Αυτό που συνέβη στο Κραν Μοντανά ήταν μία τεράστια τραγωδία.
47 νεκροί (αυτή τη στιγμή που γράφω), αριθμός ο οποίος θα αυξηθεί λογικά, αφού υπάρχουν και 115 τραυματίες, από τους οποίους πολλοί σε σοβαρή κατάσταση, όπως επίσης υπάρχουν και αρκετοί αγνοούμενοι. Ιταλοί, Γάλλοι και άλλων εθνικοτήτων άνθρωποι.
Ένα πρωτοχρονιάτικο πάρτι· άνθρωποι οι οποίοι συμμετείχαν έμελλε να μη ζήσουν την καινούργια χρονιά.
Σε ένα πολυτελές κλαμπ, το Le Constellation, σε ένα πολυτελές χιονοδρομικό κέντρο.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Έχω εκφράσει αρκετές φορές την άποψη ότι όσο κι αν καμωνόμαστε το αντίθετο, δεν αξίζουν το ίδιο όλων των ανθρώπων οι ζωές. Υπάρχει ένα άγραφο κοστολόγιο, το οποίο καθορίζεται αναλόγως πρωτίστως από την κοινωνική και την οικονομική κατάσταση και θέση και δευτερευόντως από τη χώρα καταγωγής, το χρώμα και τη θρησκεία. Αλλά κυρίως, όπως είπαμε, από το κοινωνικό και οικονομικό στάτους.
Χάθηκαν 47 ζωές από μία έκρηξη σε ένα πάρτι λόγω ελλιπών μέτρων ασφαλείας.
Ίσως να μην υπάρχει μέσο ενημέρωσης που δεν έχει τουλάχιστον 10 updates ενημέρωσης από τη στιγμή της τραγωδίας. Από την αρχική εκτίμηση των 10 νεκρών μέχρι τους 47 που έχουμε φτάσει (μέχρι στιγμής), έχουμε μάθει τα πάντα όλα, με ενημέρωση ανά μονάδα αύξησης του αριθμού των θυμάτων, τις δηλώσεις αυτοπτών μαρτύρων, τις αναφορές των υπευθύνων του χώρου στον οποίο σημειώθηκε η τραγωδία, τις δηλώσεις της πυροσβεστικής και της αστυνομίας, των τοπικών αξιωματούχων και της ιταλικής αστυνομίας. Για τον σερβιτόρο που άναψε βεγγαλικό, για το ρεπορτάζ της Daily Mail, την …extreme κατάσταση που ανέφερε σε δηλώσεις της Ελληνίδα αυτόπτης μάρτυρας.
Και όλα αυτά δίχως να παραλείπονται ο θρήνος, το πένθος και η ανείπωτη τραγωδία σε μορφή μοιρολογήματος από τα μέσα για το τραγικό περιστατικό.
Και επαναλαμβάνω: Για μένα, όπως και για πολλούς ανθρώπους, η αξία της ζωής των ανθρώπων ΔΕΝ καθορίζεται από τίποτε άλλο παρά από το ότι πρόκειται για ανθρώπινη ζωή. Δεν με νοιάζει το πορτοφόλι του, η τάξη του ή η καταγωγή του. Το ίδιο με θλίβει η απώλεια της ζωής ενός Χ και ενός Χ με ονοματεπώνυμο που το ξέρει όλος ο πλανήτης. (Εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, αλλά αυτό είναι άλλης συζήτησης θέμα.)
Εκεί που θέλω να σταθώ, λοιπόν, είναι η στάση των μέσων.
Το θέμα είναι πρώτο θέμα, top position και priority που λεν και «στη δουλειά», από όλα τους ιστότοπους, ραδιόφωνα, τηλεοπτικούς κτλ. Όλους. Με συνεχείς ενημερώσεις και έναν στρατό από δημοσιογράφους και ανταποκριτές να ψάχνουν μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Το χρώμα στους τοίχους και την ηλικία του κτηρίου.
Ωστόσο, 47 νεκροί ήταν (και είναι) μία απλή καθημερινή στη Γάζα τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Είναι ένα Σαββατοκύριακο στην Ουκρανία και τη Ρωσία. Είναι ένα τετράωρο στη Σομαλία, ένα δίωρο στο Σουδάν και μία επιδρομή των αμερικανικών δυνάμεων στα ανοιχτά της Βενεζουέλας.
Όλα αυτά όμως, στην αξιολόγηση της σημαντικότητας, μπαίνουν πρώτη είδηση αν δεν υπάρχει κάτι άλλο πιο σημαντικό εκείνη τη στιγμή (μία δήλωση της κας Φον ντερ Λάιεν ή ένα μεταγραφικό μπαμ της Μπαρτσελόνα ας πούμε). Και αν μπουν πρώτη είδηση, θα μπουν λόγω ροής και θα «καθαιρεθούν» στην επόμενη διαθέσιμη είδηση.
Και βέβαια κάποιος θα πει πως από τη μία είναι πόλεμος, οπότε οι απώλειες είναι αναμενόμενες, ενώ το άλλο είναι ένα ατυχές γεγονός. Η κακιά στιγμή οπότε και συγκλονίζει επειδή δεν το περιμένουμε.
Άρα λοιπόν βρίσκουμε λιγότερο «ενοχλητικές» τις απώλειες ανθρώπων με ξεκάθαρη πρόθεση θανάτου από άλλους ανθρώπους και πιο τραγικές τις απώλειες από την κακιά στιγμή. Έτσι;
Ούτε αυτό ισχύει.
Δυστυχώς ή δυστυχώς, η κοινωνία συγκλονίζεται με τον θάνατο όταν αυτός αφορά έναν εύρωστο, συχνά λευκό, συχνά δυτικοευρωπαίο, «σημαντικό» στην κοινωνία άνθρωπο.
Όταν ο θάνατος βρίσκει έναν φτωχό, ασήμαντο, μελαμψό από κάπου που ούτε εκεί δεν γνωρίζουν το όνομά του, τότε είναι ένα εντελώς ασήμαντο γεγονός.
Και να το πω μία τρίτη φορά, διότι αυτά χρειάζονται επανάληψη για να μην παρεξηγηθούν. Δεν «προτείνω» να μην πονέσουμε για τους νεκρούς του Γκραν Μοντανά, αλλά αναρωτιέμαι γιατί δεν πονάμε το ίδιο για τους νεκρούς έξω από το Χαρτούμ.
Οπότε τελικά καταλήξαμε κάπου; Ναι. Εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε:
Οι ζωές των ανθρώπων δεν αξίζουν το ίδιο.
Οι 47 νεκροί Σουδανοί από τις Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης, οι 47 νεκροί Παλαιστίνιοι από τα πυρά και τους βομβαρδισμούς των IDF και οι 47 νεκροί Ταϊλανδοί από σφαίρες Καμποτζιανών δεν έχουν το ίδιο «εκτόπισμα» στη συνείδησή μας, ούτε το ίδιο impact στα συναισθήματά μας με τους 47 νεκρούς (ευρωπαίους κατά κύριο λόγο) τουρίστες σε ένα χιονοδρομικό κέντρο της Ελβετίας.
Ας το παραδεχτούμε επιτέλους και ας πάμε παρακάτω τη ζωή μας.
