Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Ο Χάντερ Μπάιντεν (υιός του πρώην προέδρου, του Τζο) είπε στο BBC ότι, στη χειρότερη φάση του εθισμού του, έπινε σχεδόν ένα γαλόνι —περίπου 4 λίτρα— βότκα την ημέρα και κάπνιζε κρακ περίπου κάθε 15 λεπτά. Ακριβά τα σπορ του. Στην ίδια συνέντευξη και σε εντελώς άλλο θέμα μίλησε για τον καρκίνο του πατέρα του, ο οποίος, όπως ανέφερε, έχει κάνει μετάσταση στα οστά και πέρα από αυτά, προκαλώντας του έντονο πόνο και μεγάλη εξασθένηση. Δύο εικόνες του ίδιου (;) ανθρτώπινου δράματος. Τι τραβάς και συ ρε Χάντερ παιδάκι μου;
Βαριές κουβέντες θα έλεγε κάποιος. Προσωπικές και, ασφαλώς, οδυνηρές. Αυτή ήταν η δική του συμβολή στην συναισθηματική χειραγώγηση της απαίδευτης συλλογικής συνείδησης.
Ύστερα ανέλαβε η θαυματουργή μηχανή των ΜΜΕ: «Συγκλονίζει», «Αποκαλυπτικός», «μίλησε ανοιχτά». Η εξομολόγηση τυλίχθηκε στο σελοφάν της γενναιότητας και λίγο έλειψε να ανακηρυχθεί πράξη ηρωισμού. Απορώ – όχι αν αισθάνεται τύψεις – αλλά πως δεν έχει ακόμα αγιοποιηθεί. Ίσως με αυτή την αναβάθμιση να έπεφταν στο κενό και οι κατηγορίες για φοροδιαφυγή και υπεξαίρεση που επίσης τον βαραίνουν.
Να είμαστε καθαροί: η απεξάρτηση απαιτεί σκληρό και επίπονο αγώνα και η δημόσια παραδοχή μπορεί να βοηθήσει άλλους ανθρώπους. Ο εθισμός, όμως, δεν γίνεται ηρωισμός επειδή ο άνθρωπος που τον έζησε έχει διάσημο επώνυμο, κοινωνική θέση στα θεωρία, τραπεζικό λογαριασμό με πολλά μηδενικά και μία κάμερα απέναντί του.
Ο άγνωστος Χ, που λιώνει σε ένα πεζοδρόμιο χωρίς χρήματα, θεραπεία ή οικογένεια να τον κρατήσει, παραμένει για πολλούς «ένα τελειωμένο πρεζάκι που τα ήθελε και τα έπαθε».
Κανείς δεν θα ρωτήσει για το δικό του τραύμα το οποίο δεν κλείνει, κανείς δεν θα ρωτήσει ποια ασθένεια ή ποια φτώχεια τον έσπρωξε εκεί. Ο Χάντερ είχε πρόσβαση σε κλινικές, σε γιατρούς, σε ψυχολογική στήριξη και ένα πανίσχυρο δίχτυ ασφαλείας. Ο πόνος του δεν ήταν λιγότερο αληθινός. Οι πιθανότητες σωτηρίας του ήταν, όμως, ασύγκριτα περισσότερες από του Χ σε κάποια σκιά της πλατείας Ομονοίας.
Το ειρωνικό είναι ότι το είπε και ο ίδιος, αναφερόμενος στην προεδρική χάρη που απολαμβάνει: «Είμαι ο πιο προνομιούχος άνθρωπος που υπάρχει». Κι εμείς σπεύσαμε να το επιβεβαιώσουμε χειροκροτώντας. Για κάποιους δεν εξασφαλίζουμε μόνο θεραπεία και δεύτερη ευκαιρία· εξασφαλίζουμε και ένα καλοφωτισμένο αφήγημα λύτρωσης. Μία υπερ-ηρωική κάπα φτιαγμένη σε κάποιο εργαστήρι κοινωνικής ανωτερότητας.
Ωστόσο δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι εξαρτημένοι. Εμείς τους δημιουργούμε για να αναθεματίσουμε λίγο πιο πολύ τους όμοιους μας. Τους χωρίς μία ελπίδα παραπάνω.
Υπάρχουν όντως παιδιά ενός ανώτερου θεού λοιπόν: εκείνα των οποίων την πτώση αποκαλούμε τραγωδία και την επιστροφή θάρρος. Για τους υπόλοιπους, κρατάμε μία περιφρόνηση συνοδευόμενη με μία συνοφρυωμένη γκριμάτσα και μία απαξίωση που μας διαχωρίζει από την “κατάντια” τους.
Αυτή είναι η κατάντια μας.
