Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Είναι πρωί τώρα που γράφω. Πιθανότατα δεν έχει ξυπνήσει πολύς κόσμος αλλά δεν είναι και πολύ δύσκολο να προβλέψει κανείς πως θα πάει η μέρα: Γεμάτη λουλούδια. Ευχές. Αναρτήσεις στα σόσιαλ. Μηνύματα που μιλούν για την ομορφιά και την αξία της γυναίκας. Η 8η Μαρτίου έχει γίνει, σε μεγάλο βαθμό, μια μέρα γιορτής. Μια ευκαιρία να πούμε «χρόνια πολλά». Αλλά δεν είναι. Είναι ημέρα μνήμης.
Ίσως το πραγματικό ερώτημα να μην είναι τι λέμε σήμερα.
Το πραγματικό ερώτημα είναι τι συμβαίνει αύριο. Στις 9 Μαρτίου.
Γιατί η ζωή των περισσότερων γυναικών δεν αλλάζει. Ούτε με μία ευχή, ούτε με ένα λουλούδι. Η καθημερινότητα παραμένει εκεί, ίδια και απαιτητική. Η γυναίκα που δουλεύει όλη μέρα και μετά επιστρέφει σπίτι για τη δεύτερη βάρδια. Η γυναίκα που ακόμη πρέπει να προσπαθεί περισσότερο για να αποδείξει ότι αξίζει τα ίδια. Η γυναίκα που έχει μάθει από μικρή να είναι προσεκτική, να μη μιλά πολύ δυνατά, να μη φαίνεται «υπερβολική», να μη γίνεται ενοχλητική. Να είναι ηθική και τίμια.
Ποτέ δεν ήθελε τη γυναίκα ίση η κοινωνία. Την ήθελε σωστή.
Σωστή στο γραφείο, στο σπίτι, στον τρόπο που μιλάει, στον τρόπο που ακούει, στον τρόπο που μεγαλώνει τα παιδιά μας. Πουθενά ίση.
Μια γυναίκα όταν είναι δυναμική μετατρέπεται σε «δύσκολη». Όταν διεκδικεί γίνεται υπερβολική.
Η Ημέρα της Γυναίκας δεν είναι απλώς μια μέρα αφιερωμένη στις γυναίκες. Είναι ένας καθρέφτης για όλους μας.
Γυναίκες όπως η Πολυξένη Λοϊζιά που πάλεψε σε δύσκολες εποχές για την εκπαίδευση των κοριτσιών, όπως η ιατρός και μετέπειτα πολιτικός Ελένη Θεοχάρους, αλλά και η «Μαρία» στην δίπλα πολυκατοικία που μεγαλώνει μόνη της δύο παιδιά, η «Ελένη» που παλεύει χρόνια να αποτινάξει από πάνω της τα τραύματα του αυταρχικού πατέρα της, η «Σοφία» που έζησε για καιρό σε μία κακοποιητική σχέση και βγήκε από εκεί με ματωμένη την ψυχή της, η «Δήμητρα» που στο γραφείο πρέπει να ανέχεται τα σεξιστικά και προσβλητικά για την αξιοπρέπεια σχόλια του προϊστάμενού της, όλες αυτές και άλλες τόσες, καθορίζουν το προφίλ της ημέρας και το οποίο μόνο γιορτή δεν είναι.
Το πραγματικό νόημα της 8ης Μαρτίου είναι να θυμόμαστε τους αγώνες που έγιναν και να αναρωτιόμαστε πόσο δρόμο έχουμε ακόμη μπροστά μας.
Και ίσως η μεγαλύτερη τιμή που μπορούμε να κάνουμε στην 8η Μαρτίου να είναι αυτή να την κουβαλάμε, λίγο περισσότερο, και στις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου.
