Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Χθες το βράδυ η χώρα έζησε ξανά εκείνη τη μεγάλη, συλλογική ψευδαίσθηση πως κάτι ιστορικό συμβαίνει. Mία πολιτική επανάσταση που μένει στις μακέτες των ιδεών.
Φώτα, κάμερες, πάνελ, αναλύσεις, χαμόγελα με δόντια σφιγμένα και πανηγυρισμοί που έμοιαζαν με γάμο όπου οι μισοί καλεσμένοι ξέρουν πως το ζευγάρι δεν θα βγάλει χρόνο.
Ποτέ δεν θα καταλάβω πώς γίνεται μετά από μια εκλογική αναμέτρηση να βγαίνουν άνθρωποι στους δρόμους με κόρνες, καραμούζες και σημαίες. Λες και πήραμε πρωτάθλημα. Σαν να σήκωσε η παράταξη κάποιο τρόπαιο και όχι μια μεγάλη ευθύνη. Διότι αυτό δεν είναι πολιτική αντίδραση. Είναι οπαδική συμπεριφορά που αντί για κασκόλ κραδαίνουμε ψηφοδέλτια. Και αυτό είναι διαχρονικά το μεγαλύτερο κέρδος και σκοπός των κομμάτων: να μην έχουν ψηφοφόρους που θα έπρεπε να είναι οι πιο αυστηροί κριτές και αξιολογητές του έργου τους, αλλά οπαδούς που πανηγυρίζουν χωρίς γκολ, χωρίς νίκες, χωρίς χειροπιαστή αλλαγή στη ζωή τους (εξαιρούνται τα κομματόσκυλα που από σήμερα θα ξεκινήσουν να ζητάνε αντάλλαγμα για την ψήφο τους μέσω ρουσφετιών). Πανηγυρίζουμε μόνο και μόνο επειδή η παράταξη μπήκε ή διατηρήθηκε στη Βουλή. Ο οποίος δεν είναι λόγος για καραμούζες αλλά ακριβώς το αντίθετο. Είναι λόγος για σιωπή και σοβαρότητα. Τώρα ξεκινάει ο λογαριασμός.
Αλλά όπως τόσα άλλα σε αυτόν τον τόπο, έτσι και την πολιτική μάθαμε να την βλέπουμε σαν παιχνίδι. Με νικητές, χαμένους, πρωταθλητές, αποδυτήρια, εξέδρες και οπαδούς.
Η διαφορά με τις εκλογές είναι ότι όταν τελειώσει ο αγώνας, δεν φεύγουμε από το γήπεδο. Μένουμε να ζήσουμε με το αποτέλεσμα.
ΤΙ ΜΑΣ ΕΙΠΑΝ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
Τα αποτελέσματα δεν μας εντυπωσίασαν με την ευρηματικότητα τους και την πρωτοτυπία τους. Οι παραδοσιακές δυνάμεις κράτησαν μεγάλο μέρος του στρατού τους. Εκείνου του στρατού που ψηφίζει με την ίδια συνέπεια που ανάβει καντήλι, βλέπει δελτίο ειδήσεων και λέει «όλοι είναι ιδιοι», λίγο πριν πάει να ψηφίσει ακριβώς τους ίδιους.
Από την άλλη παραδοσιακά κόμματα βουλής δεν τα κατάφεραν για πρώτη φορά έπειτα από συνεχείς παρουσίες πολλών ετών και αυτό είναι ίσως ένα από τα plot twist το οποίο όμως αν διάβαζες σωστά τα σημεία των (τελευταίων) καιρών, ίσως και να μην έπεφτες από τα σύννεφα.
Η μεγάλη κουβέντα αφορά βέβαια τον διπλασιασμό των ποσοστών ενός ξεκάθαρα ακροδεξιού κόμματος με ότι αυτό συνεπάγεται και η είσοδος στη βουλή δύο νέων κομμάτων εκ των οποίων το ένα δείχνει να ακολουθεί την λογική των entertaining media και όχι της πολιτικής παράταξης με σαφή έλλειψη θέσεων και ιδεών για τα προβλήματα του τόπου.
Τέλος ένα σημείο άξιο να αναφερθεί είναι ότι ενώ υπήρχαν προοπτικές να εκπροσωπηθούν μέχρι και εννέα κόμματα στη βουλή τελικά το σκηνικό συρρικνώθηκε στα έξι, μένοντας έξω κυρίως προοδευτικές φωνές που θα μπορούσαν να ισορροπήσουν τα αποτελέσματα σε πολύ νευραλγικά θέματα για σημαντικό ποσοστό της κοινωνίας.
Αυτό είναι το σκηνικό του νέου θιάσου και το μόνο που μένει είναι να δούμε τι είδους παράσταση έχουν πρόθεση να ανεβάσουν για την επόμενη πενταετία.
Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ
Σήμερα ξυπνήσαμε, ανοίξαμε το κινητό, είδαμε τα αποτελέσματα, ήπιαμε μια γουλιά καφέ και συνειδητοποιήσαμε πως η επόμενη ημέρα των βουλευτικών έχει περίπου την ίδια γεύση με την προηγούμενη με λίγο πιο ακραία επίγευση.
