Υπάρχει μια παλιά, δοκιμασμένη πολιτική τεχνική: όταν το κύμα απειλεί να χτυπήσει το στόχο, ρίχνεις μπροστά έναν κυματοθραύστη. Ένα πρόσωπο. Ένα όνομα. Μια υπόθεση που τραβά όλο το βάρος, όλο τον θόρυβο.
Σήμερα, όπως φαίνεται, αυτός ο ρόλος έχει δοθεί στην Annie Alexui.
Την ίδια στιγμή που η κοινή γνώμη προσπαθεί να χωνέψει το επίμαχο γνωστό βίντεο και την θορυβώδη κσι σιωπηλή ταυτόχρονα παραίτηση της Πρώτης Κυρίας από την Επιτροπή Ανεξάρτητου Φορέα Κοινωνικής Στήριξης, η συζήτηση μετατοπίζεται άγαρμπα, άβολα και τσαπατσούλικα. Μετατοπίζεται προς ένα πρόσωπο που ξαφνικά μοιάζει το απόλυτο πρόβλημα. Σαν να μας λένε: «Ναι μεν αλλά κοιτάξτε εδώ τι γίνεται. Ε; ε;».
Και έτσι σχεδόν επιτακτικά θυμηθήκαμε πως υπάρχουν 13 εκκρεμή εντάλματα σύλληψης. Όχι χθες. Όχι προχθές ή πριν 7 τέρμινα. Σήμερα. Μαζί με μια ανακοίνωση της αστυνομίας που θα μπορούσε άνετα να ανήκει σε εκπομπή τύπου Missing: «μήπως την είδατε;». Μόνο που εδώ υπάρχει μια μικρή, ενοχλητική λεπτομέρεια: η ίδια λέει ακριβώς πού βρίσκεται, όλοι οι χρήστες των σόσιαλ γνωρίζουν ότι είναι στη Ρωσία και, παρ’ όλα αυτά εμείς την ψάχνουμε στην απά- στην απά- στην απάνω γειτονίτσα.
Το πρόβλημα δεν είναι αν η Αλεξούι έχει ή δεν έχει ποινικές ευθύνες. Αυτό είναι δουλειά της Δικαιοσύνης όταν εκείνη βρεθεί ενώπιόν της. Το πρόβλημα είναι ο συγχρονισμός, η «σκηνοθεσία» και το μήνυμα. Όταν οι θεσμοί μοιάζουν να ενεργοποιούνται επιλεκτικά, τότε ο κόσμος παύει να βλέπει δικαιοσύνη και αρχίζει να βλέπει αντιπερισπασμό.
Και ενώ ο κυματοθραύστες αλλάζει κατά καιρούς, το κύμα μένει.
Και τα ερωτήματα δεν εξαφανίζονται. Απλώς περιμένουν την επόμενη παλίρροια.
