Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Τουλάχιστον έχουμε χιούμορ. Ή δεν έχουμε καθόλου χιούμορ.
Η Ελλάδα υπέγραψε συμφωνία για να αποκτήσει από το Ισραήλ ένα πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας και αντιπυραυλικής προστασίας, βαφτίζοντάς το «Ασπίδα του Αχιλλέα». Κόστος: περίπου τρία δισεκατομμύρια ευρώ. Όνομα: ανεκτίμητο.
Δεν θα σταθούμε εδώ στη συνεργασία με ένα κράτος που κατηγορείται διεθνώς για γενοκτονία στη Γάζα — αν και αυτό δεν είναι υποσημείωση, αλλά ολόκληρο κεφάλαιο. Ας μείνουμε, προς το παρόν, στην ελληνική συμβολή, στο αθάνατο ελληνικό πνεύμα (το οποίο συχνά αποδίδεται στο οινόπνευμα, δεν γίνεται αλλιώς): Και μιλάμε βεβαίως για την ονοματοδοσία.
Για να είμαστε ιστορικά δίκαιοι, η Ασπίδα του Αχιλλέα ήταν το θεϊκό έργο του Ηφαίστου, ένα αριστούργημα προστασίας. Μόνο που ο ιδιοκτήτης της έμεινε στην Ιστορία όχι ως ο άνθρωπος που δεν μπορούσε να νικηθεί, αλλά ως ο άνθρωπος που είχε ένα και μοναδικό αδύναμο σημείο. Και όταν αυτό εντοπίστηκε, όλη η υπόλοιπη θωράκιση αποδείχθηκε άχρηστη. Μία λέξη που μας ταιριάζει εξαιρετικά.
Ποιο όνομα διαλέξαμε, λοιπόν, για ένα σύστημα που υπόσχεται να μην αφήσει τίποτα να περάσει; Εκείνο που έγινε παγκόσμιο συνώνυμο του μοιραίου κενού στην άμυνα.
Είναι σαν να ονομάζεις ένα υπερσύγχρονο πλοίο «Τιτανικό ΙΙ» και να καθησυχάζεις τους επιβάτες ότι αυτή τη φορά τα παγάκια έχουν ληφθεί σοβαρά υπόψη.
Ίσως να μην είμαστε ανιστόρητοι. Ίσως να είμαστε απλώς υπερβολικά ειλικρινείς. Κάθε αμυντικό σύστημα έχει την αχίλλειο πτέρνα του: τεχνική, επιχειρησιακή ή πολιτική.
Ας ελπίσουμε ότι, μαζί με τους πυραύλους και τα ραντάρ, αγοράσαμε και κάποιον που ξέρει πού δεν πρέπει να σημαδέψει ο Πάρης.
