Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Μια αναφορά του προέδρου του ΕΟΑ Λεμεσού, Γιάννη Τσουλόφτα, αποκαλύπτει την αθέατη πλευρά της πλέον έντονα αναπτυσσόμενης πόλης της Κύπρου: «Στα μητρώα μας υπάρχουν 1.100 εν δυνάμει επικίνδυνες οικοδομές…»
Η δήλωση έγινε στη συνέντευξη που παραχώρησε στον δημοσιογράφο Γιώργο Παυλίδη, στην εκπομπή του Κανάλι 6 «Ελεύθερα κι ωραία», και ο αριθμός από μόνος του προκαλεί έντονο προβληματισμό. Δεν πρόκειται για μερικές δεκάδες μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά για 1.100 οικοδομές καταγεγραμμένες ως εν δυνάμει επικίνδυνες σε ολόκληρη την επαρχία Λεμεσού.
Τι σημαίνει «εν δυνάμει επικίνδυνες»
Η διατύπωση χρειάζεται να αποδίδεται με ακρίβεια. Ο πρόεδρος του ΕΟΑ δεν ανέφερε ότι και οι 1.100 οικοδομές έχουν κριθεί ακατάλληλες ή ότι αντιμετωπίζουν όλες τον ίδιο βαθμό επικινδυνότητας. Πρόκειται, όμως, για οικοδομές οι οποίες βρίσκονται στα σχετικά μητρώα και χρειάζονται έλεγχο, παρακολούθηση ή παρέμβαση, ανάλογα με την κατάστασή τους. O EOA σύμφωνα με τον κύριο Τσουλόφτα έχει ενημερωθεί είτε από τις τοπικές αρχές αλλά και από περίοικους και γείτονες των εν λόγω οικοδομών.
Έχει, όπως ανέφερε, ανατεθεί σε ιδιώτες πολιτικούς μηχανικούς, μέλη του ΕΤΕΚ, ο έλεγχος 370 επίμαχων οικοδομών.
Το γεγονός ωστόσο ότι δεν είναι όλες οι οικοδομές αποδεδειγμένα ακατάλληλες δεν καθιστά το πρόβλημα μικρότερο. Αντιθέτως, δημιουργεί σειρά κρίσιμων ερωτημάτων: Πόσες από αυτές τις οικοδομές κατοικούνται; Πόσες βρίσκονται κοντά σε πολυσύχναστους δρόμους, πεζοδρόμια ή γειτονικές κατοικίες; Πόσες έχουν ήδη επιθεωρηθεί και έχουν “απαλλαχθεί” και ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα για τις απαραίτητες εργασίες των υπολοίπων;
Το «εν δυνάμει» δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για αδράνεια. Είναι ακριβώς η προειδοποίηση που προηγείται ενός ενδεχόμενου ατυχήματος.
Η φωτεινή και η σκοτεινή όψη της ανάπτυξης
Η Λεμεσός προβάλλεται εδώ και χρόνια ως η πόλη των μεγάλων αναπτύξεων, των πύργων, των πολυτελών διαμερισμάτων και των νέων επενδύσεων και την έχουμε διαμάντι στο στέμμα μας. Η εικόνα αυτή όμως, όπως αποδεικνύεται, είναι μόνο η μία πλευρά της πραγματικότητας. Πίσω από τα φωτισμένα κτήρια και τις εντυπωσιακές μακέτες υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα του οικοδομικού αποθέματος που γερνά, φθείρεται και, σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να καταστεί επικίνδυνο.
Οι οικοδομές φθείρονται και αυτό δεν είναι “αδίκημα”. Καθίσταται όμως έγκλημα η αδράνεια και η καθυστέρηση στην αντιμετώπιση, όταν μιλάμε για οικοδομές που μπορεί να προκαλέσουν δυστύχημα.
Η ανάπτυξη μιας πόλης δεν μπορεί να αξιολογείται μόνο από το ύψος των νέων πύργων ή την αξία των καινούργιων ακινήτων. Κρίνεται και από τον τρόπο με τον οποίο προστατεύει όσους ζουν μέσα στις παλαιότερες οικοδομές της, αλλά και όσους κινούνται καθημερινά γύρω από αυτές.
Δεν αρκεί να θαυμάζουμε μόνο τη βιτρίνα, πρέπει να εξετάσουμε και τις “αποθήκες” του “μαγαζιού”.
Ζήτημα ασφάλειας αλλά και κοινωνικό πρόβλημα
Μια επικίνδυνη οικοδομή δεν αφορά αποκλειστικά τον ιδιοκτήτη της. Δεν είναι αποκομμένη τοποθετημένη στο γκρίζο ή ροζ συννεφάκι της ιδιοκτησίας. Μπορεί να απειλήσει ενοίκους, γείτονες, πεζούς και διερχόμενους. Την ίδια στιγμή, η αποκατάσταση τέτοιων κτηρίων απαιτεί χρήματα, συνεννόηση μεταξύ ιδιοκτητών και, σε αρκετές περιπτώσεις, προσωρινή μεταστέγαση ανθρώπων.
Δύσκολα πράγματα.
Το πρόβλημα οπότε αποκτά και σαφή κοινωνική διάσταση. Δεν έχουν όλοι οι ιδιοκτήτες ή οι ένοικοι την οικονομική δυνατότητα να προχωρήσουν σε εκτεταμένες επισκευές ή να εγκαταλείψουν άμεσα το σπίτι τους. Η απλή καταγραφή των οικοδομών είναι μία καλή αρχή (που απαιτεί άμεσες επεμβάσεις- παραμβάσεις) αλλά δεν είναι αρκετή εάν δεν συνοδεύεται από ιεράρχηση του κινδύνου, συστηματικούς ελέγχους, σαφείς προθεσμίες και ουσιαστικούς μηχανισμούς στήριξης.
Οι 1.100 εν δυνάμει επικίνδυνες οικοδομές δεν αποτελούν μια υποσημείωση στα μητρώα του ΕΟΑ. Είναι μια σοβαρή εκκρεμότητα για την ασφάλεια, την κοινωνική συνοχή και την πραγματική εικόνα της Λεμεσού.
Μια σύγχρονη πόλη δεν μπορεί να μένει μόνο στα φανταχτερά, αφήνοντας τα παλιά και επικίνδυνα να περιμένουν το επόμενο ατύχημα ή ακόμα χειρότερα; το επόμενο δυστύχημα.
