ΣΤΑΜΑΤΑ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ!
Ανακαλύψαμε νέο εθνικό κίνδυνο.
Όχι, δεν είναι το κυκλοφοριακό. Ούτε η ακρίβεια. Ούτε ότι πλέον για να αγοράσεις σπίτι πρέπει πρώτα να πουλήσεις ένα νεφρό από κάθε μέλος της οικογένειας και τα υπόλοιπα να τα βάλεις δόσεις.
Ξαναμπήκαμε σε εθνική επιφυλακή.
Όχι για αστείους λόγους όπως επειδή μπήκαν στην πόλη οι Οχτροί, ή επειδή έχουμε παραχωρήσει σε παγκόσμιους νονούς από εδάφη μας μέχρι και την τελευταία σταγόνα Φυσικού αερίου που δεν έχουμε ακόμη παραγάγει.
Κάτι πραγματικά σοβαρό μάς έθεσε σε εθνική επιφυλακή.
Ένα τραγούδι.
Το τραγούδι της Γιουροβίζιον.
Το JALLA.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Μία που ακούστηκε το άσμα, μία που ενεργοποιήθηκε μηχανισμός εθνικής άμυνας που δεν ενεργοποιείται ούτε όταν καίγεται το νησί από τις πυρκαγιές τα καλοκαίρια.
Αναρτήσεις, στόρι, πατριωτικές αγωνίες, αναλύσεις γεωπολιτικής από ανθρώπους που νομίζουν ότι η Μολδαβία είναι ασθένεια των αγελάδων.
Διότι — λένε — η λέξη είναι τουρκική.
Από που κι ως που σε τραγούδι που εκπροσωπεί τη χώρα μας ακούγεται Τουρκική λέξη;;;;
Ηρέμησε να μην ανέβει το αίμα στο κεφάλι και τελικά δεν βρει τίποτα εκεί πάνω.
Καταρχάς το JALLA δεν είναι Τουρκική λέξη.
Σου παραθέτω αυτούσια ανάρτηση του Γλωσσολόγου, Επίκουρου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, Σπύρου Αρμοστή, με την οποία τα εξηγεί όπως μπορούμε ΟΛΟΙ να τα καταλάβουμε:
«Ακούει η υποψήφια του φασιστικού κόμματος την κυπριακήν φράσην “τž’ άλλα” τžαι παθθαίννει υστερίαν διότι πιστεύκει ότι λαλεί την αραβικήν λέξην ياالله(yallā).
Μα ακόμα τžαι “γιάλλα” να ελάλεν, πάλε κυπριακή λέξη ένι: αραβικής προέλευσης μεν, αλλά με διαφορετικήν σημμασίαν στα κυπριακά που ό,τι στα αραβικά: άλλον το “γιάλλα» τžαι άλλον το ياالله.
Μα ακόμα τžαι ξένη λέξη να ήταν (π.χ. αν ήταν habibi), ποιον εν’ το πρόβλημαν;
Εν την είδα την κυρίαν να σ̆σ̆ίζει το μαγιό της άμαν εστείλαμεν ισπανικές λέξεις (π.χ. fuego, eldiablo), ιταλικές (με το “νόμιζα” το 2000), γαλλικές (commecicommeça), ή αγγλικές… όπως το “Visionofdreams” που ήταν ο τίτλος του τραουθκιού που εδιαγωνίστηκεν η ίδια στον κυπριακόν διαγωνισμόν το 2004 αλλά εν επιλέγηκεν για να σταλεί στην Γιουροβίζιον.
Πολλά επιλεκτική η ξενοφοβία της κυρίας. Με καθωσπρέπει γλώσσες ούλλα καλά τžαι άγια· με τίποτε τριτοδεύτερες (αραβικά ή φαντάζουμαι τžαι τα κυπριακά εν’ θέμαν για λλόου της) έχουμεν σοβαρήν ένστασην ότι εν μας εκφράζουν.
Άτε ρε γιάλλα που δαμαί!»
Πολύ καλά τα λέει ο κος Αρμοστής, αλλά να σου πω και κάτι; Μεταξύ μας; Δεν έχει και τόση σημασία η ετυμολογία της λέξης.
Γιατί δεν ενοχλεί η ετυμολογία.
Ενοχλεί η ιδέα.
Δηλαδή η ιδέα ότι μέσω ενός τραγουδιού τριών λεπτών, με χορευτικό και έναν ανεμιστήρα που θα ανακατώνει τα ξανθά της τα μαλλιά της Antigonis, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πολυεπίπεδο σχέδιο αφελληνισμού της χώρας.
Σχέδιο τόσο ισχυρό που περνάει από τη… Γιουροβίζιον.
