Ένα vidcast με (και για) τη Νεκταρία. Ένα κορίτσι με οπτική αναπηρία αλλά και με μία αστείρευτη θέληση. Ένα κορίτσι το οποίο οποία “έβγαλε τη γλώσσα” στο θάνατο και από εκείνη την ημέρα χαμογελά όσο περισσότερο μπορεί στη ζωή. Σε αυτό το επεισόδιο του B my Guest μία διαφορετική προσέγγιση με καπετάνιο ένα κορίτσι που …μπορεί να κοιτάει τ άστρα.
Η πρώτη μου και κυριότερη έννοια, όταν αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα vidcast με τη Νεκταρία, ήταν να μην βγει μεμψίμοιρο και αχρείαστα συναισθηματικά «βεβαρυμμένο». Και αυτό διότι η ίδια δεν είναι τέτοιος άνθρωπος.
Η Νεκταρία έχει, ναι μεν, οπτική αναπηρία, αλλά είναι ένας άνθρωπος χαρούμενος, γενναίος και αισιόδοξος. Ένας άνθρωπος που ποτέ δεν «εκμεταλλεύτηκε» την αναπηρία της για ειδική αντιμετώπιση. Ένα κορίτσι που ποτέ δεν αντιμετώπισε η ίδια τη δική της αναπηρία ως «πρόβλημα». Που δεν πρόφερε καν τη λέξη αναπηρία με αρνητικό φορτίο. Σχεδόν πάντα, για τη Νεκταρία, η αναπηρία της ήταν ένα δεδομένο στο οποίο προσαρμόζεται και με το οποίο έμαθε να ζει. Όχι λόγος για μοιρολόγια και θρήνους.
Βλέποντας το βίντεο και ακούγοντάς την να μιλά για τη ζωή της, καταλαβαίνεις σχεδόν αμέσως ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο πολύ μακριά από την απαισιοδοξία και την εσωστρέφεια. Άλλωστε, όπως λέει και η ίδια: «Μπορώ να κάνω τα πάντα. Όχι με την ίδια ταχύτητα, ούτε ίσως με τον ίδιο τρόπο, αλλά μπορώ να τα κάνω. Με τον δικό μου τρόπο».
Η συζήτηση με τη Νεκταρία είναι ένα καλό μάθημα για όλους μας. Ένα μάθημα ότι, αντί να ψάχνεις δικαιολογίες, μπορείς να ψάξεις λύσεις. Ότι, αντί να κλαις για να σε λυπούνται, μπορείς να φροντίσεις να σε σέβονται και, ενίοτε, να σε θαυμάζουν.
Η (μέχρι τώρα) ζωή της Νεκταρίας είναι ένα ξεγέλασμα στον θάνατο, είναι ένα πονηρό κλείσιμο του ματιού απέναντι στη ζωή, είναι μία ψυχολογική τόνωση για όλους μας, είναι μία αφορμή να τελειώσουμε ό,τι αφήσαμε στη μέση ή να ξεκινήσουμε ό,τι ποτέ δεν τολμήσαμε.
Θα την ακούσουμε να μας μιλά για τον λόγο της αναπηρίας της, για τη σχέση της με την οικογένειά της, τους φίλους, το σχολείο. Για το τι κάνει λάθος η κοινωνία απέναντι στα άτομα με αναπηρία και πώς θα προτιμούσε να της συμπεριφέρονται. Τι σημαίνει γι’ αυτήν «ίση αντιμετώπιση», ποιο είναι το πιο παράξενο πράγμα που της έχουν πει για τη χαμηλή της όραση. Τι την προσέβαλε και τι την έκανε να γελάσει.
Και όλα αυτά με ένα κοινό χαρακτηριστικό:
Το χαμόγελο ενός παιδιού που δεν επιτρέπει να το λυπούνται.
Νίκος Κατσαρός
Δείτε το βίντεο εδώ