Για ακόμη μία φορά, η πολυδιαφημισμένη «πολιτική επανάσταση» ήρθε σαν reboot ταινίας της Marvel. Άλλαξαν δύο στολές, έβαλαν πιο σκοτεινό φωτισμό, πρόσθεσαν έναν καινούργιο κακό, αλλά στο τέλος πάλι κάποιος σώζει τον κόσμο και εμείς φεύγουμε με την υποψία πως μας πούλησαν το ίδιο κόνσεπτ σε μεγαλύτερη τιμή.
ΕΧΕΙ Ο ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΡΟΛΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΝΑΙ. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ
Σε έναν λαό που λατρεύει να ουρλιάζει, να γαυγίζει, να του ουρλιάζουν και να του γαυγίζουν, ο λαϊκισμός δεν χρειάζεται πρόγραμμα. Χρειάζεται ένταση. Χρειάζεται στόμφο. Χρειάζεται εκείνο το βλέμμα του ανθρώπου που μόλις ανακάλυψε την απόλυτη αλήθεια, αλλά δυστυχώς δεν έχει χρόνο να τη γράψει αναλυτικά γιατί πρέπει να πάει σε τρία podcast και δύο τηλεοπτικά παράθυρα.
Λύσεις;
Μα τώρα θα μιλάμε για λεπτομέρειες;
Η κραυγή έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: δεν χρειάζεται κοστολόγηση. Δεν χρειάζεται σχέδιο. Δεν χρειάζεται δεύτερη σκέψη. Είναι σαν τα πυροτεχνήματα σε πανηγύρι. Κάνουν θόρυβο, φωτίζουν λίγο, τρομάζουν τα σκυλιά και μετά μένει καπνός που βρωμάει.
Η οργή έγινε lifestyle. Τη φοράμε το πρωί μαζί με το άρωμα και το ρολόι. Τη βάζουμε στο αυτοκίνητο, στο ραδιόφωνο, στο καφενείο, στο Facebook, στο οικογενειακό τραπέζι. Θυμώνουμε με τους πολιτικούς, με τους δημοσιογράφους, με τους δημόσιους υπαλλήλους, με τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, με τους νέους, με τους γέρους, με την υγρασία, με το parking και τα αλλαντικά στις υπεραγορές.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η πολιτική μάς μοιάζει με καβγά σε πολυκατοικία για το ποιος άφησε τα σκουπίδια έξω από τον κάδο.
ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΕΛΙΚΑ Η ΤΣΑΜΠΑ ΝΤΥΘΗΚΑ;
Το θέμα είναι πως πολλοί από τους «διαφορετικούς» μοιάζουν απελπιστικά ίδιοι ενώ κάποιοι άλλοι απελπιστικά επικίνδυνοι. Μπήκαν στη σκηνή σαν Avengers της δημοκρατίας και μέχρι να τελειώσει η βραδιά θα μοιάζουν με παρέα που τσακώνεται για το ποιος θα φέρει τα παγάκια την ώρα του ντέρμπι.
Άλλος με ύφος τιμωρού. Άλλος με ύφος σωτήρα. Άλλος με ύφος ανθρώπου που μόλις κατέβηκε από το όρος Σινά με tablets. Όλοι έτοιμοι να «τελειώσουν το παλιό». Όλοι έτοιμοι να «γκρεμίσουν το σύστημα». Και ύστερα, με έναν μαγικό τρόπο, όλοι θα χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις, τις ίδιες πόζες, τα ίδια κόλπα, τα ίδια μισόλογα.
Η φάση είναι σαν να πηγαίνεις σε συναυλία των Iron Maiden (που τους έχουμε και φρέσκους), να περιμένεις να βγει ο Dickinson παρέα με τον Eddie και διαπιστώνεις ότι τη συναυλία ανοίγουν ο Οικονομόπουλος με τη Γωγώ Τσαμπά.
ΩΣΤΕ ΕΤΣΙ…
Σήμερα ξυπνήσαμε τελικά στην ίδια χώρα. Με την ίδια ακρίβεια, την ίδια αγωνία, την ίδια κούραση. Συνεχίζουμε να έχουμε την αίσθηση πως η δημοκρατία μας λειτουργεί μεν, αλλά κάποιες φορές μοιάζει με παλιό τηλεκοντρόλ: πατάς κουμπιά, ανάβει το λαμπάκι, αλλά το κανάλι δεν αλλάζει.
Η κοινωνία της μόνιμης αγανάκτησης πήρε πάλι τη δόση της. Φώναξε, θύμωσε, κατήγγειλε, ψήφισε, απογοητεύτηκε και τώρα επιστρέφει κανονικά στο πρόγραμμα. Μέχρι την επόμενη μεγάλη στιγμή που θα μας πουν πως «τώρα αλλάζουν όλα».
Και θα πάμε πάλι. Με σημαίες, με αναλύσεις, με ελπίδες, με νεύρα, με memes, με σωτήρες, με τιμωρούς, με Batman, με Joker, με παλιούς αρχηγούς που δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά και με νέους Μεσσίες που, αν τους κοιτάξεις λίγο καλύτερα, μοιάζουν ύποπτα με τους προηγούμενους. Ή και ακόμα «χειρότεροι».
Η επόμενη ημέρα των βουλευτικών δεν είναι Η επόμενη ημέρα.
Είναι απλώς μία ακόμη μέρα.