(Ομολογώ, αν ήθελα να καταστρέψω έναν πολιτισμό, κι εγώ από τη Γιουροβίζιον θα ξεκινούσα. Όπως κατέρρευσε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από τους ABBA.)
Και δεν είναι η πρώτη φορά που ακολουθείται η ίδια τακτική. Δεν πέρασε και τόσος πολύς καιρός με όλον εκείνον τον χαμό με τον ζωγράφο Γιώργο Γαβριήλ: όταν κάτι δεν ταιριάζει στην αισθητική ή στην ιδεολογία μας, δεν το κρίνουμε στο πλαίσιο της τέχνης του — το αναθεματίσουμε και θα το απαγορεύσουμε. Δεν διαφωνούμε — αγανακτούμε βλέποντας παντού εχθρούς και ορκισμένους διαβολείς.
Τότε προσβλήθηκε η θρησκεία και το έθνος από κάτι πίνακες.
Τώρα προσβάλλεται από ένα ρεφρέν.
Το μόνο που αλλάζει είναι το αντικείμενο. Εκείνο που δεν αλλάζει είναι η τρικυμία στο μυαλό.
Υπάρχει βέβαια και η άλλη ένσταση που ακούστηκε: η ανάθεση αντί διαγωνισμού.
Σωστό. Να το συζητήσουμε. Να διαφωνήσουμε. Να γκρινιάξουμε. Να τα βγάλουμε από μέσα μας.
Αλλά δεν είναι αυτό που πήρε φωτιά.
Φωτιά πήρε η λέξη.
Και εδώ αρχίζει να γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον.
Διότι την ίδια στιγμή που κάποιοι αισθάνονται ότι απειλείται ο ελληνισμός του τόπου από ένα ρεφρέν ενός τραγουδιού της eurovision, στον ίδιο ακριβώς διαγωνισμό θα συμμετάσχει κανονικά το Ισραήλ.
Να πώς τοποθετούνται το δέντρο και το δάσος μπροστά στην αντίληψή μας για τα πράγματα.
Μια χώρα που τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχει βομβαρδίσει — μεταξύ άλλων — τη Γάζα, τον Λίβανο, τη Συρία, την Υεμένη, το Ιράν, αλλά και στόχους στο Ιράκ και σε διεθνή ύδατα της Ερυθράς Θάλασσας. Μία χώρα που διεξήγαγε κανονική γενοκτονία σκοτώνοντας παιδιά και αμάχους δεν ενοχλεί ούτε την αισθητική ούτε τη συνείδηση των υπερασπιστών των αξιών.
Δεν είδα καμία ανάλυση.
Καμία πατριωτική υστερία.
Δεν είδα να απειλείται ο πολιτισμός μας και να προσβάλλεται το έθνος από το γεγονός ότι η αποστολή του Ισραήλ θα βρίσκεται κυριολεκτικά στο διπλανό καμαρίνι από τη δική μας.
Ένα τραγούδι μπορεί να μας αλλοιώσει πολιτισμικά, αλλά μια πραγματική σφαγή αμάχων δεν μας δημιουργεί ούτε υπαρξιακή δυσφορία.
Το πρόβλημα είναι η λέξη. Όχι η πραγματικότητα.
Είναι λίγο σαν να καίγεται το σπίτι και εμείς να ζητάμε ταυτότητες από τους πυροσβέστες να δούμε την εθνικότητά τους.
Δεν είναι θέμα πολιτικό το θέμα, ούτε εθνικό, ούτε κάτι άλλο σχετικό.
Είναι θέμα προσχηματισμένης αντίληψης από όλους εκείνους τους φορείς που ποτίζουν μίσος τα μυαλά των ανθρώπων.
Διότι η οργή μας δεν ενεργοποιείται από τη σοβαρότητα ενός γεγονότος.
Ενεργοποιείται από το πόσο εύκολα μπορούμε να το καταλάβουμε.
Το “JALLA” είναι εύκολο.
Δεν χρειάζεται να μάθεις τίποτα. Απλώς θυμώνεις και νιώθεις και λίγο προστάτης του έθνους. Χωρίς κόστος. Μάλλον μόνο με κέρδος αλλά όχι δικό σου. Εκείνων που καπηλεύονται αυτά τα θέματα για πολιτικούς λόγους.
Διότι αν ο ελληνισμός κινδυνεύει από ένα ποπ τραγούδι ενώ παραμένει ανεπηρέαστος από μία γενοκτονία, τότε το πρόβλημα δεν είναι το τραγούδι.
Είναι η ποιότητα και το είδος του ελληνισμού που κουβαλάμε.
Είναι ότι ο ελληνισμός αυτός δεν έχει ούτε εξ αγχιστείας συγγένεια με τον ανθρωπισμό.
