Του Γιώργου Παυλίδη
Πολιτική διγλωσσία, αμφισημία, τακτικισμός. Ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ κτυπά «μια στο καρφί και μια στο πέταλο»
Όταν ένας πολιτικός αρχηγός αισθάνεται την ανάγκη να εξηγεί συνεχώς γιατί διαφωνεί με μια κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον Νικόλα Παπαδόπουλο και τη στάση του απέναντι στην κυβέρνηση Χριστοδουλίδη.
Οι τελευταίες παρεμβάσεις του προέδρου του ΔΗΚΟ δεν μπορούν να διαβαστούν αποσπασματικά. Δεν είναι ούτε «αγωνία για τη διακυβέρνηση», ούτε ξαφνική ιδεολογική αφύπνιση. Είναι κινήσεις ενόψει βουλευτικών εκλογών. Και κυρίως, είναι μια προσπάθεια δημιουργίας απόστασης ασφαλείας από μια κυβέρνηση με χαμηλή δημοτικότητα, φθορά και ανοιχτά μέτωπα.
Ο Νικόλας Παπαδόπουλος γνωρίζει ότι το ΔΗΚΟ, ως κόμμα εξουσίας που συμμετέχει ενεργά στη διακυβέρνηση, κινδυνεύει να πληρώσει πολιτικό κόστος. Γνωρίζει επίσης ότι η κοινωνία δεν διαχωρίζει εύκολα «υποστηρικτές» από «συγκυβερνώντες». Όποιος είναι μέσα, χρεώνεται το πακέτο. Έτσι, η επιλογή της δημόσιας διαφοροποίησης λειτουργεί προεκλογικά: δεν είμαστε εμείς το πρόβλημα, είναι το μήνυμα.
Όμως εδώ ακριβώς ξεκινά το πρόβλημα αξιοπιστίας.
Διότι ο Νικόλας δεν μπορεί να παριστάνει τον θεσμικά ενοχλημένο, όταν το κόμμα του συνεχίζει να στηρίζει την κυβέρνηση στη Βουλή, να συμμετέχει στη διαμόρφωση πολιτικών και να απολαμβάνει τα οφέλη της εξουσίας. Η πολιτική δεν είναι à la carte. Δεν διαλέγεις μόνο τα θετικά και απορρίπτεις τα αρνητικά.
Ακόμη πιο σοβαρή είναι η αντίφαση στο ζήτημα του ΕΛΑΜ. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος δηλώνει –και ορθώς– ότι αντιτίθεται στην ακροδεξιά. Όμως την ίδια στιγμή, στηρίζει μια κυβέρνηση που βασίζεται στην ανοχή ή και στη στήριξη του ΕΛΑΜ. Αυτή η αμφισημία δεν πείθει. Και σίγουρα δεν πείθει ένα πολιτικά ώριμο ακροατήριο.
Δεν μπορείς να καταγγέλλεις την ακροδεξιά και να συγκυβερνάς σε ένα σύστημα όπου η επιρροή της είναι υπολογίσιμη και –ενίοτε– καθοριστική. Ή είσαι απέναντι, ή αποδέχεσαι τους συσχετισμούς. Το «και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα» δεν είναι στρατηγική. Είναι υπεκφυγή.
Η στάση αυτή, ωστόσο, φαίνεται να υπηρετεί κι έναν ευρύτερο σχεδιασμό. Οι παρεμβάσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου δεν σχετίζονται μόνο με τις επερχόμενες βουλευτικές. Είναι –κατά κάποιο τρόπο– τροχοδρόμηση μιας ελεγχόμενης εξόδου του ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Όχι άμεσης, όχι θεαματικής, αλλά πολιτικά προετοιμασμένης. Με φόντο το 2018!
Και εδώ εισέρχεται ο παράγοντας ΔΗΣΥ.
Η δημιουργία γεφυρών επικοινωνίας με τον ΔΗΣΥ δεν είναι καινούργια ιδέα. Όμως πλέον αποκτά πιο συγκεκριμένο περιεχόμενο. Η στρατηγική φαίνεται να στοχεύει στο 2028 και στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Ένα σενάριο κοινής καθόδου ΔΗΚΟ–ΔΗΣΥ, με υποψήφιο κοινής αποδοχής, επανέρχεται στο παρασκήνιο.
Στο πλαίσιο αυτό, ακούγεται –ως πληροφορία, όχι ως δεδομένο– το όνομα του Κωνσταντίνου Γιωρκάτζη, ετεροθαλούς αδελφού του Νικόλα Παπαδόπουλου. Οι ίδιες πληροφορίες, ωστόσο, παραμένουν σε επίπεδο πολιτικών ψιθύρων και δεν έχουν ακόμη μετουσιωθεί σε επίσημες κινήσεις. Παρ’ όλα αυτά, η συζήτηση και μόνο δείχνει τον προσανατολισμό.
Αν αυτός είναι ο στόχος, τότε η σημερινή τακτική αποκτά εξήγηση: αποστασιοποίηση από την κυβέρνηση, επανατοποθέτηση στον χώρο του «υπεύθυνου κέντρου», και άνοιγμα διαύλων με τον ΔΗΣΥ. Πολιτικά, το σχέδιο έχει λογική. Θεσμικά όμως, γεννά ερωτήματα.
Διότι η χώρα δεν κυβερνάται με προεκλογικές πρόβες. Ούτε με στρατηγικές που κοιτούν τρία χρόνια μπροστά, αδιαφορώντας για το σήμερα. Αν το ΔΗΚΟ θεωρεί ότι η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη ακολουθεί λανθασμένες πολιτικές, τότε οφείλει να το πει καθαρά και να πάρει αποφάσεις. Αν όχι, τότε η συνεχής διαφοροποίηση μοιάζει περισσότερο με πολιτικό άλλοθι.
Τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν ο Νικόλας Παπαδόπουλος παίζει πολιτικά παιχνίδια – όλοι παίζουν. Το ερώτημα είναι αν παίζει με καθαρούς κανόνες. Και προς το παρόν, η εικόνα που εκπέμπεται δεν είναι πειστική. Είναι εικόνα πολιτικού που θέλει να φύγει, χωρίς να φύγει. Να διαφωνήσει, χωρίς να συγκρουστεί. Να αποστασιοποιηθεί, χωρίς να αποχωρήσει.
Σε μια περίοδο που η κοινωνία ζητά καθαρές κουβέντες και ξεκάθαρες επιλογές, αυτή η στάση δύσκολα θα αντέξει στον χρόνο. Και ίσως, ακόμη δυσκολότερα στην κάλπη.
