου.
Υπάρχει άραγε επανάσταση που θα μας αποεξαρτήσει από τα ψυχανεμίσματα του Δονάλδου; Αν υπάρχει, ας την κάνουμε με κάθε κόστος.
Διότι το υπάρχον κόστος το πληρώνουμε ήδη.
Κοιμόμαστε βράδυ Τρίτης και δεν ξέρουμε αν την επόμενη το πρωί θα είναι Τετάρτη ή μήπως αποφασίσει με πλανηταρχικό διάταγμα ότι θα είναι Σάββατο.
Ένα “φτάνει” δεν μοιάζει πια αρκετό.
