Η Πόπη Αβραάμ δεν αντιμετώπισε ποτέ το θέατρο ως μια απλή επαγγελματική διαδρομή. Από τον Μαθιάτη της δεκαετίας του ’70 έως τις σκηνές της Αθήνας και την επιστροφή της στην Κύπρο, η πορεία της υπήρξε μια διαρκής πράξη επιμονής και συνειδητής επιλογής ζωής.
Σε ένα περιβάλλον όπου η θεατρική παιδεία δεν θεωρείται αυτονόητη, επέλεξε να μείνει, να δημιουργήσει και να τοποθετηθεί δημόσια. Μίλησε μέσα από τους ρόλους της, αλλά και πέρα από αυτούς. Πολιτικοποιημένη με την ευρύτερη, υπαρξιακή έννοια του όρου, δεν δίστασε να πάρει θέση όποτε το έκρινε αναγκαίο.
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην Oloi media, ανατρέχει στα παιδικά της χρόνια στο χωριό, στη βαθιά της δίψα για γνώση, στη διαδρομή προς το θέατρο, στις αμφιβολίες και στις μάχες — εσωτερικές και εξωτερικές — που διαμόρφωσαν τη στάση και την ταυτότητά της. Παράλληλα, αποτιμά τους ρόλους που ερμήνευσε, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη σημασία της συνύπαρξης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων καλλιτεχνών επί σκηνής ως πράξη ουσίας και συμβολισμού.
