Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
«Εμείς είμαστε τ αφεντικά»
Υπήρχαν εποχές που ακόμη και οι ισχυροί κρατούσαν τα προσχήματα.
Που προσπαθούσαν τουλάχιστον να ντύσουν την αυθαιρεσία με κάποια δικαιολογία, μία πρόφαση, ένα αφήγημα περί «ασφάλειας» ή «αναγκαιότητας».
Αυτό μοιάζει να τελείωσε.
Το βίντεο με τους ακτιβιστές του στολίσκου για τη Γάζα, δεμένους πισθάγκωνα και γονατισμένους στο λιμάνι της Ασντόντ, δεν ήταν απλώς μία ακόμη σκληρή εικόνα από τη Μέση Ανατολή. Ήταν επίδειξη ισχύος. Διαφήμιση εξουσίας. Μία αισχρή δήλωση για το status quo στην περιοχή και όχι μόνο.
Με τον “κύριο” Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ να δηλώνει μέσα από τις πράξεις:
«Εμείς είμαστε τ΄αφεντικά εδώ».
Αυτό ήταν το πραγματικό μήνυμα. Όχι μόνο προς τους ακτιβιστές. Προς όλους μας.
Πίσω από τις κάμερες
Και σε αναγκάζει ναπόφευκτα να σκεφτείς: αν δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να εξευτελίζουν μπροστά στις κάμερες μέλη ανθρωπιστικών αποστολών από αναγνωρισμένα κράτη, ανθρώπους που γνωρίζουν ότι τους βλέπει ολόκληρος ο πλανήτης… τότε τι συμβαίνει πίσω από τις κάμερες; Τι συμβαίνει με τους Παλαιστίνιους αιχμαλώτους;
Από πότε θεωρείται φυσιολογικό μέλη ανθρωπιστικής αποστολής να αντιμετωπίζονται σαν τρόπαια πολέμου; Από πότε έγινε αποδεκτό να ανεβαίνουν βίντεο δημόσιας διαπόμπευσης κρατουμένων με χαρούμενη μουσική υπόκρουση και πανηγυρικό ύφος;
Και κυρίως, από πότε έγινε «λογικό» να εμφανίζονται άνθρωποι να σχολιάζουν “καλά να τους κάνουν” ή “να ζητήσετε βοήθεια από εκείνους που σας έστειλαν”;
Υπάρχει κάτι βαθιά άρρωστο σε αυτή την κανονικοποίηση της ταπείνωσης.
Η ειρωνεία της ιστορίας
Οι Συμβάσεις της Γενεύης γράφτηκαν ακριβώς για να μην ξαναζήσει η ανθρωπότητα εικόνες δημόσιας διαπόμπευσης αιχμαλώτων. Για να προστατεύεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια ακόμη και μέσα στον πόλεμο.
Κι όμως, σήμερα βλέπουμε πολίτες —όχι στρατιώτες— δεμένους στο έδαφος, εκτεθειμένους στην «περιέργεια του κοινού», σαν τρόπαια.
Το κράτος που επικαλείται διαρκώς τη φρίκη του Ολοκαυτώματος και το μεταπολεμικό διεθνές δίκαιο ως θεμέλιο της ύπαρξής του, εμφανίζεται πλέον να λειτουργεί σαν εκείνους που κατηγορεί για το ολοκαύτωμα.
Δεν νιώθει να χρειάζεται ούτε αφορμές, ούτε εξηγήσεις, ούτε προσχήματα.
Τι ακριβώς χτίζεται εδώ;
Το πιο ανησυχητικό είναι η σιωπή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να του παρέχουν πολιτική κάλυψη. Η Ευρώπη διαμαρτύρεται τόσο όσο ούτε η ίδια ακούει τη φωνή της. Ο κόσμος εξοργίζεται για λίγες ώρες και μετά συνεχίζει τη μέρα του.
Η βαρβαρότητα μετατρέπεται σε καθημερινότητα χωρίς κανένα ιδιαίτερο κόπο.
Το Ισραήλ βομβαρδίζει ταυτόχρονα τη Γάζα, τον Λίβανο, τη Συρία, επιχειρεί στο Ιράκ, προσαρτά εδάφη, αγνοεί αποφάσεις και κανόνες, και πλέον μοιάζει να μην αισθάνεται καν την ανάγκη να εξηγήσει γιατί.
Αυτό κάνουν οι αυτοκρατορίες όταν πιστέψουν ότι είναι άτρωτες.
Μέχρι που κάποια στιγμή η ιστορία τις ξυπνά βίαια.
Δεν είναι αυτός ο κόσμος που θέλουμε
«Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε».
Ο Ναζίμ Χικμέτ το έγραψε πριν από δεκαετίες. Και μοιάζει τρομακτικά επίκαιρο.
Γιατί τελικά αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα:
σε ποιο σημείο σταματήσαμε να σοκαριζόμαστε βλέποντας ανθρώπους αλυσοδεμένους στο πάτωμα;
Και αν πάψουμε να αντιδρούμε σε αυτό, τότε τι ακριβώς θα έχει απομείνει από την ανθρωπιά μας;
οι εικόνες είναι προϊόν ΑΙ
