Γράφει ο Παπα – Ράτσης
(η κεντρική φωτογραφία είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης)
Εδώ που τα λέμε ήταν θέμα χρόνου μαυροφορεμένοι κυριούληδες που κουβαλάνε τη δύναμη της προσευχής να εκμεταλλευτούν και αυτή την συγκυρία για να διαφημίσουν τις υπεράνθρωπες δυνατότητές τους.
Βρέθηκαν λοιπόν ιερείς σε μαντριά κτηνοτρόφων (ανθρώπων που έχουν τον πόνο και την αγωνία τους) να διαβάσουν ευχές για τα ζώα, για τον αφθώδη πυρετό.
Και η πρώτη μου αντίδραση δεν ήταν γέλιο. Δεν μπορώ να γελάσω πια. Στέρεψε.
Η πρώτη μου αντίδραση ήταν η κατανόηση.
Διότι ο κτηνοτρόφος που φοβάται ότι μπορεί να ξυπνήσει ένα πρωί και να του θανατώσουν όλο το κοπάδι, θα πιαστεί από τα ίδια τα μαλλιά του.
Από τον κτηνίατρο, από το απολυμαντικό, από το κράτος, από τον Θεό. Από όλα μαζί.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι αυτός.
Το πρόβλημα είναι ότι για άλλη μια φορά εμφανίστηκε η φαεινή ιδέα πως λόγια που διαβάζονται πάνω σε ζωντανά, ή σε σπίτια, ή σε αυτοκίνητα, σε νερά, σε εικόνες, σε πέννες φοιτητών που έχουν εξετάσεις και σε γυναικείες κοιλιές που δεν μένουν έγκυες — ότι μπορούν να ξορκίσουν το κακό. Ή να προκαλέσουν το καλό.
Και να σου πω κάτι; Δεν με απασχολεί η διάσταση της πίστης.
Δεν είναι θέμα πίστης. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει.
Είναι θέμα φυσικής πραγματικότητας.
Οι ιοί δεν αποδυναμώνονται αν τους πολεμήσεις με προσευχές. Ας το ξεκαθαρίσουμε επιτέλους αυτό το πράγμα.
Δεν καταλαβαίνουν τι είναι ο αγιασμός και δεν επηρεάζονται από ευχές.
(Και, κυρίως, δεν κάνουν εξαιρέσεις.)
Το έχουμε ξαναδεί.
Στην πανδημία ακούσαμε ότι μέσα στους ναούς «δεν μεταδίδεται». Μια χαρά μεταδόθηκε και πέθανε κόσμος. Ουσιαστικά τους επιτρέψαμε σαν κοινωνία να μεταδίδουν εικασίες που πρακτικά ήταν επικίνδυνες προτροπές προς ανθρώπους που δεν θα άντεχε ο οργανισμός τους να αντιμετωπίσει τον ιό.
Τώρα ακούμε (μας είπαν δηλαδή) ότι δεν μεταφέρεται ο ιός πάνω στα ράσα.
Ο μικροοργανισμός ωστόσο έχει μια κακιά συνήθεια: δεν σέβεται σύμβολα.
Δεν είναι η προσευχή το πρόβλημα — η προσευχή είναι προσωπική πράξη.
Το πρόβλημα είναι όταν η προσευχή παρουσιάζεται σαν πρακτικό μέτρο αντιμετώπισης μιας επιδημιολογικής απειλής.
Διότι ο ίδιος άνθρωπος που θα ακολουθήσει με απόλυτη ακρίβεια οδηγίες απολύμανσης, μπορεί ταυτόχρονα να πιστέψει ότι ένα πέρασμα από μαντρί σε μαντρί με τα ίδια ρούχα δεν αποτελεί κίνδυνο, επειδή προηγουμένως ειπώθηκαν ιερές λέξεις.
Και εκεί, η πίστη παύει να είναι ιδιωτική υπόθεση.
Γίνεται δημόσια επίδραση.
Σε μια κοινωνία όλοι δικαιούνται να πιστεύουν ότι θέλουν.
Αλλά κανείς δεν μπορεί να βρίσκεται εκτός ευθύνης όταν η πράξη του επηρεάζει υγεία, κάποιων ανθρώπων το βιός και το κοινωνικό σύνολο εν γένη.
Η επιστήμη δεν ζητά να αντικαταστήσει την πίστη.
Ζητά απλώς η πίστη να μην την υποκαθιστά κια ειδικά όταν τίθονται θέματα ασφάλειας και υγείας.
Γιατί ο αγιασμός δεν είναι επικίνδυνος.
Επικίνδυνο είναι όταν κάποιος πιστέψει ότι αρκεί.
