Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Αν έπρεπε να σκιαγραφήσω, από προσωπική μου αίσθηση, το προφίλ του Ντόναλντ Τραμπ όταν ήταν μαθητής, θα έλεγα πως ήταν εκείνο το παιδί που σήκωνε πρώτο το χέρι με αυτοπεποίθηση για να απαντήσει και, όταν τον επέλεγε η δασκάλα, απαντούσε ό,τι να ’ναι χωρίς να έχει ιδέα για ποιο πράγμα μιλάει. Και φαντάζομαι ότι δεν τον διέκοπτε κανείς. Όχι επειδή είχε δίκιο. Αλλά γιατί μιλούσε με τέτοια σιγουριά που σε έκανε να νιώθεις πως ό,τι ήξερες ήταν λάθος.
Και με αυτόν τον τρόπο συνεχίζει να πορεύεται στη ζωή του. Μέχρι και αυτή την πρόσφατη ιστορία με το Ιράν.
—Μιλάμε εδώ και δύο μέρες με το Ιράν, μας είπε προχθές.
—Μα δεν μιλάμε, απάντησε ο Αραγτσί.
—Μιλάμε.
—Δεν μιλάμε και ούτε θέλουμε να μιλήσουμε.
Αν ήταν ζωντανός ο καθηγητής του, θα του έλεγε:
«Πάλι τα ίδια, Ντόναλντ; Κάτσε κάτω. Πάλι ψυχανεμίζεσαι πράγματα».
Αλλά εδώ δεν έχουμε τάξη. Έχουμε πλανήτη.
Και ο άνθρωπος που πριν λίγες μέρες δήλωνε, με ύφος εργολάβου που έχει αναλάβει ανακαίνιση κουζίνας, ότι «δεν θέλω διαπραγματεύσεις, θα τελειώσω τη δουλειά», σήμερα κάνει… διπλωματία μέσω δελτίου Τύπου. Λογικής: άμα πιάσει, έπιασε. Διότι αυτό που ξεκίνησε δεν δείχνει να τελειώνει — ή τουλάχιστον να τελειώνει όπως το οραματίστηκε.
Χάλια η «κουζίνα» που ανέλαβες, Δονάλδε. Ο νεροχύτης είναι στο ταβάνι και στάζει παντού. Στις βάσεις, στις χώρες του Κόλπου, στην πατρίδα των εκλεκτών. Παντού.
Το πρόβλημα με τον Τραμπ δεν είναι ότι αλλάζει γνώμη.
Το πρόβλημα είναι ότι κάθε φορά το κάνει σαν να ξεκινάει τον κόσμο από την αρχή.
Πάρε για παράδειγμα τα χρονοδιαγράμματα που έχει ξεστομίσει από την αρχή του πολέμου:
Σε λίγες μέρες τελειώνει.
Σε λίγο.
Σε λίγο ακόμα.
Σε λίγο πιο πολύ από το λίγο που λέγαμε.
Αν τον αφήσουν να συνεχίσει το «θεάρεστο» έργο του, του χρόνου θα μας λέει:
«Σας το είχα πει ότι θα πάρει λίγο χρόνο».
Και στο μεταξύ, έχει ήδη ανακοινώσει ότι έχει εξαφανίσει αεροπορίες, στόλους, οτιδήποτε πετάει, επιπλέει ή κινείται γενικώς. Αλλά, όπως φαίνεται, των άλλων γεννάνε εξοπλισμό οι μπούργκες τους.
Αν κάνεις μία βόλτα στο διαδίκτυο, θα βρεις πολλά βίντεο που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, αλλά υπάρχουν — και αποδεικνύουν ακριβώς αυτό: ότι ο πόλεμος δεν τελείωσε, δεν τελειώνει και δεν μοιάζει να ασπάζεται τα χρονοδιαγράμματα που έχουμε υπ’ όψιν μας.
Και εκεί που σου έλεγε:
Ένας άνθρωπος που ζει σε έναν πλασματικό κόσμο που έχει δημιουργήσει το μυαλό του, ο οποίος διατείνεται ότι έχει τον απόλυτο έλεγχο, αλλά αυτό που μοιάζει πιο πιθανό είναι να έχει τον απόλυτο ενθουσιασμό.
Ο έλεγχος συνήθως δεν κάνει τόση φασαρία.
Ο έλεγχος δεν βάζει την παγκόσμια οικονομία σε mood μόνιμου πονοκεφάλου.
Και σίγουρα, άμα έχεις τον απόλυτο έλεγχο, δεν ζητάς από τους υπόλοιπους παυσίπονα για αυτόν τον πονοκέφαλο.
Μας σπρώχνει ανεπάντεχα από τον γκρεμό και μετά μας κατηγορεί ότι δεν φροντίσαμε να κρατάμε το σχοινί του bungee jumping.
Οι φωνές διαμαρτυρίας μέσα στη χώρα έχουν αρχίσει να ακούγονται όλο και πιο δυνατά. Οι φωνές υποταγής έξω απ’ αυτή, από τους συμμάχους, έχουν αρχίσει να μην ακούγονται — να τραυλίζουν «yes sir». Διότι, για άλλη μία φορά, επιβεβαιώνεται η ρήση του συναδέλφου του, του Αβραάμ Λίνκολν:
«Μπορείς να ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό».
Είναι δύσκολο να ακολουθείς κάποιον που κάθε εβδομάδα αλλάζει κατεύθυνση, αλλά επιμένει ότι πάντα πήγαινε προς μία.
Αυτό που μοιάζει με ταλέντο, αλλά τελικά είναι θράσος.
Ή και τα δύο.
Το ερώτημα παραμένει, αλλά πλέον ίσως να μην είναι αν θα «τελειώσει τη δουλειά».
Αλλά αν έχει καταλάβει ποια δουλειά ξεκίνησε — και σε πόσους ανθρώπους κάνει κακό η αλαζονεία του.
