Γράφει ο Panis Pieri
Η ρητορική περί «αντισυστημικότητας» των υποψηφίων της Άμεσης Δημοκρατίας έχει ένα βασικό πρόβλημα: συγκρούεται με την ίδια την πραγματικότητα της πολιτικής τους επιλογής. Όταν μια πολιτική κίνηση αποφασίζει να οργανωθεί ως κόμμα, να καταρτίσει ψηφοδέλτια και να διεκδικήσει έδρες στη Βουλή, αποδέχεται τον βασικό μηχανισμό του συστήματος που δηλώνει ότι πολεμά.
Η συμμετοχή στις εκλογές δεν αποτελεί πράξη εξωτερικής αμφισβήτησης. Αντίθετα, συνιστά ένταξη στον θεσμικό πυρήνα του πολιτικού συστήματος. Οι υποψήφιοι της Άμεσης Δημοκρατίας επιμένουν ότι είναι «αντισυστημικοί». Ωστόσο, διεκδικούν ακριβώς ό,τι διεκδικούν όλα τα κόμματα: ψήφους, έδρες και πολιτική επιρροή μέσα από το κοινοβουλευτικό πλαίσιο.
Η αντίφαση είναι προφανής. Δεν μπορείς ταυτόχρονα να απορρίπτεις το σύστημα και να ζητάς να λειτουργήσεις εντός αυτού.
Η έννοια του «αντισυστημικού» έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο. Αφορά δυνάμεις που αμφισβητούν τις δομές εξουσίας ή επιχειρούν να τις αντικαταστήσουν. Όταν όμως μια ομάδα επιλέγει να συγκροτηθεί σε κόμμα, αποδέχεται τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού. Αποδέχεται, δηλαδή, τον ρόλο του κόμματος ως μεσολαβητή μεταξύ πολιτών και εξουσίας — ακριβώς τον ρόλο που ισχυρίζεται ότι θέλει να καταργήσει.
Το επιχείρημα ότι οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από τους πολίτες μέσω ψηφιακής πλατφόρμας δεν αναιρεί αυτή τη βασική αντίφαση. Οι υποψήφιοι παραμένουν πολιτικοί που ζητούν να εκλεγούν στο κοινοβούλιο, δηλαδή στον κατεξοχήν θεσμό του αντιπροσωπευτικού συστήματος.
Τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν η Άμεση Δημοκρατία προτείνει ένα διαφορετικό μοντέλο συμμετοχής. Το ερώτημα είναι άλλο: μπορείς να αυτοπαρουσιάζεσαι ως αντισυστημικός όταν διεκδικείς θεσμική εξουσία μέσα από το ίδιο το σύστημα;
Η απάντηση είναι απλή. Από τη στιγμή που κατέρχεσαι ως κόμμα στις εκλογές, παύεις να βρίσκεσαι εκτός συστήματος. Γίνεσαι μέρος του — και κρίνεσαι με τους ίδιους κανόνες που ισχύουν για όλους.
Τα σχόλια δικά σας.
Υ.Γ. Η Τεχνητή Νοημοσύνη το έχει καταχωρίσει ως κόμμα.
