Γιατί γουστάρουμε τόσο πολύ τον Haaland;

Της Άννυς Λιγνού

Δεν ξέρω για σας, έγω τον πάω με χίλια. Θα ήθελα να ‘ναι φίλος μου στη στενή μου παρέα από αυτούς που τους παίρνεις τηλέφωνο τα μεσάνυχτα και τους λες μία τρελή ιδέα που σου ήρθε στο κεφάλι και φωνάζουν από την άλλη άκρη του τηλεφώνου: ναι ρε!

Γιατί όμως τον γουστάρουμε τόσο;

Είναι επειδή βάζει πολλά γκολ; υπάρχουν άλλοι που έχουν βάλει περισσότερα.

Επειδή παίζει καλό ποδόσφαιρο; Υπάρχουν άλλοι που παίζουν καλύτερα.

Επειδή τρέχει γρήγορα; Εντάξει κι αλλοι τρέχουν.

Μήπως επειδή η ομάδα του είναι το outsider και ανεβαίνει; Κι αυτό εχει ξανασυμβεί.

O Haaland μας αρέσει γιατί είναι η ενσάρκωση του τι θα έπρεπε να είναι το ποδόσφαιρο και τα αθλήματα γενικότερα: Χαρά και παιχνίδι. Ακόμα και σε μία τόσο ψηλή διοργάνωση.

Είναι ένας αγαθός γιγάντας, ένας πραγματικός Βίκινγκ που παίζει σαν μικρό παιδί στην αλάνα και όταν δει άλλα μικρά παιδιά να θέλουν να τον χαιρετίσουν δεν κάνει πώς δεν τα βλέπει όπως πολλοί stars του ποδοσφαίρου. Παρατάει τα πάντα, ακόμη και τη ζωντανή συνέντευξη τύπου και πάει και τα αγκαλιάζει ένα ενα με ενθουσιασμό κι ύστερα γυρίζει χαμογελαστός στους δημοσιογράφους. Είναι σύχαρος άνθρωπος που λέμε εμείς οι Χιώτες.

Όταν ο κάθε ποδοσφαιριστής έχει ύφος 700 καρδιναλίων επειδή κλωτσάει μία μπάλα και θεωρεί πως όλοι θα πρέπει να τον δοξάζουν και να τον προσκυνούν για αυτό, ο Χάαλαντ τρέχει με την ψυχή του, γελάει με την ψυχή του, κοροϊδεύει τον εαυτό του με την ψυχή του, κάνει γκριμάτσες σαν γυμνασιοπαιδο και δεν τα παίρνει όλα πολύ στα σοβαρά.

Από την άλλη, μιλάει με σεβασμό για τις άλλες ομάδες μεγαθήρια με τις οποίες αναμετράται η δική του ομάδα και δεν διστάζει να πετάξει γελαστά τη φοβερή ατάκα: «χαιρομαι που πάμε καλά αλλά το πιο πιθανό είναι να χάσουμε.»

Και δε χάνουν.

Η συμπεριφορά του είναι τόσο αυθόρμητη, αθώα και παιδιακίσια, που αναρωτιεσαι αν έχει …κάτι. Ξέρεις μωρε, μηπως … έχει κάτι.

Έχει και μακάρι να το χαμε κι εμείς. Δεν έχει απολέσει την ικανότητα να γοητεύεται από τη ζωή και δεν βαριέται να παίζει για τη χαρά του παιχνιδιού.

Μας θυμίζει τον παιδικό μας εαυτό, αυτόν που αφήσαμε πίσω πριν πολλά πολλά χρόνια και πρέπει να ξαναβρούμε επειγόντως για να επιστρέψει η χαρά και ο ενθουσιασμός στη ζωή μας.

Ροο! Ροο! Ροοοο! 

Latest news
Related news