Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Οι ντελιβεράδες στην Αττική κάνουν στάση εργασίας. Σήμερα. Στον τελικό του Μουντιάλ. Θα μπορούσε να ήταν εικόνα του Αρκά του πρώιμου. Του επαναστάτη καρτουνίστα.
Σήμερα λοιπόν, Κυριακή, από τις επτά το απόγευμα έως τα μεσάνυχτα, την ώρα που όλοι θα περιμένουν μπροστά στις οθόνες τους τον τελικό του Μουντιάλ περιμένοντας το κουδούνι να χτυπήσει για να υποδεχθούν τις πίτσες, θα συμβούν όλα τα προβλεπόμενα, χωρίς τις πίτσες.
Αυτή η κίνηση δεν είναι απλώς μια συνδικαλιστική τρίπλα. Είναι μια στοχευμένη υπενθύμιση του πόσο απαραίτητοι είναι αυτοί οι εργαζόμενοι στην καθημερινότητά μας.
Η επιλογή της συγκεκριμένης βραδιάς ήταν εύστοχη ακριβώς επειδή κάνει ορατό αυτό που συνήθως μένει αόρατο. Οι διανομείς υπάρχουν παντού, αλλά τους προσέχουμε μόνο όταν αργεί η παραγγελία. Η απουσία τους, έστω για λίγες ώρες, μπορεί να πει περισσότερα από δεκάδες ανακοινώσεις.
Γράφοντας από μια πόλη όπως η Λεμεσός, όπου οι επιθέσεις σε ντελιβεράδες καταγράφονται με ανησυχητική συχνότητα —είτε φτάνουν στη δημοσιότητα είτε όχι— η ελληνική κινητοποίηση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως παράδειγμα προς μίμηση. Ίσως και οι διανομείς στην Κύπρο να χρειάζεται να δηλώσουν την παρουσία τους με την απουσία τους.
Μία απουσία που θα θορυβούσε σημαντικά τους γονείς των “παιδιών” που τους στήνουν καρτέρι στις σκοτεινές γωνίες για να τους ξυλοφορτώσουν και να τους πάρουν το κινητό και τα 50 ευρώ που έχουν για ρέστα.
Μία τέτοια κίνηση δεν θα ήταν σημαντική μόνο για τα εργασιακά τους δικαιώματα, τις αμοιβές, τα ωράρια και την ασφάλεια στον δρόμο. Αλλά και για κάτι ακόμη πιο στοιχειώδες: ότι είναι άνθρωποι. Ότι δεν είναι αποδεκτό να ξυλοκοπούνται, να ληστεύονται ή να γίνονται εύκολοι στόχοι επειδή είναι ξένοι, φτωχοί και κοινωνικά αδύναμοι.
Ίσως μόνο όταν σταματήσει για λίγο η υπηρεσία που θεωρούμε δεδομένη, να αναγκαστούμε να δούμε επιτέλους τους ανθρώπους πίσω από αυτήν.
Οφείλουμε να είμαστε στο πλευρό των ντελιβεράδες στην Αττική. Στο πλευρό κάθε εργαζόμενου που αδικείται ή εκφοβίζεται.
