Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Για τον μέσο άνθρωπο ξεκίνησε (πάλι) από τις ειδήσεις.
Εκεί που διάβαζες για την ντροπή της eurovisiοn και ποιες είναι οι τάσεις για την Άνοιξη – Καλοκαίρι 2026 βλέπεις αυτό:
«Χτύπημα ακριβείας».
Πάντα ακριβείας είναι.
Ειδικά όταν πετυχαίνει σχολείο.
Σχολείο θηλέων εν ώρα μαθήματος ήταν ο στόχος που βοήθησε στο να αποτρέψει το Ιράν να αναπτύξει πυρηνικά όπλα.
Και σχεδόν την ίδια ώρα, η κλινική παραδίπλα. Χτυπήθηκε και αυτή με άλλο ένα πλήγμα ακριβείας για να σιγουρευοτύμε ότι δεν θα σωθούν όσα παιδιά επέζησαν ώστε να μην μεγαλώσουν και φτιάξουν τίποτα πυρηνικές κεφαλές στα εφηβικά τους δωμάτια.
Τελικά οι ΑμερικανοΙσραηλινοί υπερασπιστές της παγκόσμιας ισορροπίας έχουν εφεύρει έναν πολύ σύγχρονο τρόπο να σκοτώνουν: Φαντάζονται τα παιδιά ήδη ενήλικες εχθρούς της ανθρωπότητας και μετά πατάνε το κουμπί.
Διότι αλλιώς δεν γίνεται να το αντέξεις αυτό που κάνεις.
Έχουμε μετατρέψει τον όρο παράπλευρες απώλειες συνώνυμο με την παράνομη στάθμευση.
«Δεν παρκάρουμε εκεί, πέφτουν βόμβες»
Κάποια στιγμή, ας το παραδεχθούμε.
Και ας αφήσουμε τις «κατευθυνσιακές» και ιδεολογικές αηδίες. Για να μην πω καμία πιο ταιριαστή λέξη.
Οι ΗΠΑ δεν λειτουργούν ως παγκόσμιος αστυνόμος.
Λειτουργούν ως ο τραμπούκος της αυλής.
Ο τραμπούκος, ο παραδοσιακός νταής ο οποίος δεν θέλει να σε δείρει ακριβώς. Θέλει να ξέρεις ότι μπορεί να σε δείρει.
Γι’ αυτό πρώτα ξελαρυγγιάζεται.
Γροιλανδία.
Βενεζουέλα.
Κούβα.
Κάθε λίγες μέρες εμφανίζεται ένας νέος «κίνδυνος». Σχεδόν ποτέ δεν πραγματοποιείται. Δεν χρειάζεται. Η απειλή είναι το εργαλείο — όχι η επίθεση. Εκείνη είναι η έσχατη λύση, όταν κάποιος δεν φοβηθεί αρκετά.
Κοίτα να δεις λοιπόν στην προκειμένη περίπτωση (που θα την χαρακτήριζα αστεία αν δεν είχε τόσους νεκρούς):
Μία χώρα που κατέχει τα περισσότερα πυρηνικά όπλα στον πλανήτη, ανησυχεί βαθιά επειδή κάποια άλλη μπορεί να φτιάξει στο μέλλον.
Είναι σαν ο μόνος άνθρωπος στην πόλη με πολυβόλο να χτυπά την πόρτα σου επειδή αγόρασες ένα μαχαίρι κουζίνας.
Και πάντα πίσω από τη γλώσσα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ υπάρχει μια λέξη που ξεκλειδώνει τα πάντα: «ειρήνη».
Κάθε βόμβα που πέφτει, πέφτει «για την ειρήνη».
Κάθε παιδί πεθαίνει, πεθαίνει «για τη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής».
Κάθε πόλεμος ξεκινά «για να μη γίνει μεγαλύτερος πόλεμος».
Παράξενο πράγμα η ειρήνη.
Πάντα έρχεται αφού πρώτα ισοπεδωθούν τα σπίτια εκείνων που δεν τόλμησαν να τη ζητήσουν.
Και μετά γονείς σκάβουν με τα χέρια στα χαλάσματα κι εμείς να συζητάμε αν «ήταν αναγκαίο».
Ξέρεις ποιο είναι το πιο ειλικρινές στοιχείο όλης αυτής της ιστορίας;
Δεν είναι ότι οι ισχυροί σκοτώνουν.
Αυτό συνέβαινε πάντα.
Είναι ότι έχουν καταφέρει να μας πείσουν πως ο θάνατος παιδιών αποτελεί στρατηγική επιλογή για την παγκόσμια ειρήνη — και εμείς απλώς διαλέγουμε ποιον αναλυτή θα ακούσουμε για να κοιμηθούμε πιο εύκολα το βράδυ.
Και πριν προτρέξεις να αντικρούσεις την απέχθειά μου στους παγκόσμιους τραμπούκους – δολοφόνους να σου πω πως ναι: Μπορουμε και να μην γουστάρουμε τους Μουλάδες και τα καθεστώτα που πνίγουν στο αίμα την παραμικρή φωνή για ελευθερία, μπορούμε ταυτόχρονα να μην γουστάρουμε και εκείνους που κάνουν τα ίδιο σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη, δήθεν στο όνομα της Ειρήνης, λες και όλες οι χώρες είναι τσιφλίκι τους.
