Γράφει ο Παπα – Ράτσης
“I know that Europe is in the best of hands.”
Αυτό δήλωσε η Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, Ρομπέρτα Μέτσολα, με την Κύπρο στο τιμόνι.
Και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, διαβεβαίωσε ότι μαζί με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είμαστε αποφασισμένοι να ενισχύσουμε την Ευρώπη ως δύναμη σταθερότητας, ειρήνης και ευημερίας.
Ωραία λόγια. Στρογγυλά. Καλογυαλισμένα. Σαν εκείνα τα σερβίτσια που βγαίνουν μόνο όταν έρχονται επισκέπτες.
Το πρόβλημα είναι ότι την ίδια ώρα που η Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μιλά για «καλά χέρια», η κυπριακή κοινωνία τα κοιτά και τα βλέπει — στην καλύτερη — ανίκανα και — στη χειρότερη — λερωμένα. Οπότε, λογικά, κάποιος από τους δύο κάνει λάθος. Εκτός αν δεν κάνει κανείς. Εκτός αν ισχύουν όλα τα παρακάτω ταυτόχρονα.
Πρώτον:
Η προεδρία είναι τυπική. Θεσμικό κοστούμι χωρίς σώμα από μέσα. Το φοράει κάποιος όπως θα έβαζε ένα αποκριάτικο ρούχο. Το ότι ντύθηκα Μπατμαν δεν σημαίνει ότι μεγάλωσα στο Γκόθαμ. Ένας τίτλος για το βιογραφικό, μια ωραία φωτογραφία, μερικές δηλώσεις περί «ιστορικής ευθύνης» και στην πράξη… business as usual. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε ναι — είμαστε (είσαστε) «σε καλά χέρια», με την έννοια που είναι και το τιμόνι σε καλά χέρια όταν το αυτοκίνητο είναι παρκαρισμένο.
Δεύτερον:
Η κυρία Μέτσολα όφειλε να το πει. Ακόμα κι αν δεν το πιστεύει. Διότι η διπλωματία δεν είναι χώρος για αλήθειες· είναι χώρος για φράσεις που πρέπει να ειπωθούν. Δεν πας σε ξένο σπίτι και λες «ωραίο χαλί, αλλά λίγο βρώμικο». Λες «υπέροχος χώρος» και συνεχίζεις να πίνεις τον καφέ σου χωρίς να κοιτάς το χαλί.
Τρίτον — και πιο ενδιαφέρον:
Τα ίδια (κυπριακά) χέρια, όταν ελέγχονται άμεσα, όταν υπάρχει βλέμμα από πάνω, κανόνες, χρονοδιαγράμματα και συνέπειες, ξαφνικά γίνονται από αμφιβόλου ικανότητας άκρως αποτελεσματικά. Σχεδόν υποδειγματικά. Σαν μαθητές με επιτηρητή στην αίθουσα τον Ντάνι Τρέχο. Ενώ εδώ, στο γνώριμο περιβάλλον του «έλα μωρέ», του «θα δούμε», του «εννά το κανονίσουμε», τα χέρια χαλαρώνουν και ενίοτε ψαχουλεύουν.
Οπότε αν αυτό ισχύει φτάνουμε στο εξής ενδιαφέρον συμπέρασμα:
Δεν είναι ότι η Κύπρος (είτε ως κυβέρνηση είτε ως λαός είτε ως σύνολο και των δύο) ότι δεν έχει ικανότητες και δυνατότητες. Είναι ότι έχουμε μάθει να λειτουργούμε σοβαρά και αποτελεσματικά μόνο όταν μας κοιτάζουν.
Στην Ευρώπη είμαστε «αξιόπιστοι εταίροι».
Στο εσωτερικό είμαστε «κάμε υπομονή».
Στην Ευρώπη σεβόμαστε τον θεσμό.
Εδώ τον θεσμό που υπηρετεί ο καθένας (πολύ συχνά) τον έχει εναλλακτικό χαρτί υγείας.
Οπότε ναι — ίσως η Ευρώπη να είναι όντως σε καλά χέρια.
Απλώς αυτά τα χέρια, όταν επιστρέφουν σπίτι, βγάζουν το ρολόι, λύνουν τη γραβάτα και θυμούνται ότι «ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΙΩΣ».
Και αυτό, τελικά, δεν είναι ούτε ευρωπαϊκό ούτε Κυπριακό πρόβλημα.
Είναι πρόβλημα νοοτροπίας.
Διότι στην τελική αυτά τα χέρια τα καλά (κατά την κυρία Μέτσολα) δεν είναι διαφορετικά έξω και μέσα.
