Σήμερα που το γράφω αυτό είναι Παρασκευή και ο μήνας ΔΕΝ έχει εννιά (κακώς· θα είχαμε ξενοιάσει από τις σκοτούρες μας), αλλά έχει 14ις. Νοεμβρίου.
Σήμερα είναι η πρώτη μέρα που μας έκανε ο “καιρός” τη χάρη και έβρεξε πέντε σταγόνες και στη Λεμεσό. Εντάξει, ίσως κάτι περισσότερο από πέντε σταγόνες. Έβρεξε καλά εν πάση περιπτώσει.
Ωστόσο, μέχρι να έρθει αυτή η “άγια” μέρα, αναπτύχθηκε στην πόλη ένα rumor που λεν και οι φίλοι μας οι Άγγλοι: μια φήμη, ένας αστικός μύθος, μια σχεδόν αδιαμφισβήτητη βεβαιότητα (έτσι όπως αναπτύχθηκε και κορυφώθηκε), πως ο λόγος που δεν έβρεχε τόσο καιρό ήταν οι αεροψεκασμοί.
Αδέρφια, μας ψεκάζουν για να μην βρέχει.
Ποιοι;
Οι Εγγλέζοι στις βάσεις.
Γιατί;
Διότι όταν βρέχει δεν δουλεύουν καλά τα ραντάρ τους.
Αυτό είναι το ρεζουμέ. Ψεκάζουν, διαλύοντας τα σύννεφα, για να μην ενοχλείται η λειτουργία των ραντάρ.
Ακόμα και σήμερα το πρωί, στο καφέ που παίρνω τον εσπρέσο μου, το φρέντο, ήταν μια παρέα από διδάκτορες μετεωρολογίας αποτελούμενη από έναν πωλητή, έναν καταστηματάρχη, έναν υπάλληλο λογιστικού γραφείου και έναν υδραυλικό, και ανέλυαν τον τρόπο που οι Άγγλοι μας κλέβουν τη βροχή από τη πόλη.
“Τα βλέπεις τα σύννεφα που έρχονται από βόρεια; Σε λίγο δεν θα έχει ούτε ένα. Θα βρέχει σε όλη την Κύπρο εκτός από τη Λεμεσό”.
Εμένα η απορία μου είναι η εξής: δεν μπορούν να πάρουν και οι βάσεις Ακρωτηρίου τα ραντάρ που έχουν στις βάσεις της Δεκέλειας, που προφανώς είναι νεότερης τεχνολογίας και τελευταίας γενιάς, αφού εκείνων δεν ενοχλείται η αποδοτικότητά τους από τη βροχή; Διότι εκεί, ανατολικά έβρεξε τις προηγούμενες μέρες.
Αντί να μας στερούν λοιπόν το πότισμα στις λεμεσιανές μας γλάστρες, γιατί δεν πάνε να πάρουν κι εκείνοι τα καλά τα ραντάρ, τα παντώς καιρού, να τελειώνουμε μ’ αυτή την ιστορία;
Δηλαδή και μας έχουν μπαστακωθεί στο σβέρκο και δεν μας αφήνουν να φθινοπωριάσουμε κι εμείς σαν άνθρωποι.
Το άλλο που σκεφτόμουν σήμερα είναι: πόσο πιο μπροστά πρέπει να είναι εκείνοι οι Ρώσοι και τα δικά τους ραντάρ.
Διότι πάνω στο τέρμα θεού — αρχές θεριού — στο τέλος της χώρας όπου η Ρωσία συνορεύει με τον Βόρειο Πόλο, απ’ όσο ξέρω έχουν ένα οπλικό σύστημα ραντάρ εγκατεστημένο. Ένα Resonance ή κάτι τέτοιο. Και εκεί πάνω ο καιρός δεν αστειεύεται. Η ορατότητα από την ομίχλη δεν είναι μηδεν, είναι υπό του μηδενός. Δεν είναι ότι απλώς δεν βλέπεις τη μύτη σου — δεν την νιώθεις κιόλας. Εκείνοι εκεί τι ραντάρ έχουν δηλαδή που δεν τα ενοχλεί ο παλιοκαιρός του Τερζή;
Αλλά, για να επιστρέψουμε στα δικά μας, ακούσαμε πολλά αυτές τις μέρες αγαπητέ μου αναγνώστη. Από στοχευμένους αεροψεκασμούς μέχρι παρέμβαση δορυφόρων με ραδιοκύματα. Το μόνο που δεν ακούσαμε είναι ότι κάποιος χρημάτισε τον Rainman να στείλει νερά παντού εκτός από εμάς. Και την Καλαχάρι.
Μέχρι σήμερα το μεσημέρι όμως όλα άλλαξαν. Οι ουρανοί άνοιξαν σαν βρύση με χαλασμένη βάνα και οι δρόμοι πλημμύρισαν, τα φρεάτια έκλεισαν και οι λακούβες έγιναν μικρές πισίνες για τα τρωκτικά. Νερό με το τουλούμι. Και μέσα σε λίγες ώρες κάποιοι συμπολίτες μας βίωσαν την απόλυτη εμπειρία ανακούφισης και απορίας μαζί.
Από τη μία επιτέλους βράχηκε λίγο το Λεμεσιανό χώμα να θυμηθεί πώς είναι να είναι νωπό, από την άλλη: τι έγινε άραγε τώρα;
Χάλασαν οι ψεκαστήρες τους; Έληξε το φάρμακο με το οποίο μας ψεκάζουν και έχασε τις ιδιώτητές του; Ή επαναπατρίστηκαν όλοι οι πιλότοι του μυστικού σχεδίου αφυδάτωσης της πόλης μας και δεν υπήρχε άνθρωπος να πετάξει τα αεροπλάνα;
Ή τίποτα απ όλα αυτά και απλά για άλλη μια φορά ταΐζουμε την ανάγκη μας για λίγη νοστιμιά στην άχαρη ζωή μας, με ευφάνταστες συνωμοσο-καταστάσεις.
Το καταλαβαίνω ότι είναι πολύ συναρπαστικό να εξηγούνται όλα με θεωρίες συνωμοσίας και ακραία σενάρια. Δεν θα ήταν καλό όμως πριν αποδώσουμε το οτιδήποτε σε οτιδήποτε απίθανο, να κοιτάξουμε μήπως τα πράγματα είναι τελικά πιο απλά και δεν μας κυνηγούν θεοί, δαίμονες και μάγοι μαζί με τον Τουτατή, που αντιθέτως με των Γαλατών το κεφάλι, εμάς προτιμά να μην μας ρίξει τον ουρανό;
ο Παπα – Ράτσης
