Η Eurovision πάντα πουλιόταν ως «απολιτίκ». Μόνο που αυτό, όπως φαίνεται, ισχύει μέχρι να μην ισχύει. Γιατί πολιτική δεν είναι μόνο τα συνθήματα πάνω στη σκηνή. Είναι και το ποιος ανεβαίνει σε αυτήν και στέκεται απέναντι σε ένα κοινό που κοιτάει αλλά δεν βλέπει.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Όχι, δεν είναι θέμα τραγουδιού πλέον. Το πανηγυράκι δεν είναι εμπίπτει καν στο τσιτάτο: «η μουσική ενώνει τους λαούς». Είναι θέμα του πόσο εύκολο μας είναι πλέον να διαχωρίζουμε τον άνθρωπο από το τι εκπροσωπεί. Τον θάνατο από το θέαμα. Τη γενοκτονία από την prime time του θεάματος.
Διότι η ίδια Ευρώπη που απέκλεισε τη Ρωσία σχεδόν ακαριαία μετά την εισβολή στην Ουκρανία (και πολύ καλά έκανε), σήμερα, για δεύτερη χρονιά, ανακαλύπτει ξανά την «ουδετερότητα της τέχνης». Παράξενη ουδετερότητα. Επιλεκτική. Ελαστική. Σαν λάστιχο που τεντώνει ανάλογα με το ποιος σκοτώνει και ποιος πεθαίνει.
Τρομακτική ΔΕΝ είναι η διοργάνωση. Αυτή ξεκίνησε αλλιώς κι αλλού η ζωή την πήγε. Τρομακτική ΕΙΝΑΙ η δική μας προσαρμογή. Το γεγονός ότι μπορούμε πλέον να βλέπουμε εικόνες παιδιών κάτω από ερείπια το απόγευμα και λίγες ώρες μετά να σχολιάζουμε αν το stage design είχε αρκετό νέον. Όχι επειδή είμαστε κακοί άνθρωποι. Αλλά επειδή αποκτηνωθήκαμε. Διότι ο σύγχρονος κόσμος έμαθε να μετατρέπει ακόμα και τη φρίκη σε background noise.
Η Eurovision δεν εφηύρε αυτή την υποκρισία. Απλώς την φωταγώγησε και λόγω σημαντικών χρηματοδοτών την σκουπίζει κάτω απ’ το χαλί.
Κάποτε η ιστορία είναι σίγουρο πως θα ξεχάσει ποιος κέρδισε εκείνη τη χρονιά. Θα ανατρέχουμε σε αναζητήσεις για να το θυμηθούμε.
Θα θυμόμαστε όμως, πολύ καλά, ποιοι συνέχισαν να χορεύουν σαν να μην έβλεπαν τίποτα.
Respect στην Ισπανία, την Ιρλανδία και τη Σλοβενία που έκαναν το αυτονόητο.
