Υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη εποχή του χρόνου που ο κόσμος θυμάται ξαφνικά ότι διαθέτει καρδιά.
Όχι ανατομικά — συναισθηματικά.
Είναι η εποχή που τα ανθοπωλεία κάνουν τον τζίρο εξαμήνου, τα σούπερ μάρκετ γεμίζουν σοκολάτες σε σχήμα καρδιάς και άνθρωποι οι οποίοι όλο τον χρόνο επικοινωνούν με «οκ» και thumbs up, αποφασίζουν ότι πρέπει να γράψουν ολόκληρες παραγράφους αγάπης.
Η ημέρα των ερωτευμένων λοιπόν. Τόσο χρήσιμη όσο το μπαστούνι του γκολφ σε αθλητή ξιφομαχίας.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Θα μου πεις: τι σε πειράζει ρε μίζερε που υπάρχει μια γιορτή να εκφράσουν τον έρωτά τους οι άνθρωποι;
Δεν με πειράζει. Αντιθέτως. Με πειράζει που περιμένουμε αυτή τη μέρα ως υποχρέωση έκφρασης του έρωτα μας.
Διότι ο έρωτας είναι ένα πολύ συγκεκριμένου είδους συναίσθημα.
Υπέροχος, μεθυστικός, ενίοτε κακός σύμβουλος αλλά σίγουρα αξιομνημόνευτη περίοδος της ζωής μας. Όποτε τον βιώνεις, τον χαίρεσαι· και όταν περάσει, δεν τα πιστεύεις αυτά που έκανες όσο ήταν εν ενεργεία η επίδρασή του.
Ο έρωτας όμως είναι σαν το φρέσκο γάλα.
Μπορείς να το έχεις στο ψυγείο όσο καιρό θέλεις, αλλά κάποια στιγμή λήγει.
Και μπορεί να λες «γάλα έχω», αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πίνεται.
Και τότε αρχίζουν τα σπουδαία.
Υπάρχει εκείνη η μεταβατική περίοδος που ο έρωτας έχει ήδη πακετάρει, έχει βάλει το καπελάκι του στραβά και είναι έτοιμος να αποχωρήσει. Πανικοβάλλεσαι. Νομίζεις ότι όλα τελείωσαν.
Δεν το βρίσκεις πια χαριτωμένο εκείνος να κυκλοφορεί με το μποξεράκι του Ντάφι Ντακ και εκείνη να θέλει γούτσου-γούτσου την ώρα που έχει Τσάμπιονς Λιγκ. Και τι κάνεις; Σηκώνεσαι και φεύγεις.
Σαν να βρήκες ένα λιγδιασμένο μαύρο όστρακο στην παραλία και το πετάς πίσω στο νερό.
Μόλις πέταξες ένα στρείδι με κρυμμένο μαργαριτάρι.
Αντί γι’ αυτό, εμείς έχουμε δημιουργήσει μια εικονική τελετουργία:
Σοκολατάκια, κόκκινα τριαντάφυλλα, λούτρινα αρκουδάκια που γράφουν “I love you”, βρώσιμα εσώρουχα και εποχιακά κοσμήματα.
Δώρα ξεπετάγματος ας είμαστε ειλικρινείς. Να βγάλουμε την υποχρέωση.
Αναμενόμενα όσο το να ψάξεις και να βρεις διαφθορά σε πολιτικά γραφεία.
Και δεν μας φτάνουν τα υπόλοιπα γραμμένα στο κιτάπι του καλού Βαλεντίνου, έχουμε και την αγωνία της προετοιμασίας.
«Πού να την βγάλω για φαγητό; Τι να της πάρω; Αν κάνω αυτό, μήπως φανεί φτηνιάρικο; Αν κάνω εκείνο, μήπως με πει υπερβολικό;»
Σαν να υπάρχει επιτροπή που θα συνεδριάσει:
Δώσε μου τον φάκελο του Νίκου. Μάλιστα.
Δώρο 7/10. Λουλούδια 8/10. Δείπνο 6/10.
Μέσος όρος 7 — ανανεώνεται η άδεια διεξαγωγής ραντεβού για δύο χρόνια.
Η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή.
Διότι συχνά δεν γιορτάζουμε το μεγαλείο του έρωτα. Γιορτάζουμε την δεξιότητά μας να μην είμαστε “μέρα που είναι”, μόνοι μας.
Πώς γίνεται να θεωρείται πιο θλιβερό να περάσεις μια βραδιά μόνος στον καναπέ με μια σειρά στο Netflix και έναν κουβά καφτερές φτερούγες από τα KFC, από το να βγεις με κάποιον που δεν θέλεις πραγματικά, απλά και μόνο για να μη σε βρει η ημερομηνία σόλο;
Έναν αχταρμά τα έχουμε κάνει: Έρωτα, ανάγκη, ανασφάλεια και Αγάπη.
Ο έρωτας προκαλεί ένταση.
Η αγάπη χρειάζεται παρουσία.
Αν αγαπάς φαίνεται από την ανησυχία όταν βήξει ή αργήσει, από τη διάρκεια της ματιάς, από το χαμόγελο δίχως προφανή λόγο. Όχι από την ημερομηνία που δείχνει το ημερολόγιο.
Οι δεκάτες τετάρτες Φεβρουαρίων είναι είτε στάχτες στα μάτια, είτε απινιδωτές που κρατάνε με το ζόρι ζωντανό έναν κάτι-σαν-έρωτα.
Οι άνθρωποι μπορούν και αγαπιούνται.
Αυτό είναι ένα επίτευγμα.
Αν καταφέρεις και αγαπήσεις άνθρωπο, αφού κάνεις το αγροτικό σου στον έρωτα, εκεί ολοκληρώνεται η πίστα και κερδίζεις το παιχνίδι.
Η αγάπη είναι η πιο δυνατή φασαρία και η απόλυτη ησυχία μαζί.
Αν αγαπάς και αγαπιέσαι δεν χρειάζεσαι ειδικές μέρες για να το αποδείξεις.
Κάθε μέρα — και η πιο δύσκολη — είναι ιδανική για πράξεις που δεν έχουν σχέση ούτε με καρδούλες, ούτε με αρκουδάκια, ούτε με πραλίνες.
