Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Η απόφαση για «ψαλίδι» στις πολυάριθμες φρουρές πολιτικών και πρώην αξιωματούχων προκάλεσε, όπως ήταν μάλλον αναμενόμενο, αντιδράσεις από όσους καρπώνονται αυτή την παροχή. Διότι στην πολιτική, έχουμε φροντίσει όταν παύει η ισχύ του αξιώματος, να μην παύουν τα δικαιώματα και οι παροχές.
Υπάρχουν ωστόσο πολιτικοί, οι οποίοι όταν ολοκληρώνεται η θητεία τους, επιστρέφουν στην κοινωνία σαν “κανονικοί” άνθρωποι. Υπάρχουν και εκείνοι που επιστρέφουν με δύο περιπολικά, τέσσερις αστυνομικούς και την αίσθηση ότι αποτελούν εθνικό θησαυρό που οφείλει η κοινωνία να επομιστεί την προσωπική τους ασφάλεια.
Βεβαίως, όπου υπάρχει πραγματική και τεκμηριωμένη απειλή, η προστασία είναι αυτονόητη. Αυτό το διακιούται και ο απλός πολίτης (ανεξάρτητα αν τελικά το απολαμβάνει ή όχι). Όταν όμως η φρουρά συνεχίζεται από …συνήθεια, λόγο κύρους ή από πολιτική απαίτηση, γεννιέται ένα άβολο μάλλον ερώτημα:
Τι ακριβώς φοβούνται τόσο πολύ οι άνθρωποι που υποτίθεται ότι υπηρέτησαν τόσο καλά τον λαό;
Ίσως γνωρίζουν καλύτερα από εμάς πόση αγανάκτηση άφησαν πίσω τους. Ίσως πάλι η φωλιά τους να μην είναι τόσο καθαρή όσο παρουσιάζεται στις προεκλογικές αφίσες και στη μεταθητειακή σούμα.
Το ακόμη πιο εξοργιστικό είναι ότι οι αστυνομικοί που φυλάνε πρώην αξιωματούχους λείπουν από τις γειτονιές και τις περιπολίες. Είναι αυτοί που δέχονται την κριτική ΚΑΙ από τους ίδιους εκείνους πρώην αγιωματούχους οι οποίοι τους απασχολούν για να πάνε βόλτα στην υπεραγορά ή για το βραδινό τους το ποτάκι σε κάποιο στέκι σημαντικοτήτων. Έχουν φρουρά να τους προσέχει για να μπορούν ανεπηρέαστοι να σημειώνουν ότι ο πολίτης είναι ανοχύρωτος.
Ο πολίτης στην τελική καλείται να προστατεύεται μόνος του, ώστε ο πρώην υπουργός να πίνει ασφαλής τον καφέ του με την πολυάριθμη συνοδεία.
Το αξίωμα έληξε. Ας το πληροφορηθούν επιτέλους και τα προνόμια τους.
