Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία είναι αναφαίρετο. Ας ξεκινήσουμε από αυτό, για να μην διαβαστεί λάθος το παρόν κείμενο.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Όλοι οι κλάδοι, οι εργαζόμενοι, οι συνδικαλιστές και λοιποί δικαιούνται να αντιδράσουν και να λαμβάνουν μέτρα όταν νιώθουν ότι αδικούνται.
Θεωρώ πως όλη η ουσία σε μία διαμαρτυρία βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιείται και όχι σε αυτή καθ’ εαυτή τη διαμαρτυρία (εάν μάλιστα, εκ των γεγονότων, έχει σοβαρούς λόγους ύπαρξης).
Όταν, λοιπόν, σε μία τόσο σημαντική για τον κλάδο των κτηνοτρόφων κινητοποίηση, η όλη παράσταση ξεκινά με ρασοφόρους να κραδαίνουν κλαδιά ελιάς και να φωνάζουν πως τα μέτρα είναι του διαβόλου, ραντίζοντας το φορτηγό που έχει έναν γιαλαντζί Λεωνίδα από το Χόλιγουντ να ουρλιάζει, και καταλήγει στον κυκλικό κόμβο της Ριζοελιάς αποκόπτοντας την κίνηση, για να ανάψουν οι φουκούδες με χρησιμότητα δύο σε ένα —μία να ζεσταθούμε λίγο καθώς έπεσε η νύχτα και δεύτερον να ψήσουμε και κανένα μερί, να μην παραγγέλνουμε απ’ έξω βραδιάτικα— τότε οι ίδιοι οι διαμαρτυρόμενοι υπονομεύουν την αξία της διαμαρτυρίας.
Υπάρχουν πολίτες που θα κάνουν υπομονή και θα κατανοήσουν την απίστευτη ταλαιπωρία που θα υποστούν, στεκόμενοι δίπλα στους κτηνοτρόφους και στα αιτήματά τους. Αλλά αυτός ο αριθμός των πολιτών μειώνεται δραματικά όταν σχηματίζονται ουρές χωρίς δυνατότητα μετακίνησης στον αποκλεισμένο κόμβο, την ώρα που οι διαμαρτυρόμενοι βαράνε εβίβες και τραβάνε μπουκιές από την ξεροψημένη μίλλα.
Είπαμε: άλλο πράγμα το δίκαιο της διαμαρτυρίας, άλλο ο τρόπος με τον οποίο αυτή πραγματοποιείται.
