Είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η υπεραριθμία των αυτοκινήτων στην Κύπρο είναι ένα σοβαρό πρόβλημα πλέον.
Όχι τόσο για τις αυτοκινητοβιομηχανίες (μια χαρά πληθαίνουν οι άρτοι και τα ψάρια τους) όσο για την υπερφόρτωσης του οδικού δικτύου.
Πλέον τα αυτοκίνητα είναι τόσα όσα να αντιμετωπίζουμε κυκλοφοριακό πρόβλημα το οποίο δεν αφήνει εναλλακτικές για τους πιο ψαγμένους (και καλά) οδηγούς. Διότι ακόμα και τα “μυστικά” στενά καταφέρνουν και εκείνα να πήζουν στην κίνηση στην προσπάθεια των οδηγών να αποφύγουν τους κεντρικούς δρόμους οι οποίοι φράσσουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα πλέον, αλλά και επειδή υπάρχουν και οι waze και λοιπές εφαρμογές που προσφέρουν τις βέλτιστες εναλλακτικές και σε εκείνους που δεν τις γνώριζαν πριν.
Με λίγα λόγια είμαστε καταδικασμένοι να πεθάνουμε στα αυτοκίνητά μας στην προσπάθεια μας να φτάσουμε από το σπίτι στο σχολείο των παιδιών και μετά στη δουλειά. Κάποτε ήθελες ενδεικτικά 20 λεπτά ξερωγω, πλέον θέλεις 20 λεπτά να πάρεις την ευθεία από το σπίτι μέχρι την γωνία για να στρίψεις.
Τέσσερις τέτοιες διαδρομές ισοδυναμούν πλέον με το προσδόκιμο μέσο όρο ζωής του ανθρώπινου είδους. Ειδικά σε Λεμεσό και Λευκωσία, καλύτερα να επενδύσεις σε ένα ελικόπτερο αντί να αγοράσεις σπίτι. Δεν θα έχεις που να μείνεις αλλά δεν θα φας τα νιάτα σου πίσω από ένα τιμόνι.
Ωστόσο σύμμαχο σε αυτό το πρόβλημα, της υπεραριθμίας των αυτοκινήτων, έχει έρθει να δώσει ποιος;
Ο απατημένος σύντροφος της διπλανής πόρτας.
Ο πρώην συνάδερφος ή συνέταιρος τον οποιον τον έφαγαν στη μοιρασιά.
Ο διακινητής της διπλανής εγκληματικής οργάνωσης που έκανε καλύτερες πωλήσεις αυτό το μήνα.
Ο γείτονας που του κλείνουν την είσοδο στο γκαράζ του και έχει αγανακτίσει.
Και τι κοινό έχουν όλοι αυτοί;
Ότι λύνουν πλέον τις διαφορές τους πυρπολόντας αυτοκίνητα.
Διότι καθώς φαίνεται αυτός είναι ο πιο εύκολος και άμεσως τρόπος εκδίκησης. Πήγες με τον καλύτερό μου φίλο; μου έφαγες λεφτά; μου έφαγες την πίτσα μία συν μία; Αν ζούσαμε στον μεσάιωνα θα σε προκαλούσα σε μονομαχία. Θα σου έριχνα το γάντι. Θα σου έριχνα στριχνίνη στο κρασί σου.
Αν ζούσαμε τη δεκαετία του 80 θα σου ευχόμουν να σου χαλάσουν οι βάτες ή να σου καεί το βίντεο.
Εν έτη 2025 σου πυρπολώ τ’ αμάξι.
Κάθε μέρα σχεδόν ξυπνάμε με μία πανομοιότυπη είδηση.
Στόχος εμπρηστών αυτοκίνητο 30χρονου.
Φωτιά σε αυτοκίνητο 28χρονης.
Στις φλόγες όχημα 52χρονου έξω από την οικία του.
Σου λέει ο άλλος άμα του ανοίξω το κεφάλι με μπαλτά και θα γίνω ήρωας σε τηλεταινία που δεν το θέλω (δεν μ αρέσει η δημοσιότητα) ΚΑΙ θα πάω φυλακή ΚΑΙ θα χάσω και τον μπαλτά. Πως να κρατήσω εργαλείο δολοφονίας; Χαζός είμαι.
Ενώ αν του κάψω τ’ αμάξι και το άχτι μου βγάζω και τον εκδικούμαι και καλό κάνω και στο κυκλοφορικό πρόβλημα.
Να μου πεις με ένα αυτοκίνητο λύνεται το πρόβλημα; Όχι βέβαια. Αλλά δεν ειμαστε ένας. Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς οι αδικημένοι που θεωρούμε πως η απάντηση σε ότι είναι αυτό που μας έκαναν είναι αυτή η – όχι και τόσο – “αντρίκεια” επιλογή.
Που ξέρεις άλλωστε; Μπορεί αύριο μεθαύριο κάποιος άλλος να εκδικηθεί εμένα με το ίδιο νόμισμα. Να βάλει φωτιά στο δικό μου αυτοκίνητο.
Σταδιακά και με υπομονή και θα ταίσουμε τα αποθυμένα μας και θα μείνουν να κυκλοφορούν μόνο 100-200 αυτοκίνητα εκείνων που δεν έχουν δώσει δικαιώματα και δεν έχουν διαφορές με κανεναν.
Όλοι οι υπόλοιποι θα πρωταγωνιστήσουμε σ αυτή την blog buster περιπέτεια με guest star την αστυνομία στον ρόλο του πιλάτου εκ Πόντου.
Ο Παπα – Ράτσης
