Και δεν μας φτάνουν τα υπόλοιπα χαντάκια στα οποία πέφτουμε με αξιοζήλευτη συνέπεια τον τελευταίο καιρό. Δεν μας φτάνουν όλα όσα ήδη δοκιμάζουν την έννοια της «κανονικότητας» σε αυτόν τον τόπο (εσωτερικά και εξωτερικά). Ήρθε και ο Μακάριος Δρουσιώτης να ταράξει ξανά τα λιμνάζοντα νερά του κυπριακού καθαρού ουρανού, αυτού που έμαθε βροντές να μην φοβάται.
Και κυρίως γιατί οι βροντές στην Κύπρο δεν κουβαλάνε αστραπές. Είναι φως και θόρυβος. Τίποτε άλλο. Λίγη ένταση, λίγη αγανάκτηση, μερικά πάνελ, μερικές δηλώσεις, και ύστερα σιωπή. Καμία πραγματική ζημιά. Καμία ανατροπή. Καμία ρωγμή. Μετά απλώς ξεχνιούνται. Έτσι λειτουργεί η μνήμη μας.
Και όχι δεν θα σχολιάσω την ουσία των αποκαλύψεων. Και νωρίς είναι και δεν γνωρίζουμε τι και πως. Αυτό που συνήθως ισχύει σ αυτές τις περιπτώσεις είναι ο καπνός που δεν εμφανίζεται χωρίς φωτιά αλλά και πάλι μπορεί μία φωτιά να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερο ντουμάνι. Συμβαίνει κι αυτό ενίοτε. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι: όσο ανησυχητικό κι αν ακούγεται, δεν έχω πέσει από τα σύννεφα. Και με όσους μιλάω, ελάχιστοι έχουν πέσει από τα σύννεφα. Όχι για τα συγκεκριμένα πρόσωπα που αναφέρονται αλλά για οποιοδήποτε πρόσωπο κι αν αναφερόταν. Έχει κερδίσει αυτός ο τόπος με το σπαθί του να μην μας κάνει εντύπωση και να μην μας προκαλεί έκπληξη κανείς και τίποτα.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Ο Δρουσιώτης επανέρχεται με βαριές καταγγελίες: μιλά για δίκτυα διαπλοκής, για παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, για παρακολουθήσεις, για σκοτεινές υποθέσεις που αγγίζουν θεσμούς και πρόσωπα εξουσίας. Επικαλείται μηνύματα, μαρτυρίες, υλικό που –όπως λέει– αποκαλύπτει ένα βαθύτερο πρόβλημα στο κράτος. Οι αρχές ζητούν στοιχεία. Οι εμπλεκόμενοι διαψεύδουν. Οι δικηγόροι ζεσταίνουν μηχανές. Το γνωστό έργο.
Και ναι, οι ισχυρισμοί είναι σοβαροί. Τόσο σοβαροί που, σε μια άλλη χώρα, ίσως να προκαλούσαν σεισμό. Εδώ, το πολύ-πολύ να προκαλέσουν έναν ακόμη… ηχηρό υπόκωφο θόρυβο.
Γιατί μην ξεχνάμε: είμαστε μια χώρα με 300 μέρες ήλιο τον χρόνο. Με καθαρούς ουρανούς. Και έτσι θα παραμείνουμε. Όσες βροντές κι αν ταράξουν για λίγο τη βολή μας, εμείς θα καμωνόμαστε τα καλά καμούμενα. Γιατί η άλλη επιλογή είναι δύσκολη. Προϋποθέτει σύγκρουση, ρήξη, ίσως και κάτι που μοιάζει με επανάσταση. Και δεν είμαστε για τέτοια. Έρχεται καλοκαίρι. Έχουμε κανονίσει διακοπές.
Όχι, αυτό δεν είναι απαισιοδοξία. Ούτε παραίτηση. Είναι απλή καταγραφή. Ένα copy–paste αποτελέσματος. Από όλα όσα είδαμε τα τελευταία χρόνια. Από διαβατήρια που έγιναν διεθνές ανέκδοτο, μέχρι κλεισίματα ματιών και ποτήρια που υψώθηκαν λίγο πιο ψηλά απ’ όσο έπρεπε. Από σχέσεις με girlfriends και boyfriends, με εξαρτήσεις, συγγένειες και συμπτώσεις που αποδείχθηκαν εξαιρετικά… βολικές.
Όλα σχεδόν έπεσαν στα μαλακά. Σε κάτι μαξιλάρες να με το συμπάθιο. Και εμείς, με τη σειρά μας, πέσαμε από τα σύννεφα. Ξανά και ξανά. Με την ίδια αθωότητα. Με την ίδια έκπληξη.
Βγείτε τώρα λοιπόν άμεσα και μη ενδιαφερόμενοι, με τις στρατιές των δικηγόρων μπροστάρηδες, με ασπίδες τη βαθιά γνώση των νόμων, να διορθώσετε και αυτό το σφάλμα στο λογισμικό της κυπριακής κανονικότητας.
