Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Δεν υπάρχει τίποτα με το οποίο να συμφωνώ με το ΕΛΑΜ.
Ας ξεκινήσουμε από αυτό το απλό δεδομένο, για να έχουμε μια γερή βάση.
Όλα όσα πρεσβεύει ένα ακροδεξιό κόμμα είναι πολύ μακριά από οποιαδήποτε αξία αναγνωρίζω ως ανθρώπινη προϋπόθεση συνύπαρξης σε μια κοινωνία.
Δεν χρειάζεται να τα απαριθμήσουμε εδώ και να χαλάμε τις καρδιές και τη διάθεσή μας, αλλά, έτσι επιγραμματικά, δεν θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω, σε κανένα επίπεδο, την ξενοφοβία, τον εθνικό ελιτισμό, τον ρατσισμό, την ομοφοβία και πολλά άλλα.
Ωστόσο, αν είναι κάτι που παραδέχομαι —και αυτή είναι η πρώτη και τελευταία θετική κουβέντα που θα ξεστόμιζα ποτέ για οτιδήποτε ακροδεξιό— είναι η «συνέπεια».
Δεν μισούμε κάποιους φτωχούς ξένους, μισούμε όλους τους φτωχούς ξένους. Δεν αναθεματίζουμε κάποιους αλλόθρησκους, αναθεματίζουμε όλους τους αλλόθρησκους. Δεν θεωρούμε τον λαό μας ανώτερο από κάποιους, τον θεωρούμε ανώτερο από όλους τους λαούς.
Οι ακροδεξιοί, όπως είναι το ΕΛΑΜ, λοιπόν, διαθέτουν μια πολύ συγκεκριμένη κοσμοθεωρία και έδειχναν πάντα πιστοί σε αυτή. Είχαν διαλέξει κοινωνικό, θρησκευτικό και εθνικό στρατόπεδο και δεν έβαζαν ούτε σταγόνα νερό στο κρασί τους.
Ακραίοι μεν, σταθεροί δε.
Αυτό όμως άλλαξε πρόσφατα και πλέον δεν έχω τίποτα, ούτε σαν ψήγμα θετικού, να τους αποδώσω.
Διότι ο ηγέτης του κινήματος έκανε ένα πρωτοφανές ξεκάθαρο ψηφοθηρικό άνοιγμα προς τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, με μοναδικό σκοπό το κέρδος —έστω και ενός μέρους της— στις επερχόμενες εκλογές.
Δήλωσε ότι η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα πρέπει να στηρίξει το ΕΛΑΜ, διότι είναι το μόνο που μπορεί να την προστατεύσει από την επικείμενη ισλαμοποίηση της Ευρώπης.
Με λίγα λόγια, κάλεσε να τον στηρίξει μια κοινότητα η οποία έχει λοιδορηθεί, απαξιωθεί και πολεμηθεί από το ΕΛΑΜ, για να την προφυλάξει από μια ανυπόστατη υπόθεση κινδύνου από μια άλλη ομάδα ανθρώπων, που επίσης έχει λοιδορηθεί, απαξιωθεί και πολεμηθεί από το ίδιο κίνημα.
Δεν ξέρω πώς ονομάζεται επίσημα αυτό. Στη δική μου αντίληψη, είναι ένα ιδεολογικό ξεπούλημα στον βωμό του εκλογικού κέρδους.
Αυτό ήταν, με λίγα λόγια, το γκρέμισμα του τελευταίου προπύργιου ελάχιστου σεβασμού που είχαν κερδίσει μέσα στον σκοταδισμό που πρεσβεύουν: ότι ήταν πιστοί στις θέσεις και τις απόψεις τους. Πλέον, δεν έχουν ούτε αυτό.
