Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Ίσως τελικά διαλείμματα όπως αυτό του καρναβαλιού, των καλοκαιρινών διακοπών, των Χριστούγεννων κτλ., να έχουν μεγαλύτερη αξία απ’ όση νομίζουμε εμείς οι ξενέρωτοι μουντρούχοι που δεν πολύ συμπαθούμε τις γιορτές και τα ξεφαντώματα.
Διότι το τζέρτζελο, η ανεμελιά και το να σπρώχνεις όλο και πιο πολύ τον εαυτό σου σε ένα τεχνητό περιβάλλον υπέρμετρης διασκέδασης να είναι μία από τις τελευταίες άμυνες που μας έχουν απομείνει.
Αν σκεφτείς ότι από την άλλη μεριά είναι μία οικονομία που μετρά τη ζωή μας δίχως να γνωρίζει αριθμητική (ένας μισθός του 1995 με κόστος ζωής του 2026), αν αναλογιστείς ότι στην καθημερινότητά μας δεσπόζει το άγχος, η πίεση (οικονομική, επαγγελματική, οικογενειακή) και οι συνεχώς αυξανόμενες υποχρεώσεις. Αν σκεφτείς ότι η μέρα εξακολουθεί να διαθέτει 24 ώρες αλλά τα πράγματα που πρέπει να κάνεις απαιτούν περισσότερες. Αν σε όλα αυτά προσθέσεις την ανικανότητα όσων μας κυβερνούν, τον λήθαργο των κρατικών υπηρεσιών και τη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς που σε κάνουν να νιώθεις και λίγο ηλίθιος που όλοι τρώνε και εσύ κάνεις κοινωνική απεργία πείνας, τότε οτιδήποτε είναι αυτό που μας κάνει να χαμογελάσουμε έστω λίγο είναι μάλλον «απαραίτητο» και όχι απλά «ευπρόσδεκτο».
Ξέρουμε όλοι πως και τα καρναβάλια και τα Χριστούγεννα και οι καλοκαιρινές διακοπές περιλαμβάνουν εικονικές πραγματικότητες. Πραγματικότητες παράλληλων κόσμων.
Στα Χριστούγεννα το σύμπαν μας είναι φορτωμένο με στολίδια και πολύχρωμα φωτάκια, μία υπερβολική δόση ζεστασιάς και χουχουλιάσματος και όλοι ανταλλάζουμε δώρα μεταξύ μας.
Τα καλοκαίρια προσποιούμαστε ότι η ζωή μας είναι μία παραλία, μία ταβέρνα, ένα all inclusive το οποίο δεν μας επιτρέπει τον παραμικρό κόπο και μία κοπελιά να μας στρώνει τα κρεβάτια και να μας μαζεύει τις πετσέτες από το μπάνιο.
Τα καρναβάλια — καλή ώρα — ντυνόμαστε κάποιοι άλλοι που θα θέλαμε να είμαστε. Γινόμαστε Μπάτμαν, πριγκίπισσες, νεράιδες και Βίκινγκ πολεμιστές. Ή τσαλακωνόμαστε για να αποτινάξουμε από πάνω μας κάθε ίχνος σοβαρότητας και γκριζίλας, διότι δεν αντέχουμε άλλο τέτοια χαρακτηριστικά στη ζωή μας. Δηλαδή γινόμαστε καρικατούρες και κακόγουστα πλάσματα ντυμένα παράταιρα. Αλλά για όποιον λόγο και να ντυνόμαστε, όποιο κι αν είναι το placebo μας ως θεραπεία απέναντι σ’ αυτό που ζούμε, υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής: ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ και ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΟΥΜΕ. Διότι το μέσα μας αυτό έχει ανάγκη. Μία ζωή στην οποία θα κυριαρχεί η ανεμελιά και η τάση στον παλιμπαιδισμό.
Αυτή η ζωή που ζούμε έχει ημερομηνία λήξης και πάνω κάτω την ίδια χρονική διάρκεια για τον καθένα μας. Αν είμαστε τυχεροί θα κινηθούμε στον αιώνα παρά κάποια χρόνια.
Αν τη βάλεις κάτω σε ποσοστά που αναλογούν στις αντίστοιχες συνθήκες, θα εντυπωσιαστούμε (αν και δεν θα έπρεπε) από το συντριπτικό ποσοστό που καταλαμβάνει η πίεση, το άγχος, ο κόπος, οι υποχρεώσεις και το βαθύ γκρίζο.
Οπότε και καταλήγοντας εκεί απ’ όπου άρχισα τη σκέψη μου.
Αν δεν μπορούμε να έχουμε μία ποιοτική ζωή με ISO πιστοποιημένο από την επιτροπή Χαράς και Ευτυχίας, τότε πολύ καλά κάνουμε και μπήγουμε ενέσεις ευφορίας (που λέει και το άσμα).
Η ίδια η ζωή έχει αποδείξει πως και οι απομιμήσεις ευτυχίας και ανεμελιάς κάνουν το ίδιο καλή δουλειά. Έστω και για λίγο.
