Χθες, Κυριακή 8 Μαρτίου, ήταν η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Για το τι σημαίνει στην πραγματικότητα αυτή η μέρα τα είπαμε σε άλλο κείμενο, δεν θα αναλωθούμε στη πολύσημη και πολύ σημαντική σημασία αυτής της όχι και τόσο εορταστικής παγκόσμιας ημέρας.
Με αφορμή όμως αυτή την επέτειο, χθες αναρτήθηκε και ένα βίντεο στα σόσιαλ, το οποίο αναδεικνύει ένα ακόμη πρόβλημα του να είσαι γυναίκα σε αυτόν τον τόπο. Το πρόβλημα του να είσαι γυναίκα (αλλά και άντρας βεβαίως) με οπτική αναπηρία.
Στο συγκεκριμένο βίντεο των περίπου δύο λεπτών, δείχνει μία κυρία με οπτική αναπηρία να στήνει ένα «σκετσάκι» (καθόλου διασκεδαστικό με την εύθυμη σημασία της λέξης) μαζί με έναν κύριο (ο οποίος είναι ουσιαστικά ο δημοσιογράφος που της πήρε μία συνέντευξη), με αντικείμενο το πόσο δύσκολο είναι να διακινηθεί ένας άνθρωπος με οπτική αναπηρία στα κυπριακά πεζοδρόμια.
Συγκεκριμένα, διακινείται σε ένα πεζοδρόμιο με τη βοήθεια του λευκού μπαστουνιού της αλλά και του συνοδού της, με σκοπό να πάει για τα καθημερινά της ψώνια. Το πεζοδρόμιο όμως (το οποίο, παρεμπιπτόντως, δεν διαθέτει οδηγό όδευσης για άτομα με οπτική αναπηρία) σε ένα σημείο τελειώνει. Χάνεται. Εξαφανίζεται η ύπαρξή του. Και ακριβώς εκεί είναι παρκαρισμένο ένα αυτοκίνητο. Εκεί που θα έπρεπε να είναι το πεζοδρόμιο. Και αμέσως μετά, ακόμα ένα αυτοκίνητο. Και βεβαίως εννοείται πως και στο επόμενο πεζοδρόμιο —ή εκεί απ’ όπου επαναρχίζει το κομμένο— υπάρχουν άλλα παρκαρισμένα αυτοκίνητα πάνω του, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος που προσπαθεί να διακινηθεί με το μπαστούνι του να πρέπει:
Α) να περάσει από πάνω τους
Β) να διακτινιστεί
Γ) να βγει στον δρόμο.
Η τρίτη επιλογή ακούγεται και η πιο ρεαλιστική και εφαρμόσιμη, αλλά γίνεται κατανοητό ότι αν το κάνει αυτό και δεν έχει έναν συνοδό, αυτομάτως η απλούστερη μορφή διακίνησης μπορεί να γίνει ένα παιχνίδι κορώνα-γράμματα για τη ζωή του. Λίγο να ξεφύγει προς τα μέσα του δρόμου (που είναι πολύ πιθανό), λίγο να βρεθεί ένας οδηγός σε μία στιγμή απροσεξίας, το δυστύχημα είναι μία πολύ πιθανή κατάληξη.
Αυτό βέβαια είναι ένα από τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος με οπτική αναπηρία στην Κύπρο. Οδηγοί όδευσης υπάρχουν κάπου και μέχρι κάπου. Φανάρια πεζών με ηχητικό σήμα υπάρχουν έξω από τη Σχολή Τυφλών στη Λευκωσία και σε 2-3 σημεία ακόμη σε ολόκληρο το νησί. Ράμπες και σημεία πρόσβασης με το σταγονόμετρο. Αυτοκίνητα παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια. Στα οποία, αν δεν παρκάρουν αυτοκίνητα, είναι επειδή κάποιο κατάστημα θα βγάλει εκεί την πραμάτεια του, τα τραπεζάκια του, τη διαφημιστική του ταμπέλα.
Το βίντεο κρατάει μία ανθρώπινη αξιοπρέπεια και μία παρατηρητική ματιά, χωρίς μεμψιμοιρίες και δακρύβρεχτα τσιτάτα, απέναντι σε ένα πρόβλημα που είναι πολύ πιο σοβαρό και συχνό απ’ όσο φανταζόμαστε.
Και το γεγονός ότι με άγγιξε (εκτός από το ότι έχω κόρη με οπτική αναπηρία) είναι ακριβώς αυτό: ότι και η πρωταγωνίστρια, η κυρία Γιώτα, και ο δημοσιογράφος που τη συνοδεύει, ο Γιώργος Χρυσάνθους, δεν επικαλούνται το συναίσθημα με φτηνά τρικ παλαιού ελληνικού κινηματογράφου τύπου Νίκου Ξανθόπουλου, αλλά σημειώνουν και στηλιτεύουν ένα πρόβλημα που είναι σε έναν βαθμό θέμα υποδομών και, σε έναν πολύ μεγαλύτερο, θέμα παιδείας και ενσυναίσθησης.
Βρείτε το reel εδώ:
Και ολόκληρο το βίντεο εδώ:
Νίκος Κατσαρός
