Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Κάθε Δεκέμβρη, μαζί με τα λαμπάκια, ανάβει ή μάλλον ξυπνάει και ο εσωτερικός μας στυλίστας. Όχι ότι κοιμάται εντελώς τον υπόλοιπο χρόνο.
Τα ρεβεγιόν πλησιάζουν, οι προσκλήσεις πέφτουν βροχή και η «αιώνια» ερώτηση επιστρέφει σαν τον Σβαρτζενέγκερ στο Τερμινέιτορ. I ll be back ναι, αλλά πως να έρθω ντυμένος/η;
«Τι θα φορέσω;»
Φέτος, το dress code των γιορτών “παίζει” σε γνώριμα αλλά ασφαλή μοτίβα.
Λάμψη – αλλά όχι υπερβολική. Όχι λατέρνα δηλαδή. Αποφύγετε παραδείγματα από τη Θεσσαλονικιά συμφοιτήτρια που είχες στην Άνω Πόλη. Βελούδο λέει η φετινήfashion police, σατέν και μεταλλικές υφές έχουν την τιμητική τους, ενώ τα βαθιά κόκκινα, τα σμαραγδί πράσινα και το μαύρο με χρυσές λεπτομέρειες πρωταγωνιστούν.
Στα παπούτσια, τα statement τακούνια και οι μπότες μέχρι το γόνατο θεωρούνται “σίγουρη επιλογή”, ενώ για τους πιο τολμηρούς, το total monochrome look δείχνει πως ήρθε για να μείνει. (Μην το κρατάμε ωστόσο, δεν τις πολυσυμπαθούμε της Αρμένικες βίζιτες)
Στα αξεσουάρ, ισχύει το «ένα και καλό»: εντυπωσιακά σκουλαρίκια, clutch που μοιάζουν με κόσμημα και μακιγιάζ που λέει είμαι γιορτινή αλλά δεν προσπαθώ υπερβολικά (ενώ προσπαθείς. Έλα μεταξύ μας τώρα).
Τα μαλλιά; Χαλαρά waves ή sleek πιασίματα, με την ψευδαίσθηση ότι «έτσι ξύπνησα». Που θέλεις τώρα να πιστέψω ότι θα πας στο ρεβεγιόν όπως ξύπνησες. Που όπως ξύπνησες ούτε τα σκουπίδια δεν κατεβάζεις.
Τέλοσπάντων: αυτά μέσες άκρες. Όλα δείχνουν μελετημένα, ισορροπημένα και… απαραίτητα. Ή τουλάχιστον έτσι καταλαβαίνουμε.
——-
Αλλά να σου πω και κάτι;
Δεν θέλεις να είμαστε ειλικρινείς αναμεταξύ μας μέρες που είναι;
Διότι τι είδους φανταχτερά φορέματα, υπέροχα παπούτσια των 500ων ευρώ και clutch χρειάζεται ένας άνθρωπος για να φάει λίγη σαλάτα (πάντα λίγη σαλάτα για τα μάτια του κόσμου), ένα κομμάτι γαλοπούλα, τρία μελομακάρονα και να πει «του χρόνου με υγεία»; Πότε ακριβώς αποφασίσαμε ότι ξέρεις κάτι; Χωρίς βελούδο δεν μπαίνει το νέο έτος.
Γιατί ένα βράδυ γιορτής απαιτεί τόση προετοιμασία όσο ένας μικρός γάμος; (που εδώ που τα λέμε και για τον γάμο έχω τις ενστάσεις μου.)
Ξοδεύουμε χρόνο, χρήμα (πολύ) και νεύρα (πολλά) για ένα outfit που θα φορεθεί λίγες ώρες, θα φωτογραφηθεί από τρεις γωνίες, λίγο Instagram, αν είσαι μπούμερ κανένα fb και μετά θα μπει στην κατηγορία «καλό αλλά πού να το ξαναβάλω;».
Αγωνιούμε αν είναι αρκετά επίσημο, αρκετά μοντέρνο, αρκετά “εορταστικό” – λες και το ρολόι θα χτυπήσει δώδεκα μόνο αν φοράμε κάτι καινούργιο. (μαζί με κάτι παλιό και κάτι μπλε στο Αμέρικα παντρεύονται)
Και κάπου εκεί ξεχνάμε το βασικό. Ότι οι γιορτές δεν είναι επίδειξη μόδας. Είναι οι άνθρωποι γύρω από το τραπέζι, τα γέλια που ξεφεύγουν, οι αγκαλιές που δεν χρειάζονται dress code και τα βλέμματα που σε κάνουν να νιώθεις ότι ανήκεις κάπου.
Αυτά δεν φαίνονται στο outfit check, αλλά είναι ό,τι πιο “hot” μπορείς να φορέσεις.
Οπότε ναι, φόρα ό,τι σε κάνει να νιώθεις όμορφα. Αλλά αν κάτι δεν ταιριάζει φέτος, αυτό δεν είναι το φόρεμα με τα παπούτσια – είναι η ιδέα ότι η αξία των γιορτών μετριέται σε έξοδα και προετοιμασία.
Τα πιο δυνατά ρεβεγιόν, άλλωστε, γίνονται όταν είσαι με ανθρώπους που σε αγαπάνε όπως είσαι.
Άσε που μετά το πρώτο μπουκάλι αλκοόλ, τα μισά που φοράς τα έχεις λερώσει, τα άλλα μισά τα έχεις πετάξει στον καναπέ, (δεν ξέρω σε ποιον! σε κάποιο καναπέ, θα τα βρω μετά!) και κανένας απ’ όσους σε περιβάλλουν δεν βλέπει τη μύτη του, πόσο μάλλον αν αυτό που φοράς είναι Σαλβατόρε Μαρόνι ή Βαγγέλης Καρεδέμητρος.
Άντε καλή χρονιά να έχουμε!
