Είκοσι τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τον τραγικό χαμό του τότε αρχηγού της Εθνικής Φρουράς, αντιστράτηγου Ευάγγελου Φλωράκη, και των τεσσάρων αξιωματικών που επέβαιναν μαζί του στο μοιραίο ελικόπτερο.
Το δυστύχημα σημειώθηκε τα χαράματα της 10ης Ιουλίου 2002, στην περιοχή των Κουκλιών, προκαλώντας συγκλονισμό σε ολόκληρη την Κύπρο.
Η πτήση προς την Πάφο
Ο Ευάγγελος Φλωράκης επέβαινε σε ελικόπτερο της Εθνικής Φρουράς, συνοδευόμενος από τον διοικητή της Αεροπορίας, αντιπτέραρχο Στυλιανό Δεμένεγα, τον επισμηναγό Πάρη Αθανασιάδη, τον πλωτάρχη Νικόλαο Γεωργίου και τον σμηναγό Μιχάλη Σιακαλλή.
Το ελικόπτερο είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο Λακατάμιας και κατευθυνόταν προς την αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο, στο πλαίσιο νυχτερινής άσκησης.
Η τελευταία επικοινωνία
Το ελικόπτερο πετούσε προς την Πάφο σε ύψος περίπου 3.000 ποδών.
Γύρω στις 4:20 το πρωί, ενώ βρισκόταν σε απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων από τη βάση «Ανδρέας Παπανδρέου», πάνω από την περιοχή των Κουκλιών, καταγράφηκε η τελευταία επικοινωνία με τον πύργο ελέγχου του αεροδρομίου Πάφου.
Κατά την επικοινωνία εκείνη δεν αναφέρθηκε οποιοδήποτε πρόβλημα.
Η πτώση και η έκρηξη
Σύμφωνα με τις τότε ενδείξεις, αμέσως μετά παρουσιάστηκε βλάβη ή σοβαρό πρόβλημα στο ελικόπτερο, με τους χειριστές να επιχειρούν άμεση προσγείωση.
Κατά την επαφή με το έδαφος, ωστόσο, σημειώθηκε έκρηξη και το ελικόπτερο τυλίχθηκε στις φλόγες.
Και οι πέντε επιβαίνοντες έχασαν τη ζωή τους, σε ένα δυστύχημα που χαράχθηκε στη συλλογική μνήμη ως μία από τις πιο βαριές στιγμές για την Εθνική Φρουρά και την Κύπρο.
Μια απώλεια που παραμένει ζωντανή στη μνήμη
Ο θάνατος του Ευάγγελου Φλωράκη και των τεσσάρων συνεργατών του δεν καταγράφηκε απλώς ως ένα αεροπορικό δυστύχημα.
Υπήρξε μια στιγμή εθνικού πένθους, που άφησε βαθύ αποτύπωμα στην Εθνική Φρουρά, στις οικογένειες των πεσόντων και στην κυπριακή κοινωνία.
Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά, η μνήμη τους παραμένει συνδεδεμένη με την προσφορά, το καθήκον και την τραγική εκείνη αυγή στα Κούκλια.
