Ο τρόπος που τα παιδιά αντιλαμβάνονται την επιτυχία, ο τρόπος που τη μεταφράζουν, είναι σχεδόν πανομοιότυπος. Και όταν λέω «τα παιδιά», δεν εννοώ τα σημερινά — εννοώ διαχρονικά. Μπορεί να διαφέρουν τα μέσα προς την επίτευξη, αλλά ο στόχος είναι σχεδόν πάντα ο ίδιος.
Χρήματα, αναγνωρισιμότητα, δόξα. Κάποιο από αυτά ή όλα μαζί.
Πρόσφατα είχαμε ένα vidcast, στα πλαίσια του B my Guest, της εκπομπής μου στον όμιλο του OLOI MEDIA, με καλεσμένη μία έφηβη. Τη Νεκταρία. Ένα παιδί με οπτική αναπηρία, που πρόσφατα έκλεισε τα 15 της χρόνια.
Στη συζήτηση που κάναμε, τη ρώτησα και για αυτό το σημαντικό θέμα για το μέλλον των παιδιών: την επιτυχία. Τι σημαίνει για την ίδια, πώς την εισπράττει ως έννοια και τι θα ήταν αυτό που θα την έκανε να νιώσει πετυχημένη.
Η απάντησή της, παρ’ όλο που την ξέρω πολύ καλά, με εξέπληξε — σε βαθμό περηφάνιας. Όχι για το τι άφησε πίσω από τα συνήθη, αλλά για το τι επέλεξε για τον εαυτό της· από εκείνα που δεν περίμενα να ακούσω…
Δείτε την απάντησή της στο 25:35 του επεισοδίου παρακάτω.
Δείτε για ποιο λόγο μία απλή θεώρηση απέναντι σε κάτι τόσο «μονοδιάστατο» μπορεί να μαρτυρήσει πολύ περισσότερα για τον συνομιλητή.
