Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Με αφορμή την πρόσφατη παρέμβαση του ευρωβουλευτή του ΕΛΑΜ Γεάδη Γεάδη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου εξέφρασε αντίθεση στην αναγνώριση της άμβλωσης ως θεμελιώδους δικαιώματος, και την έντονη απάντηση της ΠΟΓΟ (Παγκύπρια Ομοσπονδία Γυναικείων Οργανώσεων), η οποία υπερασπίστηκε την αυτονομία και την υγεία των γυναικών, γράφτηκαν οι πιο κάτω σκέψεις.
Ως στοιχειώδης υπενθύμιση ότι πίσω από τα συνθήματα, τις ιδεολογίες και τις απόπειρες για ψηφοθηρία υπάρχουν πραγματικές ζωές.
Ξυπνά το πρωί μια τυχαία Μαρία ή Ελένη ή Σοφία (βάλε το όνομα που προτιμάς). Φτιάχνει τον καφέ της και, όπως κάθε πολιτισμένος άνθρωπος του 21ου αιώνα, ανοίγει το κινητό της για να δει ποιος ΑΛΛΟΣ αποφάσισε σήμερα τι θα γίνει με το σώμα της.
Δεν απογοητεύεται. Πάντα θα υπάρχει κάποιος χωρίς μήτρα αλλά με άποψη.
Είναι μια περίεργη συνθήκη που έχει υιοθετήσει η κοινωνία αιώνες τώρα: αν είσαι γυναίκα, το σώμα σου δεν είναι δικό σου. Είναι δημόσιος χώρος. Κάτι σαν την πλατεία του χωριού. Μπορεί να μαζευτεί κόσμος, να συζητήσει, να ψηφίσει, να διαφωνήσει, να εκδώσει ανακοινώσεις πίνοντας τις ζιβάνες του και τρώγοντας την καπνιστή του τη λούτζα.
Αν είσαι γυναίκα πρέπει να τους ακούσεις. Αυτά τα «ευχαριστώ για το ενδιαφέρον αλλά το σώμα μου αφορά εμένα» δεν πολύ-περνάνε.
Η συζήτηση για τις αμβλώσεις έχει ένα μοναδικό χαρακτηριστικό. Οι πιο ένθερμοι «διαχειριστές» της μήτρας — παραδόξως — δεν διαθέτουν μήτρα.
Είναι σαν μαθήματα κολύμβησης τα οποία διδάσκουν άνθρωποι που δεν έχουν δει ποτέ θάλασσα, αλλά έχουν αμετακίνητη θέση και δυνατή άποψη για το πώς πρέπει να κολυμπάς.
Η ηθική όμως που ευαγγελίζονται έχει μια μικρή τεχνική λεπτομέρεια. Δεν πονάει. Δεν φοβάται. Δεν γεννά. Δεν αιμορραγεί. Δεν σηκώνεται στις τρεις τα ξημερώματα να αναρωτηθεί αν η ζωή της άλλαξε για πάντα. Η ηθική κοιμάται πολύ καλά τα βράδια — ειδικά όταν αφορά το σώμα κάποιου άλλου και όχι το δικό της.
Στην πραγματικότητα η συζήτηση αυτή δεν διέπεται από την ηθική. Δεν είναι καν ιατρική. Ή δημογραφική. Ή φιλοσοφική.
Είναι συζήτηση εξουσίας.
Η παλιά ιδέα ήταν απλή: η γυναίκα πρέπει να προστατεύεται. Από αποφάσεις. Από επιλογές. Από τον εαυτό της, βασικά. Κάποιος πιο «λογικός» θα αναλάβει. Ένας πατέρας, ένας σύζυγος, μια επιτροπή, ένα πάνελ, ο μουχτάρης του χωριού ή κυρίως και βασικά ο παπάς της ενορίας. Όλοι οι «καλοθελητές» εκτός από την ίδια.
Δεν απαγορεύουμε σε κανέναν να έχει ηθικές πεποιθήσεις. Μπορεί να έχει όσες θέλει αλλά για τον εαυτό του.
Αν και συνήθως αυτοί που απαιτούν συλλογικές ηθικές γραμμές, κατά κανόνα δεν τους διακρίνει και τόσο πολύ η ηθική.
Δεν γίνεται να απαιτείς πράξεις δίχως να είσαι εσύ που θα υποστείς τις συνέπειες τους.
Το δικαίωμα στην άμβλωση δεν είναι υποχρέωση. Δεν είναι προτροπή. Δεν είναι ιδεολογία.
Είναι κάτι πολύ πιο απλό: η παραδοχή ότι η ζωή μιας γυναίκας δεν είναι υπόθεση τρίτων.
Και ναι — η εποχή που άλλοι άνθρωποι αποφάσιζαν για τη γυναίκα «για το καλό της» υπήρξε.
Ήταν η ίδια εποχή που δεν ψήφιζε, δεν υπέγραφε, δεν επέλεγε, δεν μιλούσε.
Μια εποχή που ευτυχώς τελειώνει. Όχι – όπως διαπιστώνουμε – δεν τελείωσε ακόμα.
Δεν ζητάνε συνθηκολόγηση ή συμφωνία.
Απαιτούν να αποδεχτούμε ότι το σώμα τους δεν είναι πεδίο ιδεολογικής άσκησης.
Είναι η ζωή της.
Και η ζωή δεν ορίζεται από παρατηρητές και ταγούς.
