Ο Χαμπής Τσαγγάρης πήρε ερείπια και δημιούργησε μια Σχολή και ένα Μουσείο Χαρακτικής στα Πλατανίσκια. Με προσωπικό κόπο, μεράκι και αγάπη για τον πολιτισμό, έδωσε ζωή σε έναν τόπο που διαφορετικά θα παρέμενε ξεχασμένος. Και τώρα, η αρμόδια υπηρεσία απαιτεί να επιστραφούν τα κτήρια στην κατάσταση που παραδόθηκαν. Δηλαδή, να ξηλωθούν όσα χτίστηκαν και να επιστρέψουμε στα ερείπια!
Αν αυτό δεν είναι παραλογισμός, τότε τι είναι; Ένας άνθρωπος δημιουργεί, προσφέρει και αφήνει πολιτιστικό έργο στον τόπο του, αλλά το κράτος αποδεικνύεται ανίκανο να βρει μια λύση για να το διασώσει. Αντί να αξιοποιήσει όσα δημιούργησε ο Χαμπής, επιμένει σε μια διαδικασία που οδηγεί στο κλείσιμο της Σχολής και του Μουσείου.
Αυτή είναι η περίφημη κρατική μέριμνα για τον πολιτισμό. Στα λόγια, βαρύγδουπες διακηρύξεις για την πολιτιστική αποκέντρωση. Στην πράξη, ένας άνθρωπος που έκανε την αποκέντρωση πράξη αναγκάζεται να εγκαταλείψει το έργο του, καταγγέλλοντας την αδιαφορία και την άτεγκτη στάση της αρμόδιας υπηρεσίας.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν προχωρά τίποτα σε αυτόν τον τόπο. Γιατί έχουμε μάθει να βάζουμε τους κανονισμούς πάνω από την κοινή λογική, τις υπηρεσιακές απαιτήσεις πάνω από το δημόσιο συμφέρον και τη γραφειοκρατία πάνω από τον ίδιο τον πολιτισμό.
Το ερώτημα είναι απλό: Δεν υπάρχει κανείς σε αυτή την Πολιτεία που να μπορεί να σταματήσει αυτόν τον παραλογισμό; Δεν υπάρχει κανείς που να αντιλαμβάνεται ότι η αξία μιας δημόσιας περιουσίας δεν βρίσκεται μόνο στους όρους μιας μίσθωσης, αλλά και σε όσα δημιουργούνται μέσα σε αυτήν προς όφελος της κοινωνίας; Αν η απάντηση είναι ότι οι κανονισμοί δεν επιτρέπουν εξαιρέσεις, τότε ας μας εξηγήσουν οι αρμόδιοι ποιο ακριβώς δημόσιο συμφέρον εξυπηρετεί το ξήλωμα ενός έργου πολιτισμού. Γιατί, αν αυτό είναι το κράτος δικαίου που επικαλούνται, τότε η κοινή λογική έχει προ πολλού παραδοθεί στη γραφειοκρατία.
Γ.Π.
