Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 κατέρρευσαν δύο πύργοι στη Νέα Υόρκη. Τις επόμενες ημέρες, όμως, άρχισαν να υψώνονται σε ολόκληρο τον κόσμο χιλιάδες άλλοι. Αόρατοι, αλλά πολύ πιο ανθεκτικοί.
Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Είκοσι πέντε χρόνια μετά, οι εικόνες παραμένουν. Ακόμη δυσκολεύεται το μυαλό να τις “χωρέσει”. Τα αεροπλάνα, η φωτιά, οι άνθρωποι που έτρεχαν, οι πύργοι που έγιναν σκόνη.
Η 11η Σεπτεμβρίου ξεκίνησε εκείνο το πρωινό αλλά δεν τελείωσε ποτέ.
Συνεχίστηκε στα αεροδρόμια, στις κάμερες, στις παρακολουθήσεις, στους πολέμους που ξεκίνησαν στο όνομα της ασφάλειας. Συνεχίστηκε στην καχυποψία απέναντι στον ξένο, στον μουσουλμάνο, στον άνθρωπο με το «λάθος» όνομα, τη «λάθος» εμφάνιση και καταγωγή.
Ο κόσμος “ψήθηκε” ότι, για να αισθανθεί ασφαλής, έπρεπε να παραδώσει ένα μέρος της ελευθερίας του.
Και το προσωρινό έγινε μόνιμο.
Οι έκτακτοι έλεγχοι έγιναν καθημερινότητα, η επιτήρηση κανονικότητα και ο φόβος πολιτικό εργαλείο.
Ακόμα μετράμε τα ml στα αεροδρόμια.
Το έγκλημα δεν μίκρυνε. Ούτε τη μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν φτήνεψε. Αντίθετως. Ίσα ίσα που όλα αυτά μας οδηγούν το βλέμμα στην μεγαλύτερη συνέπεια εκείνης της ημέρας.
Διότι η τρομοκρατία δεν επιδιώκει απλά να σκοτώσει. Επιδιώκει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ζουν όσοι επέζησαν. Να τους κάνει πιο φοβισμένους, πιο καχύποπτους, πιο πρόθυμους να δεχθούν όσα προηγουμένως θα θεωρούσαν αδιανόητα.
Και αυτό βεβαίως μετατράπηκε και σε όπλο των “θυμάτων”.
Οι Δίδυμοι Πύργοι κατέρρευσαν μέσα σε λίγες ώρες.
Οι πύργοι του φόβου που χτίστηκαν στη θέση τους στέκουν ακόμη.
