Πήγε ως αουτσάιντερ η ΑΕΛ, στην χθεσινή αναμέτρηση με την Ομόνοια. Ήταν τέτοια κι όταν σφύριξε την έναρξη ο ρεφ, έστω κι αν ο αντίπαλος προπονητής, έκανε γερό ροτέισιον…
Ο Ούγκο Μάρτινς και χωρίς τον… βράχο Κέλλερ (που πουλήθηκε στην Σαουδική Αραβία) επέμενε σε τριάδα στόπερ, βάζοντας τον Ιμανισίμουε, δίπλα από τους Μπογκτάν, Στεφάνοβιτς.
Σχόλιο: Πόλυς Χαραλάμπους
Ότι η ΑΕΛ άλλαξε επί των ημερών του Πορτογάλου, είναι φως φανάρι, τους τελευταίους δυο-τρεις μήνες. Εκείνο που μετράει, είναι ότι η ομάδα… μεγαλώνει ξανά.
Δείχνει να αφήνει πίσω της, τις προβληματικές και μίζερες παρουσίες που έκανε, όταν πήγαινε να παίξει (τα τελευταία δυο-τρία χρόνια) με την Ομόνοια μέσα στην έδρα της.
Επίσης πριν τρεις εβδομάδες, είχε αποκλείσει τον Άρη, του οποίου είχε γίνει «πελάτισσα» την τελευταία τετραετία. Την ίδια ομάδα, την κέρδισαν με ανατροπή οι γαλαζοκίτρινοι, πριν μερικά 24ωρα, παρότι πολλοί ανέμεναν ότι θα… φύλαγαν δυνάμεις (και παίχτες στον πάγκο) ενόψει του ψεσινού κρίσιμου ματς.
Επιστρέφοντας στα του ΓΣΠ, το άλλο που κρατάει ο ΑΕΛίστας, είναι η όλη νοοτροπία που βγάζει η ομάδα επί των ημερών του Μάρτινς. Δεχόμενη το γκολ στην εκπνοή του χρόνου της κανονικής διάρκειας από τον Μαέ, δεν την πήρε από κάτω.
Κατάφερε να μπει ξανά σε θέση οδηγού με τον Μασέκο, λογικό ήταν στη συνέχεια να τους βάλει πίεση η Ομόνοια. Για την φάση του γκολ του Σεμέδο, ήταν καθαρά στην κρίση του Σολωμού (από την στιγμή που ο ξένος Varistas τον έστειλε να δει την φάση) να αποφασίσει, αν ήταν οφ-σάιτ ο Κουλιμπαλί (έκανε την σέντρα στον Σεμέδο).
Διαβάζοντας τον κανονισμό και να… έδειχνε σέντρα ο Κύπριος ρεφ, πάλι θα ήταν καλυμμένος από το γράμμα του νόμου.
Η ΑΕΛ βγάζοντας πλέον δυο ισχυρές ομάδες, όπως ο Άρης και η Ομόνοια, δικαιούται να κάνει όνειρα, όχι μόνο να πάει στον τελικό, αλλά να καταφέρει να πάρει το κύπελλο μετά από 7 χρόνια. Το τελευταίο ήταν το 2019, με προπονητή τον Ντούσαν Κέρκεζ.
